Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

De Transplant Games zijn natuurlijk de ideale manier om nieuwe mensen te leren kennen. Véél verschillende mensen, zo heb ik dit jaar echt leuke nieuwe mensen leren kennen, via facebook & mail houden we contact tot de volgende spelen.

Op de Transplant games in Dublin heb ik drie mensen in het bijzonder leren kennen die me nauw aan het hart liggen, voor altijd…

Zo heb je als eerste Mick, team manager van Dublin en om eerlijk te zijn ik had hem nog nooit eerder gezien, dit terwijl hij er altijd bij is. Hij is een fantastische man! Toen ik in mijn voorlaatste match even last kreeg van het ‘geen lucht in een zaal van 45 graden’ syndroom deed hij er alles aan om het mij wat gemakkelijker te maken. Hij heeft alles gedaan wat hij kon om mij te helpen en dat was super. Tot dagen nadien was hij bezorgd en kreeg ik veel veel badminton tips om zelfs dat gemakkelijker te maken. En voor dit alles, dank je wel!

 De 2 volgende staan op deze foto, ten eerste Harry! Wat een man, fantastisch fantastisch fantastisch! Elke dag opnieuw zijn uiterste best doen om iedereen op de spelen te helpen, om alles goed te laten verlopen, om alles te doen wat hij kon, voor iedereen. Maar voor mij is hij extra speciaal en hij weet wel waarom! Hij heeft me vaak een krop in de keel gegeven, maar hij heeft me minstens zoveel laten lachen.

De laatste is een dame, één van de juryleden bij de badminton. Toevallig had ik haar als jury in mijn eerste wedstrijd tegen Noorwegen. Tijdens de eerste pauze in ons spel geraakten we aan de praat en zo bleek dat zij zelf een nier had afgestaan aan een familielid. En alleen daarom al chapeau. Ik was de eerste longgetransplanteerde die ze ontmoette (zo kan je al zien dat we echt zeldzaam zijn op de transplant games haha). Met haar konden we uren praten en toen ik de laatste dagen een klein wrakje werd van vermoeidheid kreeg ik van haar een lamswollen trui cadeau me op te warmen. Heerlijk!

Bedankt, bedankt, bedankt !!

Eindelijk eindelijk eindelijk weer thuis! Gisterenavond zijn we veilig en wel weer aangekomen! En het doet deugd, zo gewoon weer thuis zijn... Vriendlief stond onverwacht op de luchthaven en ik kan niet meer zeggen dan dat hij het meest fantastische mannetje is dat je je maar kan inbeelden!

De Spelen waren fijn, veel nieuwe mensen leren kennen en ik heb enorm genoten van Dublin.

Ik weet dat ik mijn blog zwaar heb verwaarloosd, maar het was gewoon elke dag opnieuw douchen en slapen zodat je ietswat fris was de volgende ochtend. Ik vind het zo superjammer en ik ga dan ook mijn uiterste best doen om in de komende dagen van elke dag een blog neer te pennen. Nogmaals mijn excuses dat het zo moet. Ik ga het goed maken, zo snel mogelijk!

Een fotootje van bij de hurling, een supertoffe sport. In Dublin kregen we dan ook de gelegenheid om een wedstrijd bij te wonen. Aangezien het mijn enige vrije avond was hebben we dit kunnen meemaken en ik vond het super! Heb me echt geamuseerd ondanks het late uur en de frisse temperatuur :)

Ik had gezegd dat ik dagelijks ging updaten omtrent de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden, maar het is hier zooo hectisch dat dat er nog niet van gekomen is. Mijn excuses.

Wel het voornaamste wat ik jullie wellicht kan vertellen is dat de organisatie hier best goed is, maar dat het reglement op niets trekt, maar dan echt op niets. Zo worden in iedere sport de leeftijdscategoriën opgezegd en worden er telkens bij de vrouwen maar 2 medailles uitgereikt. En dan is de competitie natuurlijk erg erg hard. Ik moet zeggen dat je hier als longgetransplanteerde dit jaar geen enkele kans krijgt. Het niveau is veel veel veel hoger dan op de World Transplant Games. Dit heb ik nooit voorheen gezien.

MIjn eerste dag met de bowling was echt superfijn, lekker relaxed een potje bowlen. Ik wist op voorhand dat ik niet zou op kunnen tegen alle professionals in mijn categorie.

Op de grote dag voor badminton, was het in Dublin ineens enkele graden warmer dan ze hier gewoon zijn en dat was heerlijk. Buiten dan toch. In de zaal liepen algauw de temperaturen hoog op en uiteindelijk werd het gewoon zo heet dat ik in mijn voorlaatste match gewoon uitviel. Geen lucht meer krijgen, veel te warm en veel te intensief gesport kon mijn lijfje precies niet aan. Mijn lichaam zei gewoon stop hiermee en dat heb ik dan ook moeten doen. Had ik door gesport dan was ik zeker in het ziekenhuis beland. Het is echt een nadeel om longgetransplanteerd te zijn in zo'n situaties, het was gewoon teleurstellend om te moeten opgeven. Het maakt het dan ook extra rot omdat ik in de zwaarste categorie zat, Roemenië, Hongarije, Noorwegen... Terwijl de andere categoriën gewoon de klungelaars hebben. Van elke categorie moesten er dan enkele door naar de halve finales en zo verder. Rot rot rot dus, ik heb 2u lang moeten bekomen, moeten uithijgen terwijl ik dit anders nooit nooit heb. Nadien heb ik wel kunnen genieten van een heerlijke massage van de fysio's die hier aanwezig zijn.

Ik probeer de komende dagen nog meer te updaten, maar zoals gezegd het is hier hectisch... Ik kan u alvast vertellen dat ik voor de tafeltennis weer de zwaarste loting had. Jippie ;)

Voor de inkom van ons 'Olympisch dorp'

Ik ben deze voormiddag veilig en wel toegekomen in Ierland voor de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden. En hier wat feiten en weetjes omtrent deze spelen!

• Ik ben stikop want ik heb afgelopen nacht maar 3 uur geslapen
• Ik moet nu eigenlijk slapen, maar wilde toch nog eerst een korte feiten blog typen
• Ik heb al heel wat bekende gezichten gezien, van Hongarije, Slovenië, Kroatië, Frankrijk ...
• Ik heb nog geen ENKEL nieuw gezicht gezien (dat komt wees gerust)
• Ik zit in de jongste leeftijdscategorie (18-29 jaar)
• Maar ben daar helaas meteen al één van de oudsten
• Ik heb nummer 1001
• Er zijn maar 6 longtransplanten aanwezig
• En ik ga proberen met de andere 5 een foto te versieren (niet zooo moeilijk hoor :)
• De meerderheid is niergetransplanteerd
• Ik krijg nog stééds de kriebels van de ietwat gore masseur/kinesist van Hongarije *brrr, echt*
• Morgen is het openingsgala!!
• De Ieren zijn écht goede organisatoren, tot hiertoe liep alles al héél erg vlotjes en vriendelijk
• Slechts 27 % van het aantal sporters hier aanwezig is van het vrouwelijke geslacht (!!!)
• Ik ga maandag voor de fun meedoen aan bowlen
• Maar plots heb ik 32 tegenstanders whahaha :)
• Het is bizar, maar we moeten om 8u in de sportzaal zijn en het ontbijtbuffet opent pas om 8u (foutje op onze bonnetjes?)
• Ik heb al enkele tegenstanders gezien
• Ik heb ook al ex tegenstanders gezien (spannend he ;)
• Ik heb beslist dat ik hier TOCH ééns ga shoppen (dat komt er nooit van tijdens de Spelen, maar dit jaar wél)
• België staat, volgens de peiling, op nummer 3 (met 72%) met de vraag of je na je dood je organen zou willen afstaan.
• Als die 72 % zich nu eens aub naar het gemeentehuis wil begeven *dank u!* (en extra bedankje aan de geregistreerden onder hen)
• We hebben hier een spa en wellness gratis ter beschikking
• En ik heb nu nét deze keer mijn bikini niet mee gebracht (nieuwe kopen dan maar ?)
• Het internet is gratis
• We logeren niet op hotel, maar op een heuse campus, het is eigenlijk een 'Olympisch dorp' want het hotel ligt in het midden en daarrond al de sportaccomodatie, HEERLIJK. Je kan gewoon 's morgens naar je sportzaal lopen. Het schept echt een band hele dagen samen zijn in plaats van ieder in zijn eigen hotelletje. Dus ik vind dit 'Olympisch dorp' echt geslaagd!
• Ik mis het Nederlandse team uit Wurzburg echt héél hard

Ik kan nu niet meer helder denken om 2 uur 's nachts en ga eindelijk eindelijk eindelijk genieten van mijn heerlijk nieuw vers Iers bed.

Na lang wachten en weinig twijfelen, is het eindelijk zover. De designer van het jurkje dat ik zo graag wou heeft laten weten dat het van mij is! Zalig leuk! Aangezien er nog maar 1 exemplaat online te koop was (en net mijn maat) was ik behoorlijk zenuwachtig omdat ze niet reageerde op mails. We zitten dan nog eens in een verschillende tijdzone dus het was twee dagen spannend afwachten. Het is overigens een superlieve vrouw, de designer. Aangezien mijn paypal account nog niet in orde is, kan het jurkje pas volgende week betaald worden en zal het dus nog even duren voor het bij mij is. Het jurkje moet van Portland komen... Maar het wachten zal de moeite waard zijn aangezien ik volledig verliefd ben op dit 'designerkleedje'.

Verder hebben we een aantal weken geleden de dvd gekregen van de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden. Het was zo'n zalige tijd, maar de dvd was erg teleurstellend. Heel korte fragmenten van de sport, véél te lange interviews en zelfs niet van alle sporten de medaille uitreikingen. Gelukkig heb ik van 1 sport wél mijn medaille uitreiking, nl van tafeltennis, waar ik de derde plaats behaalde naast Hongerije (2e) en Duitsland (1e plaats). Het was mijn eerste medaille, dus de fierheid straalt ervan af :) Jammergenoeg is het echt kort, maar ik wou het toch online gooien, de muziek, montage, film, ... is allemaal van de organisatie zelf, ik heb er enkel een titeltje voor en achter gezet.

Na de verslagen van Würzburg nog eens tijd voor een gewoon logje over hoe het hier gaat. Ik woon nu exact vier dagen alleen en ik vind het nog steeds heerlijk. Lekker rustig vooral!

We zijn twee weken geleden gaan fietsen in Nederland ter promotie van orgaandonatie. Dit idee kwam van onze Nederlandse vrienden, Bas, Gideon & Wim en het werd een superleuke dag. Wie me nu nog durft zeggen dat Nederland een 'plat' land is zal ik eens wat anders tonen. Hoewel de route vermoeiend was en de bergen hoog waren was de omgeving wel prachtig. Nadat de dertig kilometers erop zaten hebben we nog genoten van een lekker restaurantje op het Vrijthof in Maastricht.

Vorige week was het alweer training in Louvain La Neuve. Ditmaal was ook Julie weer van de partij, super! Het viel op dat de vlaamse transplanten-groep steeds groeit tov de waalse groep. Leuk!
Iedereen die mee was naar Würzburg was van de partij en het werd een leuk weerzien. Natuurlijk nog eens allemaal met de medailles op de foto om het officieel te maken. De tafeltennis training was vrij saai, maar toch wat opgestoken tegen onze twee kenners. De badmintontraining was aan de andere kant weer super hoewel er misschien nog wat vermoeidheid bij zat van Würzburg.

Verder zitten de interviews er ook weer op, alhoewel... Komende week heb ik er nog een paar. Enkele dagen geleden heb ik een klas mogen ontvangen in mijn nieuwe huisje, die informatie zochten over orgaandonatie en transplantatie. Hoewel ik vrij zenuwachtig was, vond ik het echt leuk. De meiden hebben ons gesprek gefilmd en ik ben benieuwd wat er uit hun project gaat komen.

Ook met de Standaard heb ik een leuk interviewtje gehad, aangezien we de standaardsolidariteitsprijs gewonnen hebben, daar komt binnenkort ook een filmpje van. Ze zijn wat komen filmen en hebben een gigantisch lang interview gehouden op de abdij van Keizersberg.

Nog iets ... niet te vergeten, de updates op de site. De 'over mij' pagina is wat ingedeeld zodat het wat overzichtelijk gaat worden. Er moet nog véél te veel bij en ik moet er echt vaart achter zetten. Maar wederom ... andere dingen krijgen voorrang. Zo moet ik nog paar andere sites afkrijgen, het ledenboekje verder in elkaar knutselen en zo kan ik nog uren doorgaan.

Dag Würzburg & dag vriendjes

Na maar enkele uren slaap en met dichtgeplakte ogen moesten we toch ons bed uit. Na een wederom overheerlijk ontbijt ging het weer richting hotelkamer. Met een wrang gevoel haalden we de koffer weer boven en moest alles er helaas weer in... Ik besefte toen pas dat de Spelen wederom afgelopen waren. Weer een ervaring rijker, weer wat emoties rijker en helaas moesten we weg uit het prachtige Würzburg.

Dan was er nog maar één ding dat ons te wachten stond... Afscheid nemen van onze favoriete Hollanders, zo enorm klein voelde ik me op die moment. Het minst leuke moment van alle momenten deze week. We zijn samen nog even de McDonalds ingetrokken om nog éénmaal samen te eten. En dan was het zover ... De laatste blikken kruisten elkaar, de laatste handen raakten elkaar en ook de laatste kussen werden uitgedeeld.

En toen draaiden ze zich om ... om niet meer om te kijken (want daar zijn mannen niet goed in). Ik en Hanne draaiden ons nog een paar keer om tot ze helemaal uit ons zicht verdwenen waren.

Ik miste hen onmiddelijk ...

Competitie Atletiek & Gala Event

Aangezien het de allerlaatste dag was hebben we toch een uurtje langer geslapen. Het was gewoon eens nodig... Nadien met de Hollandse gasten één gala outfitje gaan zoeken en meteen iets gevonden en wat was Gideon mooi ! Nadien in een broodjesbar eindelijk een deftig middagmaal gaan eten en dat was echt overheerlijk, want het lunchpakket werd uiteindelijk al niet meer opengedaan.

Hoewel de regen met hopen uit de lucht viel ben ik met de 3 Hollanders buiten gaan voetballen. Lekker vermoeiend, maar oh zo leuk... Ondertussen keken we hoe de atleten de laatste krachten uit hun lichaam haalde om toch maar hun loopnummer tot een goed einde te brengen. Want eerlijk, iedereen was stilaan moe aan het worden van de vermoeiende week. Bij de prijsuitreiking toch maar naar het hotel terug gekeerd om ons klaar te maken voor het galabal.

Ik was blij dat ik een kleedje aangetrokken had en ik was nog blijer toen ik zag dat ze echt moeite hadden gedaan om onze zaal gezellig te maken. Een leuke en echt goede live band bracht sfeer en de speeches werden tot een minimum herleid. Tijdens de ceremonie kwam ook de mevrouw in beeld die in het begin van de week werd opgeroepen voor een transplantatie. Met tranen in mijn ogen besefte ik wat dit moment voor haar moest betekenen. Ze zei dat ze het heel jammer vond dat ze de Spelen niet mee kon afsluiten, maar als ze moest kiezen, was ze liever in het ziekenhuis dan bij ons. En groot gelijk heeft ze! Het was een kippenvelmoment om U tegen te zeggen!

Nadien werden er foto's getoond die tijdens de week genomen werden door de huisfotograaf en ik kwam vaak in beeld waarbij een luid gejuich plaats vond. Zalig leuk!

De avond ging veel te snel voorbij en ook de wijn was echt veel te lekker! Na een leuk galabal en een leuke avond samen met Holland kwamen we om half vijf eindelijk weer in onze hotelkamer. Ik ben nog nooit zo snel in slaap gevallen als die nacht...

Competitie bowling & atletiek

Omdat we ook op dag 6 het niet konden laten te gaan genieten van ons heerlijke ontbijtbuffet, waren we toch op tijd wakker op de bus en de tram te nemen richting bowling. Mario begon net en wij supporterden voor hem, zoals hij en zijn familie al die tijd voor ons heeft gesupporterd. Mario gooide prachtige ballen, de verwachtingen stonden hoog gespannen en moeder & vader durfden nauwelijks te kijken. Maar wat was het mooi! Een geluidloze bal die op het einde uiteenspat in een strike... De teamspirit werd aangewakkerd!

Met veel bewondering keken we naar Mario z'n bowlingkunsten, want ja het is een kunst hoe hij kan bowlen! Hij mocht het in de groep jammergenoeg niet halen, alhoewel het echt wel heel close was. De teleurstelling was groot, maar hij had het echt goed gedaan, voor een allereerste keer op de Europese Spelen voor getransplanteerden is het niet gemakkelijk om altijd maar even stressbestendig te worden. En ja we hebben nog allemaal last van zenuwen, maar de eerste keer is toch nog altijd anders... Hopen dat het binnen twee jaar nog beter mag gaan met die zenuwen.

Na de bowling nog een heerlijk spelletje air hockey gespeeld en doorgegaan naar de atletiek. Daar moest Guido nog beginnen lopen en had Lucien al gedaan. De atletiek was warm en leuk om te zien. Van de atletiekpiste gingen we naar de brug waar de route van de mini marathon was uitgestippeld. Guido kwam voor alle Hollanders binnen (toch ff erin duwen :) en nadien mochten ook nog de supporters/vrijwilligers lopen voor de minimarathon.

Ons mama liep ook mee en ook al was ik aan het lachen, ze heeft dat goed gedaan en de hele 3 km uitgelopen!

's Avonds nog een beetje gevierd en enkele Duitse bieren geproefd samen met de vrijwilligersgroep.

Competitie Wielrennen

Vier dagen vroeg opstaan begint zijn tol te eisen, want ook vandaag moesten we weer vroeg uit de veren. Onze favoriete Hollanders moesten vandaag namelijk wielrennen. Na zoeken zoeken zoeken in het slechtste weer dat je je kon voorstellen vonden we in een bosje allemaal schuilende wielrennertjes. Eén voor één hadden ze van die lekker strakke pakjes aan en liepende ze nogal moeizaam door de fietsschoenen. Best een grappig zicht. Na wat aanmoediging voor de drie verkleumde Hollanders (ze stonden al een uur te wachten in de koude en de regen) reden we met de wagen door naar de finish. En daar kwamen ze snel aangespurt, wat veel leuke foto's opleverden... D'r had al meteen een Hollander goud te pakken, mooi om Wim zo gelukkig te zien.

Aangezien de andere koersen werden uitgesteld gingen we met onze verkleumde Hollanders nog even naar het hotel, kropen we met vieren lekker in bed om te luieren en verstreken de uren met tv kijken en even dutten. Heerlijk rustig genieten voor we weer terug in de kou gingen staan.

En daar stonden we dan, onze drie Hollanders aan te moedigen, om nadien een kleine 20 minuten te wachten tot ze weer terug waren... Want daar waren ze, plots en vooral allemaal tesamen. Iedereen greep z'n kodak en ondertussen riepen we maar naar onze Hollanders, niet wetend waar ze zaten. Tot onze grootste verbazing zat Gideon mee in de kop en kwam na een prachtig sprintje als tweede over de meet... Na de teleurstelling van de tijdrit was dit voor hem een hele mooi terugkomst, ook Wim haalde zijn tweede gouden medaille.

Om de prestaties van de drie Hollanders te vieren gingen we 's avonds nog gezellig samen weg, zo kwamen we in Bar Odeon terecht, een hippe loungebar waar de knappe franse dialyse – gast weer vrouwen zat te versieren. En wat later doolden we gewoon door de prachtige straten van Würzburg.

Competitie badminton

De spannendste dag sinds spannende dagen! We waren zo slim geweest om vroeg in ons bed te kruipen, met een beetje spierpijn in de armen van de darts. Jup, inderdaad, spierpijn van darts, hoe kom je er toch bij!?

We zijn het eigenlijk niet gewoon, omdat ze meestal met de 'adults' categorie beginnen maar we moesten wachten, wachten en nog eens wachten. Ze begonnen met de Mixed dubbels, verschrikkelijk lang wachten dus. Met zenuwen die sluimerden en erger werden als er namen werden afgeroepen verliep onze ochtend snel. Tot we eindelijk mochten spelen!

De hoogtepunten van deze matchen waren de dames die hun racketten nog moesten uitpakken. Toen ik het zag lag ik dicht van het lachen, ze hadden nog nooit gespeeld en hier stonden ze dan... Ik moet zeggen dat, omdat het mijn eerste match was, ik haar téveel punten gegund heb. Maar toch... Natuurlijk kwam ik in de halve finale weer bij Hanne terecht, weer zo vervelend om samen te vechten voor Goud. En gevochten hebben we, tegen elkaar, op het veld elkaars vijanden en nadien weer vrienden. Ik won de beide sets en mocht eindelijk eens een ander kleurtje van medaille in ontvangst nemen. Na al die jaren alleen maar zilver te krijgen, vond ik het echt een leuk moment om voor een volle zaal eens goud in ontvangst te nemen! Heel jammer dat de bronzen dame niet aanwezig was voor de medaille uitreiking. Nu staan we op de foto's jammergenoeg zonder haar op het podium...

In de namiddag volgde er weer het ellendig lang wachten. Onze matchen waren gepland om 15u en uiteindelijk zijn we pas om 17u30 beginnen spelen. Gelukkig waren onze twee zeer geliefde Hollanders aanwezig en konden we regelmatig met hen een pluimpje kloppen zodat we toch weer wat training hadden. Van hen wonnen we natuurlijk zonder veel moeite...

De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik van het dubbelspel veel meer had verwacht. Wellicht kwam ook de vermoeidheid de bovenhand nemen. We verloren de twee eerste medailleplaatsen, waar we in feite één zeker van hadden moeten winnen. De eerste ploeg Duitse dames waren niet echt hoog niveau en hadden we zeker aangekund. Helaas hebben ze gewonnen en kwamen we nog eens uit tegen een tweede Duitse ploeg. Hierin zat een straffe madam en een minder straffe madam. Ook van hen hebben we helaas verloren en we strandden op een derde plaats, doordat we de andere matchen allemaal hadden gewonnen. Het had een tweede plaats moeten zijn, ik was dus eigenlijk vrij teleurgesteld...

We gingen rechtstreeks van het badminton naar het eten en kregen nadien pas onze medailles. Jammer dat alle atleten alweer gewone kleren aan hadden, wij vonden het leuker onze medailles in sportoutfit te mogen ontvangen. Onze twee medailles kwamen vlak achter elkaar, dus mochten we ineens blijven staan, maar wel een paar trapjes hoger. De eerste en enige gouden medaille voor België liet ik graag en fier rond m'n nek hangen.

's Avonds met een deeltje van de Belgische delegatie iets gaan drinken in het hotel. We gingen al vrij snel naar de kamer om op ons bed neer te ploffen na een hele dag badminton. Gelukkig deed ik al de oefeningen die de kinesiste mij voorschreef en had ik de dag nadien helemaal geen last van spierpijn. (haha) De kinesist heeft inderdaad een heerlijk deugddoende, pijnlijke massage gegeven, maar na een hele dag badminton heb ik echt geen zin meer om mijn oefeningskes te doen, ik dacht alleen maar aan mijn bed... Toch echt leuk en handig dat er voor iedereen kinesisten aanwezig waren!

Competitie Darts

De dag dat ik weigerde zenuwen te hebben was eindelijk aangebroken. De zenuwen waren er stiekem een heel klein beetje. Na eindelijk wat te mogen oefenen was het moment aangebroken dat er een forse Hongaarse langs mij kwam staan en haar voorstelde... Al dadelijk bleek dat ik geen schijn van kans maakte met al haar triple 20's. Al bij al toch nog ok, het was een fijne sport en ik speelde maar voor het plezier voort. In de laatste match kwam ik tegen ons Hanne uit...wééral ja! Het was geen medaille of net nog brons. Aangezien Hanne haar laatste matchen goed op dreef was, was ik er aardig van overtuigd dat ze het ging halen. Ik liep wat achter en Hanne moest enkel nog éénmaal in de 2 gooien, ze gooide al alle spellen constant in de twee en ik wist dan ook zeker dat het bijna afgelopen zou zijn.

Nadat ik al mijn punten had en we al 10 minuten probeerden een 2 of een 7 te mikken, belandde mijn pijltje vlak voor de 7, en bedekte het hele veld van de 7. Na nog twee pijltjes in de hand te hebben vloog mijn pijltje net achter het vorige pijltje en zat het deze keer wél in de 7. Eindelijk!

Ik eindigde zonder enige ervaring derdes en mocht ook vandaag een podium betreden. Als dat er tenminste nog van kwam! De medaille uitreiking werd altijd maar uitgesteld en uitgesteld. Gelukkig konden we in de tussen tijd gaan supporteren voor de zwemmers. En het hielp, we haalden die dag ook brons in de 50 m crawl. Het was eigenlijk de eerste keer dat we op de Spelen naar het zwemmen gingen kijken, normaal hebben we dan badminton (op de andere Spelen) dus we zijn er nog nooit toe gekomen.

Terug naar de Darts voor de medaille uitreiking. Ondertussen was het daar een bierfestival van jewelste. En eigenlijk was ik best geshokkeerd over het feit hoeveel transplanten er rookten of er bier dronken (en dan zeg ik niet een paar pintjes, halve liters a volonté). Ik bedoel hiermee, ge kunt wel eens iets drinken, maar overmatig drinken en roken beschadigt toch je hele lichaam, dus ook je getransplanteerde orgaan. Ik vond het van sommigen dan ook echt ... ondankbaar.

Competitie Tafeltennis

Als ik zeg dat er de avond op voorhand geen sprake was van zenuwen zou ik liegen. Maar de ochtend van de tafeltennis, was het echt niet meer normaal... Van bibberende handen tot knikkende knieën. En zo begonnen we na niet al te lang wachten aan onze eerste match, België tegen België, het begon al! Hanne en ik spelen niet graag tegen elkaar, want dan moet iemand van ons winnen en iemand verliezen en echt echt waar het is niet leuk om dan te winnen of te verliezen.

De memorabelste match was toch tegen de toptafeltennister van Duitsland. Echt ongelooflijk hoe ze iedereen van tafel klopte. Ik moet toch zeggen dat ik er voor mijn doen deftig tegen gespeeld heb, het kon echt veel erger. Na de match kwam iemand uit de tribune vragen of ik net tegen een man had gespeeld (vrouwen spelen normalieter tegen vrouwen), dus dat zegt misschien al genoeg hoe ze eruit zag, haha. Het was echt echt echt een Duitse vrouw... Oh ja en ook in een categorie hoger dan wij.

De andere matchen waren niet zo spectaculair, ik was gewoon telkens even zenuwachtig, maakte elke keer opnieuw weer domme stomme fouten, maar speelde ook beter dan ik dacht...

Het resulteerde allemaal in mijn eerste medaille, BRONS in het enkelspel tafeltennis. Het was eigenlijk bizar en spannend tegelijk om daar op het podium te klimmen. Aangezien ik echt mezelf had voorgenomen om me niet te focussen op medailles. Ik had het gewoon niet verwacht. Op 1 stond natuurlijk onze Duitse Kampioen en op de tweede plaats de lieve Hongaarse Irma en ik op nummer 3. Het was brons en het was mooi en ontroerend.

Na een overheerlijk lunchpakket (ahum), mochten we alweer aan de slag voor het dubbelspel. Samen met Hanne stoomde ik me klaar om me volledig in te zetten. Hoewel we vrij veel punten maakten tegen Hongarije, verloor Duitsland (met de kampioene daar) van hen. Heel bizar, want Hongarije was naar mijn mening niet zo heel goed. De matchen verliepen goed, We hadden écht goed gespeeld en als we verloren was het niet met dramatisch veel puntenverlies. En eigenlijk vind ik dat toch wel belangrijk. We verloren tegen twee top-ploegen van Groot-Brittanië en Duitsland, tegen al de rest wonnen we, dus ... was er weer een medaille binnen!

Twee medailles op de eerste dag van de sport, dat hadden we nooit verwacht! Maar het was gewoon een zalig gevoel... Onbeschrijfelijk! Nadien namen we gewoon nog een heerlijke plons in ons zwembad en genoten we van een avondje Nederlanders plagen.

Trouwens nog een heel leuk weetje is dat op deze dag, in een andere categorie dan de onze een vrouw in het single een gouden medaille behaalde bij de dialyse patiënten. Niks speciaals denk je dan hé, maar diezelfde avond werd ze opgebeld met het grote nieuws dat er een Donornier voor haar beschikbaar was. Gewoon een prachtig kippenvel moment... Het ideale bewijs dat op deze Europese Spelen niet alleen getransplanteerden thuis horen, maar ook gedialyseerden, zij krijgen immers ook ooit een transplantatie. Ondertussen hebben we aan haar man (mede-organisator van de Spelen) een T-Shirt gegeven van de vzw met een tekst op en onze namen erbij gekribbeld.

De verslagen zijn af, de foto's moeten nog wat bewerkt worden, maar ik wiljullie niet langer in spanning houden. Daarom een eerste foto van de prachtige medailles van op de Europese Spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden in Würzburg. Het was een hels karwei om ze in de wacht te slepen en ik ben zo trots en fier dat ik er enkele mee naar huis heb kunnen brengen. Bovendien heb ik, als enige Belg een gouden medaille in de wacht kunnen slepen en dat maakt me uiteraard alleen maar gelukkiger...

We vertrekken binnen exact vier uur en van slapen zal er wellicht niet meer heel veel in huis komen... Want hoewel ik ben ingepakt en hoewel het allemaal wel mee valt, blijf ik wakker en geraak ik niet in slaap. We zullen het toch maar op de zenuwen steken.

In mijn hoofd ben ik nog steeds aan het overlopen of ik wel alles mee heb en ook mijn laptop en nintendo DS (je moet iets doen onderweg) moet nog ingepakt worden. Dus ik vrees dat ik dat maar eens ga doen en dan genieten van mijn nachtrust die maar niet komt...

Neen, ik besef het echt nog niet, maar overmorgen sta ik op een groots sportgebeuren voor getransplanteerden en ik besef het nog niet... Er is dan ook nog niets in orde, nog geen zak gepakt. Morgen dan maar! Wat niet wil zeggen dat ik er niet naar uit kijk, want je hebt geen idee!

Nog TIEN dagen en we vertrekken alweer naar de Europese Spelen voor alle getransplanteerden. Hoewel de zenuwen lang weg gebleven zijn, komen ze nu stilaan opzetten. Het komt dan ook weer heel dichtbij...