Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Ik verblijf momenteel een weekje bij vriendlief in Gent en dat is echt de ideale moment om mijn site in orde te brengen en dingen online te zwieren die ik al veel te lang uitstel. Zo staan eindelijk de verslagen en foto-albums online van de Europese spelen in Zweden *klik hier om te bekijken*. Het waren de beste spelen ooit en elke dag was echt superfijn, jammergenoeg kwam er veel te snel een einde aan en mis ik iedereen die het daar zo mooi heeft gemaakt. Ik heb er ineens ook foto's bij op gegooid van onze citytrip naar Kopenhagen en van onze uitstap naar het oh zo coole Legoland! De komende dagen komen er nog de verslagen en foto's bij van de Europese spelen te Ierland en die van de Wereldspelen in Australië, want da's alweer even achter de rug. Hou de site dus in de gaten voor meer!
 

Mijn 150 movies challenge zit op z'n einde, nog 1 film te gaan en dan ben ik er, was hélemaal niet zo moeilijk als gedacht!

De Transplant Games zijn natuurlijk de ideale manier om nieuwe mensen te leren kennen. Véél verschillende mensen, zo heb ik dit jaar echt leuke nieuwe mensen leren kennen, via facebook & mail houden we contact tot de volgende spelen.

Op de Transplant games in Dublin heb ik drie mensen in het bijzonder leren kennen die me nauw aan het hart liggen, voor altijd…

Zo heb je als eerste Mick, team manager van Dublin en om eerlijk te zijn ik had hem nog nooit eerder gezien, dit terwijl hij er altijd bij is. Hij is een fantastische man! Toen ik in mijn voorlaatste match even last kreeg van het ‘geen lucht in een zaal van 45 graden’ syndroom deed hij er alles aan om het mij wat gemakkelijker te maken. Hij heeft alles gedaan wat hij kon om mij te helpen en dat was super. Tot dagen nadien was hij bezorgd en kreeg ik veel veel badminton tips om zelfs dat gemakkelijker te maken. En voor dit alles, dank je wel!

 De 2 volgende staan op deze foto, ten eerste Harry! Wat een man, fantastisch fantastisch fantastisch! Elke dag opnieuw zijn uiterste best doen om iedereen op de spelen te helpen, om alles goed te laten verlopen, om alles te doen wat hij kon, voor iedereen. Maar voor mij is hij extra speciaal en hij weet wel waarom! Hij heeft me vaak een krop in de keel gegeven, maar hij heeft me minstens zoveel laten lachen.

De laatste is een dame, één van de juryleden bij de badminton. Toevallig had ik haar als jury in mijn eerste wedstrijd tegen Noorwegen. Tijdens de eerste pauze in ons spel geraakten we aan de praat en zo bleek dat zij zelf een nier had afgestaan aan een familielid. En alleen daarom al chapeau. Ik was de eerste longgetransplanteerde die ze ontmoette (zo kan je al zien dat we echt zeldzaam zijn op de transplant games haha). Met haar konden we uren praten en toen ik de laatste dagen een klein wrakje werd van vermoeidheid kreeg ik van haar een lamswollen trui cadeau me op te warmen. Heerlijk!

Bedankt, bedankt, bedankt !!

Eindelijk eindelijk eindelijk weer thuis! Gisterenavond zijn we veilig en wel weer aangekomen! En het doet deugd, zo gewoon weer thuis zijn... Vriendlief stond onverwacht op de luchthaven en ik kan niet meer zeggen dan dat hij het meest fantastische mannetje is dat je je maar kan inbeelden!

De Spelen waren fijn, veel nieuwe mensen leren kennen en ik heb enorm genoten van Dublin.

Ik weet dat ik mijn blog zwaar heb verwaarloosd, maar het was gewoon elke dag opnieuw douchen en slapen zodat je ietswat fris was de volgende ochtend. Ik vind het zo superjammer en ik ga dan ook mijn uiterste best doen om in de komende dagen van elke dag een blog neer te pennen. Nogmaals mijn excuses dat het zo moet. Ik ga het goed maken, zo snel mogelijk!

Een fotootje van bij de hurling, een supertoffe sport. In Dublin kregen we dan ook de gelegenheid om een wedstrijd bij te wonen. Aangezien het mijn enige vrije avond was hebben we dit kunnen meemaken en ik vond het super! Heb me echt geamuseerd ondanks het late uur en de frisse temperatuur :)

Ik had gezegd dat ik dagelijks ging updaten omtrent de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden, maar het is hier zooo hectisch dat dat er nog niet van gekomen is. Mijn excuses.

Wel het voornaamste wat ik jullie wellicht kan vertellen is dat de organisatie hier best goed is, maar dat het reglement op niets trekt, maar dan echt op niets. Zo worden in iedere sport de leeftijdscategoriën opgezegd en worden er telkens bij de vrouwen maar 2 medailles uitgereikt. En dan is de competitie natuurlijk erg erg hard. Ik moet zeggen dat je hier als longgetransplanteerde dit jaar geen enkele kans krijgt. Het niveau is veel veel veel hoger dan op de World Transplant Games. Dit heb ik nooit voorheen gezien.

MIjn eerste dag met de bowling was echt superfijn, lekker relaxed een potje bowlen. Ik wist op voorhand dat ik niet zou op kunnen tegen alle professionals in mijn categorie.

Op de grote dag voor badminton, was het in Dublin ineens enkele graden warmer dan ze hier gewoon zijn en dat was heerlijk. Buiten dan toch. In de zaal liepen algauw de temperaturen hoog op en uiteindelijk werd het gewoon zo heet dat ik in mijn voorlaatste match gewoon uitviel. Geen lucht meer krijgen, veel te warm en veel te intensief gesport kon mijn lijfje precies niet aan. Mijn lichaam zei gewoon stop hiermee en dat heb ik dan ook moeten doen. Had ik door gesport dan was ik zeker in het ziekenhuis beland. Het is echt een nadeel om longgetransplanteerd te zijn in zo'n situaties, het was gewoon teleurstellend om te moeten opgeven. Het maakt het dan ook extra rot omdat ik in de zwaarste categorie zat, Roemenië, Hongarije, Noorwegen... Terwijl de andere categoriën gewoon de klungelaars hebben. Van elke categorie moesten er dan enkele door naar de halve finales en zo verder. Rot rot rot dus, ik heb 2u lang moeten bekomen, moeten uithijgen terwijl ik dit anders nooit nooit heb. Nadien heb ik wel kunnen genieten van een heerlijke massage van de fysio's die hier aanwezig zijn.

Ik probeer de komende dagen nog meer te updaten, maar zoals gezegd het is hier hectisch... Ik kan u alvast vertellen dat ik voor de tafeltennis weer de zwaarste loting had. Jippie ;)

Voor de inkom van ons 'Olympisch dorp'

Ik ben deze voormiddag veilig en wel toegekomen in Ierland voor de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden. En hier wat feiten en weetjes omtrent deze spelen!

• Ik ben stikop want ik heb afgelopen nacht maar 3 uur geslapen
• Ik moet nu eigenlijk slapen, maar wilde toch nog eerst een korte feiten blog typen
• Ik heb al heel wat bekende gezichten gezien, van Hongarije, Slovenië, Kroatië, Frankrijk ...
• Ik heb nog geen ENKEL nieuw gezicht gezien (dat komt wees gerust)
• Ik zit in de jongste leeftijdscategorie (18-29 jaar)
• Maar ben daar helaas meteen al één van de oudsten
• Ik heb nummer 1001
• Er zijn maar 6 longtransplanten aanwezig
• En ik ga proberen met de andere 5 een foto te versieren (niet zooo moeilijk hoor :)
• De meerderheid is niergetransplanteerd
• Ik krijg nog stééds de kriebels van de ietwat gore masseur/kinesist van Hongarije *brrr, echt*
• Morgen is het openingsgala!!
• De Ieren zijn écht goede organisatoren, tot hiertoe liep alles al héél erg vlotjes en vriendelijk
• Slechts 27 % van het aantal sporters hier aanwezig is van het vrouwelijke geslacht (!!!)
• Ik ga maandag voor de fun meedoen aan bowlen
• Maar plots heb ik 32 tegenstanders whahaha :)
• Het is bizar, maar we moeten om 8u in de sportzaal zijn en het ontbijtbuffet opent pas om 8u (foutje op onze bonnetjes?)
• Ik heb al enkele tegenstanders gezien
• Ik heb ook al ex tegenstanders gezien (spannend he ;)
• Ik heb beslist dat ik hier TOCH ééns ga shoppen (dat komt er nooit van tijdens de Spelen, maar dit jaar wél)
• België staat, volgens de peiling, op nummer 3 (met 72%) met de vraag of je na je dood je organen zou willen afstaan.
• Als die 72 % zich nu eens aub naar het gemeentehuis wil begeven *dank u!* (en extra bedankje aan de geregistreerden onder hen)
• We hebben hier een spa en wellness gratis ter beschikking
• En ik heb nu nét deze keer mijn bikini niet mee gebracht (nieuwe kopen dan maar ?)
• Het internet is gratis
• We logeren niet op hotel, maar op een heuse campus, het is eigenlijk een 'Olympisch dorp' want het hotel ligt in het midden en daarrond al de sportaccomodatie, HEERLIJK. Je kan gewoon 's morgens naar je sportzaal lopen. Het schept echt een band hele dagen samen zijn in plaats van ieder in zijn eigen hotelletje. Dus ik vind dit 'Olympisch dorp' echt geslaagd!
• Ik mis het Nederlandse team uit Wurzburg echt héél hard

Ik kan nu niet meer helder denken om 2 uur 's nachts en ga eindelijk eindelijk eindelijk genieten van mijn heerlijk nieuw vers Iers bed.

Sinds de Spelen in Zweden is de vakantie in zo'n rush gegaan dat ik niet meer aan updaten ben toegekomen. Schandalig eigenlijk.

Om te beginnen bij het begin ben ik enkele dagen langer in Zweden gebleven en hebben we onder andere nog legoland bezocht. Dit was trouwens echt een erg leuk themapark. Na mijn thuiskomst heb ik verschillende interviews gehad, waaronder voor ROB tv, nieuwsblad en werd ook de uitzending van 'hello goodbye' uitgezonden. Dit was opgenomen in september vorig jaar en ging dus nog over mijn deelname aan de wereldspelen in Australië. Alle artikels en ook alle filmpjes komen in de komende weken op mijn website terecht. 

Na alle interviews was het tijd voor een check up in het ziekenhuis. Deze was iets vroeger gepland omdat ik zeker thuis moest zijn hiervoor en dus kwam deze enkele dagen na Siemen zijn eerste verjaardag. Op dagzaal ging alles vlot, in het algemeen weinig volk in het ziekenhuis nu het grote vakantie is. Maar ook voor mij persoonlijk ging alles weer méér dan behoorlijk. Longfunctie weer iets hoger, longfoto's in orde, geen enkel 'sterretje' bij mijn bloeduitslagen. Wel een stagaire gehad die kennis moest maken met een port a cath en dat geprul eraan vond ik echter niet aangenaam (lees ik trok weer eens wit weg). En aangezien mijn überleuke port a cath wéér eens niet wilde meewerken mocht de student nog eens gewoon prikken ook. Gelukkig deed ie dat meer dan prima.

De grootste verrassing lag echter in het feit dat mijn arts me vertelde dat ik volledig mag stoppen met het nemen van cortisone (of prednison). Al meer dan 4 jaar stond ik op een 'onderhoudsdosis' en hij wil nu proberen er volledig van af te stappen. En daar zijn we dan ook mee bezig, ik neem nog eventjes, tot na de Europese spelen in Dublin om de dag 2 mg en nadien stop ik volledig. Natuurlijk blijft het wel afwachten of mijn lichaam het nu allemaal zelf gaat aanmaken. Tot hiertoe voel ik me meer dan prima! Na al die jaren (ik geloof dat dat er dan 25 zijn) cortisonevrij zijn zou echt super zijn! Ik hoop en duim dat mijn lijfje mee wil :)

Na dit alles was het tijd voor rust en vertrokken vriendlief en ik naar de zee, waar we een week genoten van zon, zee & strand. We bleven zelfs iets langer dan gepland, maar door het veel te warme weer leek het ons iets beter om toch aan zee te blijven. Er is toch altijd iets meer lucht aan zee dan in het binnenland. Ook Siemen was erbij aan zee en maakte voor het eerst kennis met zijn grote zandbak en het vele water. Heerlijk genieten met dat kleine mannetje.

En nu zijn we dan eindelijk beland op de Gentse feesten, wat toch jaarlijks een fantastisch evenement blijft. Vandaag gaan we dag 3 in en ik heb hier al aardig wat leuke nieuwe dingetjes ontdekt, zoals een goede cocktailbar 'Soulfood' met prachtig uitzicht op het water, dé Mojito (wat ik bizar genoeg nog nooit gedronken had, ik hield het altijd op Caiperina), Huize Colette, de muntthee uit de tent in baudelopark is hemels, vriendlief die zo snel kan dansen dat ie mij gewoon omhoog heft en me mee draait (boombal), mijn stiekeme liefde voor boombal blijft ook dit jaar aanwezig, Radio Modern (hélemaal mijn ding, vriendlief is wat minder enthousiast)... Jammer dat de tijd hier zo vooruit vliegt, want vriendlief zijn vakantie zit er bijna op, auchie!

LEUVEN - De Leuvense Stephanie Keustermans (27) is met een koffer vol eremetaal teruggekomen van de Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden in Zweden.

Keustermans is sinds jaar en dag voorzitter van de vzw Re-Born to be alive, een vereniging die zich inzet om mensen die een orgaantransplantatie ondergingen aan het sporten te krijgen. Zelf kreeg Keustermans tot twee keer toe nieuwe longen. Maar de afgelopen jaren rijgt ze toch de medailles op de verschillende kampioenschappen voor getransplanteerden aan mekaar. In het Zweedse Växjo, waar de Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden plaats vonden de afgelopen weken, was dat niet anders. Lotgenoten uit 23 verschillende Europese landen namen het er in verschillende disciplines tegen elkaar op.
 

Keustermans behaalde een zilveren medaille voor tennis enkelspel en tafeltennis enkel. In het badminton enkel eindigde ze op de derde plaats, maar in het dubbeltornooi ging ze met goud lopen. Ook bij het dubbelspel tafeltennis schoot ze de hoofdvogel af. Als klap op de vuurpijl slaagde ze er ook nog in om de gouden medaille te behalen als beste speler in de drie racketsporten. Voor Keustermans geldt het Zweedse tornooi als voorbereiding op de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden die dit jaar in augustus plaatsvinden in de Ierse hoofdstad Dublin.

Stephanie naar Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden

Stephanie Keustermans uit Leuven is vorige week naar de European Hart- and lung transplant games in Zweden vertrokken. Als enige Vlaming zal ze daar tot 10 juli trachten met tennis, tafeltennis en badminton medailles binnen te rijven.

De 27-jarige Stephanie Keustermans onderging reed tweemaal een transplantatie van beide longen. “Als kind kreeg ik het adenovirus, dat is vaak onschuldig, maar niet altijd. Daardoor kreeg ik een zeldzame ziekte die bij slechts drie kinderen in Europa opdook.” Keustermans overleefde als enige van het drietal het virus, maar kende geen gemakkelijke kindertijd. “Als kind bracht ik veel tijd door in het ziekenhuis, kreeg ik zuurstof toegediend en moest ik in een rolstoel zitten. In 2001onderging ik een transplantatie van beide longen.” Daarmee kwam echter nog geen beterschap in haar situatie. “Door chronische afstoting kreeg ik in 2003 opnieuw een transplantatie. Dit betekende stilaan het keerpunt voor Keustermans. “Na de operatie begon een periode van heel hard revalideren. Toevallig ben ik toen in contact gekomen met de mensen van Re-Born to be Alive. Zo is de bal aan het rollen gegaan. In 2004 heb ik deelgenomen aan de spelen in Dublin. “Dat bleek een absolute meevaller: Keustermans keerde terug met vijf medailles onder de arm. Sinsdien neemt de jongedame deel aan zoveel mogelijk tornooien. “Deze zomer zijn het de Europese spelen waar we met een tiental Belgen aan deelnemen.” Zelf is Keustermans de enige Vlaming tijdens het tornooi. De twintig medailles die ze al bij elkaar speelde, kunnen over enkele weken mogelijk in aantal gegroeid zijn. “Dat wordt nog afwachten”, zegt ze zelf. Het wordt sowieso een fijne ervaring. Je zit er in een gezelschap dat zich geen vragen stelt bij wat je hebt meegemaakt: voor hen is dat allemaal normaal.”

Een aandachtige lezer ontdekt wellicht enkele fouten...

Natuurlijk kwam ik niet in contact met Re-Born to be alive vzw, maar richtte ik zelf Re-Born to be Alive op. Ik kwam toen echter wel in contact met mensen die sporten na hun longtransplantatie en wilde ik dit zelf ook eens proberen.

En mijn excuses voor de foto's van het artikel, ik ga het wel eens deftig inscannen als ik niet meer tam ben van deze lekker warme dagen :)

Owkeej, waar zijn we gebleven. Mijn laatste blog is alweer veel te lang geleden, maar het is zooo druk geweest op de spelen. Op zaterdag had ik mijn allerlaatste competitie-dag, nl het tafeltennis. Ik zou zowel enkelspel spelen als dubbelspel met mijn Nederlandse partner, Marcia! Super dat ze zo op het allerlaatste moment wilde meespelen, want samen behaalden we goud!! Ook op het enkelspel kwam er een medaille bij, nl het zilver! Een meer dan geslaagde dag dus, want dit zet mijn teller op 5 medailles voor deze games!!

Gisteren was het de atletiek-dag, een dagje rust voor mij, eindelijk een uurtje langer slapen, een echte luxe want ik was stikop. Het was echt loeiheet in het stadium, gelukkig was er een tribune waar je in de schaduw kon zitten. Ik heb enkel in de voormiddag foto's genomen en heb me meer dan elk uur ingesmeerd en toch ben ik verbrand... De zon geeft hier goed door!

's Avonds was er alweer het sluitingsgala, de week is voorbij gevlogen. Even knipperen en het is alweer voorbij. Zoals ieder jaar volgen er nog speeches, nog medaille uitreikingen en ook de trofee uitreiking. En die werd dit jaar wel speciaal, want in eerste instantie ontving ik de trofee voor beste racketsporter van deze editie van de games. Deze cup heet de zogenaamde 'Geoffrey Finnigan Perpetual Trophy'. Dat was natuurlijk echt superfijn en verrassend, ik had het natuurlijk nooit verwacht. Tot een half uurtje later de organisator naar me kwam en ze me lieten weten dat ze iets over het hoofd gezien hadden bij de regels om deze trofee uit te reiken. Je moet nl 60 + zijn om deze trofee te kunnen ontvangen en dat ben ik natuurlijk helemaal nog niet. Dusss moest de trofee opnieuw uitgereikt worden (alsook de trofee voor de volleybal) en moest ik de wisselbeker terug inleveren. Teleurstellend, want ik had 5 medailles voor de racketsporten en de dame die de trofee nu won had er maar 2, ik vond het dus eigenlijk echt niet eerlijk dat je enkel in aanmerking kon komen als je zo oud was. Maar de regels zijn de regels en ik kon er helemaal niets aan doen. De vergissing werd 'goedgemaakt' met een fles wijn. Weer teleurstellend. Het is maar een wisselbeker, maar het is wel een hele eer om hem te mogen ontvangen. Dat ik hem wellicht nooit zal kunnen ontvangen omdat ik nooit 60 + zal worden is des te kl*t*. Waarom de beker niet gewoon veranderen naar eender welke leeftijd, is toch gewoonlijk eerlijker ?!

Maar vandaag, maandag 5 juli, gebeurde er wel iets heel speciaals. Toen we aan het inpakken waren om morgen richting België te vertrekken werd er op de deur geklopt. Toen ons mama de deur opende herkende ik meteen de stem die we deze week zo vaak gehoord hadden, Victor! Hij vroeg me of de 'beste racketspeler 2010' op haar kamer aanwezig was. En natuurlijk was ik er!! Omdat hij en hele organisatorenteam het zo jammer vonden dat ik de cup verplicht moest afgeven kwam hij me feliciteren met een ander aandenken, opnieuw een gouden medaille voor 'BEST RACQUET SPORTER SWEDEN 2010'! Hij zei dat ik er wel degelijk zo hard met kop en schouders bovenuit stak dat het team vond dat ze iets moesten doen. 5 medailles voor racketsporten is wel bijzonder en dit wilde ze belonen. Ik vond het natuurlijk helemaal super, dan toch een erkenning en een titel erbij !! We hebben natuurlijk enkele foto's gemaakt met Victor en ik wil hen bij deze nogmaals bedanken voor deze prachtige beloning!!

Mijn 4e Europese spelen voor hart- & longgetransplanteerden zit er weer op, maar ze waren meer dan prachtig. Het hele organisatorenteam was fantastisch en heeft echt een uitstekende job verricht, ik heb het nog nooit zo goed geweten. Als ik dan toch een puntje van kritiek mag geven dan is het op het avondeten, het mocht na een dagje sporten wel IETS meer zijn :) De McDonalds heeft gouden zaken gedaan tijdens deze spelen haha!

Maar eerlijk waar fantastisch was het hier, ik ga het echt heel erg missen...

Vandaag hebben we de stad nog verder bezocht en zijn we eindelijk wat wezen shoppen. We hebben verse aardbeien gegeten aan het prachtige meer, genoten van een heerlijk wortel-kaneeltaartje en hebben we genoten van onze laatste dag Växjö!! Morgenvroeg vertrekken we weer richting België, maar stoppen we onderweg geregeld. Zo is het plan o.a nog om in Legoland even halt te houden en verder zien we wel. Vanaf nu is het weer aftellen geblazen!

Nog 33 dagen tot de European transplant & dialyses games in Dublin!!

Toch nog even op de foto met de wisseltrofee, we hebben hem toch in handen gehad :)

Met Victor en de gouden medaille 'best racquet sporter games Sweden 2010'. Overgelukkig en stikop :)

De buit van deze Europese spelen!! De gouden medaille voor beste racketsporter, mijn 2 gouden, 2 zilveren & 1 bronzen medaille en ook de Re-Born to be Alive vzw trofee!

Wat gaat de tijd hier snel zeg, vandaag hadden we al badminton competitie en ik moet toegeven dat de tenniscompetitie nog in mijn lijf zat. De warmte speelt hierin wellicht ook een rol. Maar goed, het beloofde een prachtige dag te worden omdat badminton mijn hoofdsport en lievelingssport is.

En de resultaten mochten er wezen!! Vandaag behaalde ik in het enkelspel badminton Brons en samen met de Poolse Margareth behaalden we GOUD!!! We mogen ons vanaf vandaag 2 jaar lang Europees kampioen noemen in 'ladies badminton doubles'. Een supergevoel en momenteel heb ik de drie kleuren in handen, goud en brons van vandaag en zilver van gisteren!

Vandaag heb ik voor de laatste keer mijn sportzak gemaakt, want morgen speel ik nog 1 maal en dit in het tafeltennis. Ik heb een dubbelpartner gevonden in de Nederlandse Marcia en samen gaan we natuurlijk voor GOUD!! Ik hoop er morgen nog 2 medailles bij te doen, ik ga alleszins mijn uiterste best doen! Duimen jullie nog een laatste keer mee ?

Bedankt!!

Ik ben eigenlijk te moe om nog een blog te schrijven, maar wil toch graag updaten want vandaag was een PRACHTIGE dag! Met knikkende knieën en zenuwen die door mijn lijf gierden kroop ik het tennisveld op, maar dit alles werd beloond, want vandaag haalde ik de 2e plaats, zilver in het tennis enkelspel! Wat een supergevoel, wat een beloning!
 

Ik voel me fantastisch, heb er geen woorden voor en hoop dat morgen, de badminton, ook vlotjes verloopt! Een uitgebreidere update probeer ik morgen te schrijven, maar nu ben ik echt bekaf, ik kan nog nauwelijks mijn ogen open houden!

Bij deze nog enkele foto's van de grote dag!

In actie :)

(het rare ding op mijn rug is mijn flapperende rugnummer!)

Als 2e op het podium, wie had dat gedacht!?

(van links naar rechts) België, Nederland, Zwitserland & Noorwegen

Trotser dan trots!

Morgen speel ik badminton single & dubbel internationaal met Polen, duim gerust mee, we zullen het nodig hebben. Badminton is één van de sporten met het meeste deelnemers!

Hier ben ik weer, nog vrij vroeg mijn bed in om morgen uitgerust te zijn...

Zoals jullie weten zijn de games gestart, vandaag was het groots openingsevenement met een optocht door de stad om bekend te maken dat de Europese spelen begonnen zijn. Natuurlijk is het belang van orgaandonatie dé grote boodschap hiervan. Met honderden transplanten uit 22 verschillende landen werd het een vrij lange tocht. Nadien volgden de traditionele speeches en volgde het openingsdiner. En eerlijk waar, ik heb het nog nooit zo slecht geweten, duimen dat het eten de komende dagen betert want anders ga ik hier wat kilo's verliezen (of teveel naar de mcdo op de hoek gaan). Ook werd eindelijk eens duidelijk uitgelegd hoe je Växjö nu eigenlijk uitspreekt en het blijkt niet, zoals we dachten 'Veksheu' te zijn, maar 'Veheu'. Héél bizar, precies een niesje ofzo :)

Bovendien zijn de mensen op straat ook heel erg benieuwd naar dit alles, zo spreken ze je geregeld aan over de transplant games en over transplantatie. Dat is natuurlijk top, want het is hier echt wel een jongerenstad, dus misschien overtuigen we hier wel iemand om Donor te zijn. Ik ben er eigenlijk vrij zeker van!

De organisatie is tot hiertoe top, alles verloopt prima en het Zweedse team is erg aangenaam om mee te werken. Je knipt en ze doen alles wat ze kunnen voor je. Ik hoop en echt hoop dat dit ook bij de sport zo zal zijn. En je kan misschien zeggen dat het niet belangrijk is ofzo, maar dat is het echt wel. Als er bussen uren vertraging hebben of niet komen opdagen geraak je gewoon niet op je sportplaats en dat is, in competitie, zeer vervelend :)

En morgen is het zover, mijn allereerste competitie van deze spelen! En ineens ook mijn allereerste competitie in het tennis! Ik ben zo benieuwd, ik vind het zo spannend en ik ben serieus nerveus. Heel nerveus. Of er een medaille in zit, geen idee, ik ga in ieder geval mijn uiterste best doen en dit ook als aandenken aan Bob. Bob overleed enkele maanden terug en was verzot op tennis, ik mis hem hier op de Spelen, het is gewoon niet hetzelfde zonder hem. En het vreemde is, dat ik bij elke Nederlander die ik tegen kom even denk, is het Bob en me dan realiseer dat dat niet meer kan. Hij was gewoon zo goed en zijn overlijden kwam zo onverwachts voor iedereen. Morgen sport ik dus niet alleen ter nagedachtenis van mijn Donors, maar ook eventjes voor Bob!

Ik kom om 9u30 in actie en dit tegen Nederland! Nadien kom ik ook tegen Oostenrijk, maar verder weet ik het nog niet. Het valt te zien of ik verder ga of niet... Dusss duim aub uw duimen eraf voor mij!! Oh ik ben zo nerveus, ik hoop dat ik wat kan slapen vannacht!

We zijn nu drie dagen in Växjö en hebben de regio al uitgebreid bezocht, maar vandaag was het eindelijk zo ver, de registratie! De organisatie stond rond de middag klaar om ons weg wijs te maken in het hele gebeuren van deze spelen, we kregen een rondleiding door het hotel en onze officiële deelnemersbadge. Traditioneel kregen we ook een gevulde rugzak met allerlei logo artikels, t-shirts, pins, regenjasje en een weekplanning.

Ons hotel is echt prachtig, modern, leuk ingericht en heel heel ruim. Ik denk dat ik een walske kan placeren in mijn douche zonder ter plaatse te moeten trappelen. Ik moet toegeven dat het een luxe is na een tochtje met de mobilhome, maar over de mobilhome hoor je me zeker niet klagen. Het was echt een luxe om te kunnen reizen en terwijl eender wat te doen, zelfs in een bed te liggen slapen.

Morgen is het openingsceremonie en dan trekken alle honderden transplantjes samen door de stad, mooi gesorteerd land per land. Het kan belachelijk klinken, maar dat is altijd zo mooi en leuk om zien, ik hoop alleen dat de toespraken kort blijven en dat we geen uren moeten wachten om te mogen eten. Dat het goed gaat worden weet ik nu al, ik zit in het hoofdhotel en zie dat de organisatie gesmeerd loopt. Alles staat netjes klaar en de mensen die dit organiseren zijn zeer bekwaam.

Om het ook even over Zweden te hebben, het is hier echt heel mooi. Het typische plaatje van Zweden klopt en de kindjes die in de reclamefolder van Ikea staan lopen hier met honderden rond. De huisjes zijn een voor een voorzien van lieve zachte kleuren, prachtig zo'n kleurrijke stad. De lucht is hier altijd hemelsblauw met enkele spierwitte wolken en het is hier een hele groene omgeving. Voor zover ik iets van Zweden gezien heb kan ik zeggen dat het mij hier zeker zeker bevalt :)

Ik ga nu nog eens alles verder verkennen en nog iets eten en voor jullie heb ik enkele foto's! Geniet ervan!

We hebben eindelijk een internetgelegenheid gevonden en wel in de McDonalds, lekker marginaal, maar internet is internet en ik zou zot zijn geen update te maken voor jullie!

Zoals jullie zien is onze reis al gevorderd, we zijn ondertussen drie dagen onderweg en verbleven een dagje in Hamburg en ondertussen al 2 dagen in het oh zo prachtige Kopenhagen. Ik denk dat ik verliefd ben op deze stad met zijn zowel moderne als authentieke kantjes. Allemaal supervriendelijke mensen, een heerlijk weertje en veel te veel te bezichtigen. En mooie mensen, het valt zoooo hard op :)

Het plan is om morgen te vertrekken naar Malmö en dan door te rijden naar de eigenlijke bestemming Växjö waar de spelen zullen plaats vinden. En het is stilaan tijd om de spanning te beginnen voelen en om een beetje extra stressig te zijn. Op 1 juli speel ik trouwens tennis, op 2 juli doe ik aan badminton en als ik juist zit speel ik op 3 juli tafeltennis. Extra duimen zijn op die dag méér dan welkom!

Voor wie het nog niet wist, wij reizen met een mobilhome, wat echt voor mij pure luxe is. Ik heb een uitgebreid bed waar ik met gemak de rijdende uren door breng. Uitgebreide updates komen er natuurlijk van op de spelen zelf, maar voor nu hou ik het even kort.

Oh btw, mijn excuses voor de superslechte kwaliteit van het krantenartikel, het moest gewoon zo snel gaan.

Stephanie Keustermans behaalde al 20 medailles met donorlongen.

‘Ik kon amper stappen’

Stephanie Keustermans, tweemaal dubelzijdig longgetransplanteerd, is klaar om met de vzw ‘Re-Born to be Alive’ als enige Vlaming vanaf 30 juni deel te nemen aan de Europese Heart- & lungtransplant games in Växjö (Zweden). “Ik ben al blij dat ik kan en mag meedoen”, klinkt het enthousiast.

Stephanie is haar moed en doorzettingsvermogen niet verloren nadat ze zoveel heeft meegemaakt. Integendeel, ze is sterker dan ooit tevoren. De laatste weken heeft ze hard getraind en nu is ze helemaal  klaar om deel te nemen aan de Europese Spelen voor hart en longtransplantaties. “Ik vind het best spannend”. Ik doe mee in drie sporten: badminton, tennis en tafeltennis. Natuurlijk wil ik ook met drie medailles naar huis komen. (lacht) “Nee, ik ben al heel blij dat ik nog kan gaan”, lacht Stephanie.

Longblaasjes

Sporten is voor Stephanie Keustermans geen evidentie. “Ik heb op mijn drie jaar een zware variant van het adenovirus opgelopen. Het had mijn longblaasjes totaal verwoest. Mijn leven bestond uit ziekenhuisopnames en revalidaties. Ik kon amper een paar stappen zetten en ik moest elke dag aan een zuurstofmachine.”

Op haar zeven jaar werd duidelijk dat een dubbele longtransplantatie noodzakelijk was. “Het zou een zeer complexe operatie worden en daarom heeft men het risico toen niet genomen. Op mijn negentien jaar heb ik dan wel een transplantatie gekregen. Ik kon plots mijn eigen boekentas dragen, maar werd, na een tijdje, ontzettend moe.”

Er vond een afstoting plaats en een nieuwe transplantatie was noodzakelijk om haar leven te redden. “Ik weet niet veel meer van die periode. Ik had te weinig zuurstof en woog amper 30 kilogram”, zegt Stephanie. “De longen zijn toen net op tijd gekomen. Een paar dagen later en ik was dood geweest.” In Europa zijn er slechts drie gevallen bekend met dezelfde aandoening en Stephanie is de enige overlevende.

“Ik moest alles terug leren. Ik heb moeten leren staan, lopen, … alles. Vrij snel daarna hoorde ik over de spelen en ik dacht waarom niet! In het begin kon ik 100 meter  lopen, maar nadien begon het beter en beter te gaan. Mijn eerste deelname aan de Spelen in Dublin leverde meteen vijf medailles op.”

Nieuwe kansen

Tot op vandaag kon Stephanie Keustermans al twintig medailles verzilveren. Ze wil ook de thuisblijvers aanzetten tot donorregistratie via haar deelnames aan de spelen. Registratie vraagt slechts een kleine inspanning waardoor tot acht mensen nieuwe levenskansen kunnen krijgen.

“Ik vond het in het begin ook een enge gedachte om longen van iemand anders te krijgen, maar je kan er wel een leven mee redden. Dat is veel waard” besluit de moedige Stephanie Keustermans.

En met dat ik deze pc afzet gaan we ECHT ECHT ECHT vertrekken, sppppannend!! Tot gauw!

Zoals jullie wellicht gemerkt hebben waren er de afgelopen dagen geen updates. Nochtans had ik er verschillende gemaakt. Door een technische fout heeft mijn website bijna een week plat gelegen. Ik kon gewoon niets doen, want ik kon niet in het login gedeelte van mijn website. Na mij een week opgejaagd te hebben kwam Stefaan vandaag en hij heeft het probleem in 5 minuten opgelost. Ik ben stiekem razend op mijn hosting, want zij konden zogezegd niets doen buiten mijn site resetten en hem helemaal opnieuw maken. Ik was dus in volle paniek dat ik jullie niet zou kunnen bereiken vanuit Zweden.

Maar dat is nu opgelost! Gelukkig!

Vandaag en gisteren had ik enkele interviews die de komende dagen zullen verschijnen. Altijd heel erg leuk dat er toch media aandacht wil besteden aan Transplantatie en donorregistratie.

Bij deze wilde ik jullie nog mijn nieuwe outfits laten zien die ik zal dragen in Zweden. Natuurlijk heb ik ook een Belgische training en sportpolo’s / t-shirts in de Belgische kleuren, maar dit jaar komt er ook blauw & geel bij, de Zweedse kleuren!

En  nu moet ik dringend eens beginnen inpakken :)

Afgelopen weekend was er weer een groepstraining voor de Europese Spelen voor hart- & longgetransplanteerden in Zweden. De groepstraining is slechts eenmaal per maand, maar ieder traint nog voor zich in eigen sportclubs.

En het ging super, met een nieuwe trainer voor badminton, die erin geslaagd is mij binnen het kwartier te doen zweten en mijn hartslag meteen boven de 200 te krijgen. Maar het ging super, de longen gaan echt supergoed mee en houden mij bij niets tegen. Heerlijk gewoon! In totaal had ik persoonlijk 3 sporten, tafeltennis, tennis & badminton.

En zo komen de Spelen steeds dichterbij! Ik ben benieuwd naar de organisatie en vooral naar Zweden zelf!

Ik kreeg 's avonds gelukkig een héérlijke massage aan mijn benen van vriendjelief! Echt gelukkig, want ik had enorm veel spierpijn van de korte sprintjes op het tennis/badmintonveld. Zelfs de badmintontraining van vandaag ging nog stroef door de spierpijn, heerlijk!

Door heel wat gedoe, waar ik niet verder op in ga gaan, ga ik mee ! Gelukkig! Voor de vierde maal zal ik deelnemen aan de Europese Spelen voor hart- en longgetransplanteerden, ditmaal in Zweden. Het is nu allemaal zeker dus het mag op mijn blog. En aan de ene kant ben ik heel opgelucht dat ik mee mag, maar aan de andere kant heel erg teleurgesteld. Gelukkig heeft echt iedereen mij gesteund en weet ik nu ook hoeveel deze mensen voor mij betekenen.

Als enige Vlaamse trek ik met een groepje Walen naar Vaxjo. En het zal fijn zijn, daar ben ik nu al van overtuigd.

Voor de vierde keer al, ik herinner mij mijn eerste deelname al was het gisteren. Ik besloot 7 maanden na mijn tweede dubbelzijdige longtransplantatie mee te gaan om mijn Donors te bedanken en in het totaal zal dit nu mijn 6e deelname zijn aan een sport-evenement voor getransplanteerden. Australië natuurlijk als hoogtepunt! Ik wil dit graag blijven doen om mijn Donors te bedanken en sowieso de mensen die ik heb leren kennen, met sommigen gaat dit zo goed, dat ik hen voor geen geld ter wereld zou willen missen.  Zolang mijn lichaam kan sporten en ik plezier heb in het sporten train ik met veel plezier en wil ik doodgraag deelnemen!

Maar goed, we gaan naar Vaxjo, een zorg minder, een vreugde meer!
En hopelijk ook een extra medaille!

Oh en even voor de zekerheid, neen het zijn geen gezondheidsproblemen die me lieten twijfelen om mee te gaan! Alles gaat nog steeds super goed, zelfs mijn pols is helemaal hersteld! Meer moet dat niet zijn!

Na lang wachten en weinig twijfelen, is het eindelijk zover. De designer van het jurkje dat ik zo graag wou heeft laten weten dat het van mij is! Zalig leuk! Aangezien er nog maar 1 exemplaat online te koop was (en net mijn maat) was ik behoorlijk zenuwachtig omdat ze niet reageerde op mails. We zitten dan nog eens in een verschillende tijdzone dus het was twee dagen spannend afwachten. Het is overigens een superlieve vrouw, de designer. Aangezien mijn paypal account nog niet in orde is, kan het jurkje pas volgende week betaald worden en zal het dus nog even duren voor het bij mij is. Het jurkje moet van Portland komen... Maar het wachten zal de moeite waard zijn aangezien ik volledig verliefd ben op dit 'designerkleedje'.

Verder hebben we een aantal weken geleden de dvd gekregen van de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden. Het was zo'n zalige tijd, maar de dvd was erg teleurstellend. Heel korte fragmenten van de sport, véél te lange interviews en zelfs niet van alle sporten de medaille uitreikingen. Gelukkig heb ik van 1 sport wél mijn medaille uitreiking, nl van tafeltennis, waar ik de derde plaats behaalde naast Hongerije (2e) en Duitsland (1e plaats). Het was mijn eerste medaille, dus de fierheid straalt ervan af :) Jammergenoeg is het echt kort, maar ik wou het toch online gooien, de muziek, montage, film, ... is allemaal van de organisatie zelf, ik heb er enkel een titeltje voor en achter gezet.

Na de verslagen van Würzburg nog eens tijd voor een gewoon logje over hoe het hier gaat. Ik woon nu exact vier dagen alleen en ik vind het nog steeds heerlijk. Lekker rustig vooral!

We zijn twee weken geleden gaan fietsen in Nederland ter promotie van orgaandonatie. Dit idee kwam van onze Nederlandse vrienden, Bas, Gideon & Wim en het werd een superleuke dag. Wie me nu nog durft zeggen dat Nederland een 'plat' land is zal ik eens wat anders tonen. Hoewel de route vermoeiend was en de bergen hoog waren was de omgeving wel prachtig. Nadat de dertig kilometers erop zaten hebben we nog genoten van een lekker restaurantje op het Vrijthof in Maastricht.

Vorige week was het alweer training in Louvain La Neuve. Ditmaal was ook Julie weer van de partij, super! Het viel op dat de vlaamse transplanten-groep steeds groeit tov de waalse groep. Leuk!
Iedereen die mee was naar Würzburg was van de partij en het werd een leuk weerzien. Natuurlijk nog eens allemaal met de medailles op de foto om het officieel te maken. De tafeltennis training was vrij saai, maar toch wat opgestoken tegen onze twee kenners. De badmintontraining was aan de andere kant weer super hoewel er misschien nog wat vermoeidheid bij zat van Würzburg.

Verder zitten de interviews er ook weer op, alhoewel... Komende week heb ik er nog een paar. Enkele dagen geleden heb ik een klas mogen ontvangen in mijn nieuwe huisje, die informatie zochten over orgaandonatie en transplantatie. Hoewel ik vrij zenuwachtig was, vond ik het echt leuk. De meiden hebben ons gesprek gefilmd en ik ben benieuwd wat er uit hun project gaat komen.

Ook met de Standaard heb ik een leuk interviewtje gehad, aangezien we de standaardsolidariteitsprijs gewonnen hebben, daar komt binnenkort ook een filmpje van. Ze zijn wat komen filmen en hebben een gigantisch lang interview gehouden op de abdij van Keizersberg.

Nog iets ... niet te vergeten, de updates op de site. De 'over mij' pagina is wat ingedeeld zodat het wat overzichtelijk gaat worden. Er moet nog véél te veel bij en ik moet er echt vaart achter zetten. Maar wederom ... andere dingen krijgen voorrang. Zo moet ik nog paar andere sites afkrijgen, het ledenboekje verder in elkaar knutselen en zo kan ik nog uren doorgaan.

Dag Würzburg & dag vriendjes

Na maar enkele uren slaap en met dichtgeplakte ogen moesten we toch ons bed uit. Na een wederom overheerlijk ontbijt ging het weer richting hotelkamer. Met een wrang gevoel haalden we de koffer weer boven en moest alles er helaas weer in... Ik besefte toen pas dat de Spelen wederom afgelopen waren. Weer een ervaring rijker, weer wat emoties rijker en helaas moesten we weg uit het prachtige Würzburg.

Dan was er nog maar één ding dat ons te wachten stond... Afscheid nemen van onze favoriete Hollanders, zo enorm klein voelde ik me op die moment. Het minst leuke moment van alle momenten deze week. We zijn samen nog even de McDonalds ingetrokken om nog éénmaal samen te eten. En dan was het zover ... De laatste blikken kruisten elkaar, de laatste handen raakten elkaar en ook de laatste kussen werden uitgedeeld.

En toen draaiden ze zich om ... om niet meer om te kijken (want daar zijn mannen niet goed in). Ik en Hanne draaiden ons nog een paar keer om tot ze helemaal uit ons zicht verdwenen waren.

Ik miste hen onmiddelijk ...

Competitie Atletiek & Gala Event

Aangezien het de allerlaatste dag was hebben we toch een uurtje langer geslapen. Het was gewoon eens nodig... Nadien met de Hollandse gasten één gala outfitje gaan zoeken en meteen iets gevonden en wat was Gideon mooi ! Nadien in een broodjesbar eindelijk een deftig middagmaal gaan eten en dat was echt overheerlijk, want het lunchpakket werd uiteindelijk al niet meer opengedaan.

Hoewel de regen met hopen uit de lucht viel ben ik met de 3 Hollanders buiten gaan voetballen. Lekker vermoeiend, maar oh zo leuk... Ondertussen keken we hoe de atleten de laatste krachten uit hun lichaam haalde om toch maar hun loopnummer tot een goed einde te brengen. Want eerlijk, iedereen was stilaan moe aan het worden van de vermoeiende week. Bij de prijsuitreiking toch maar naar het hotel terug gekeerd om ons klaar te maken voor het galabal.

Ik was blij dat ik een kleedje aangetrokken had en ik was nog blijer toen ik zag dat ze echt moeite hadden gedaan om onze zaal gezellig te maken. Een leuke en echt goede live band bracht sfeer en de speeches werden tot een minimum herleid. Tijdens de ceremonie kwam ook de mevrouw in beeld die in het begin van de week werd opgeroepen voor een transplantatie. Met tranen in mijn ogen besefte ik wat dit moment voor haar moest betekenen. Ze zei dat ze het heel jammer vond dat ze de Spelen niet mee kon afsluiten, maar als ze moest kiezen, was ze liever in het ziekenhuis dan bij ons. En groot gelijk heeft ze! Het was een kippenvelmoment om U tegen te zeggen!

Nadien werden er foto's getoond die tijdens de week genomen werden door de huisfotograaf en ik kwam vaak in beeld waarbij een luid gejuich plaats vond. Zalig leuk!

De avond ging veel te snel voorbij en ook de wijn was echt veel te lekker! Na een leuk galabal en een leuke avond samen met Holland kwamen we om half vijf eindelijk weer in onze hotelkamer. Ik ben nog nooit zo snel in slaap gevallen als die nacht...

Competitie bowling & atletiek

Omdat we ook op dag 6 het niet konden laten te gaan genieten van ons heerlijke ontbijtbuffet, waren we toch op tijd wakker op de bus en de tram te nemen richting bowling. Mario begon net en wij supporterden voor hem, zoals hij en zijn familie al die tijd voor ons heeft gesupporterd. Mario gooide prachtige ballen, de verwachtingen stonden hoog gespannen en moeder & vader durfden nauwelijks te kijken. Maar wat was het mooi! Een geluidloze bal die op het einde uiteenspat in een strike... De teamspirit werd aangewakkerd!

Met veel bewondering keken we naar Mario z'n bowlingkunsten, want ja het is een kunst hoe hij kan bowlen! Hij mocht het in de groep jammergenoeg niet halen, alhoewel het echt wel heel close was. De teleurstelling was groot, maar hij had het echt goed gedaan, voor een allereerste keer op de Europese Spelen voor getransplanteerden is het niet gemakkelijk om altijd maar even stressbestendig te worden. En ja we hebben nog allemaal last van zenuwen, maar de eerste keer is toch nog altijd anders... Hopen dat het binnen twee jaar nog beter mag gaan met die zenuwen.

Na de bowling nog een heerlijk spelletje air hockey gespeeld en doorgegaan naar de atletiek. Daar moest Guido nog beginnen lopen en had Lucien al gedaan. De atletiek was warm en leuk om te zien. Van de atletiekpiste gingen we naar de brug waar de route van de mini marathon was uitgestippeld. Guido kwam voor alle Hollanders binnen (toch ff erin duwen :) en nadien mochten ook nog de supporters/vrijwilligers lopen voor de minimarathon.

Ons mama liep ook mee en ook al was ik aan het lachen, ze heeft dat goed gedaan en de hele 3 km uitgelopen!

's Avonds nog een beetje gevierd en enkele Duitse bieren geproefd samen met de vrijwilligersgroep.

Competitie Wielrennen

Vier dagen vroeg opstaan begint zijn tol te eisen, want ook vandaag moesten we weer vroeg uit de veren. Onze favoriete Hollanders moesten vandaag namelijk wielrennen. Na zoeken zoeken zoeken in het slechtste weer dat je je kon voorstellen vonden we in een bosje allemaal schuilende wielrennertjes. Eén voor één hadden ze van die lekker strakke pakjes aan en liepende ze nogal moeizaam door de fietsschoenen. Best een grappig zicht. Na wat aanmoediging voor de drie verkleumde Hollanders (ze stonden al een uur te wachten in de koude en de regen) reden we met de wagen door naar de finish. En daar kwamen ze snel aangespurt, wat veel leuke foto's opleverden... D'r had al meteen een Hollander goud te pakken, mooi om Wim zo gelukkig te zien.

Aangezien de andere koersen werden uitgesteld gingen we met onze verkleumde Hollanders nog even naar het hotel, kropen we met vieren lekker in bed om te luieren en verstreken de uren met tv kijken en even dutten. Heerlijk rustig genieten voor we weer terug in de kou gingen staan.

En daar stonden we dan, onze drie Hollanders aan te moedigen, om nadien een kleine 20 minuten te wachten tot ze weer terug waren... Want daar waren ze, plots en vooral allemaal tesamen. Iedereen greep z'n kodak en ondertussen riepen we maar naar onze Hollanders, niet wetend waar ze zaten. Tot onze grootste verbazing zat Gideon mee in de kop en kwam na een prachtig sprintje als tweede over de meet... Na de teleurstelling van de tijdrit was dit voor hem een hele mooi terugkomst, ook Wim haalde zijn tweede gouden medaille.

Om de prestaties van de drie Hollanders te vieren gingen we 's avonds nog gezellig samen weg, zo kwamen we in Bar Odeon terecht, een hippe loungebar waar de knappe franse dialyse – gast weer vrouwen zat te versieren. En wat later doolden we gewoon door de prachtige straten van Würzburg.

Competitie badminton

De spannendste dag sinds spannende dagen! We waren zo slim geweest om vroeg in ons bed te kruipen, met een beetje spierpijn in de armen van de darts. Jup, inderdaad, spierpijn van darts, hoe kom je er toch bij!?

We zijn het eigenlijk niet gewoon, omdat ze meestal met de 'adults' categorie beginnen maar we moesten wachten, wachten en nog eens wachten. Ze begonnen met de Mixed dubbels, verschrikkelijk lang wachten dus. Met zenuwen die sluimerden en erger werden als er namen werden afgeroepen verliep onze ochtend snel. Tot we eindelijk mochten spelen!

De hoogtepunten van deze matchen waren de dames die hun racketten nog moesten uitpakken. Toen ik het zag lag ik dicht van het lachen, ze hadden nog nooit gespeeld en hier stonden ze dan... Ik moet zeggen dat, omdat het mijn eerste match was, ik haar téveel punten gegund heb. Maar toch... Natuurlijk kwam ik in de halve finale weer bij Hanne terecht, weer zo vervelend om samen te vechten voor Goud. En gevochten hebben we, tegen elkaar, op het veld elkaars vijanden en nadien weer vrienden. Ik won de beide sets en mocht eindelijk eens een ander kleurtje van medaille in ontvangst nemen. Na al die jaren alleen maar zilver te krijgen, vond ik het echt een leuk moment om voor een volle zaal eens goud in ontvangst te nemen! Heel jammer dat de bronzen dame niet aanwezig was voor de medaille uitreiking. Nu staan we op de foto's jammergenoeg zonder haar op het podium...

In de namiddag volgde er weer het ellendig lang wachten. Onze matchen waren gepland om 15u en uiteindelijk zijn we pas om 17u30 beginnen spelen. Gelukkig waren onze twee zeer geliefde Hollanders aanwezig en konden we regelmatig met hen een pluimpje kloppen zodat we toch weer wat training hadden. Van hen wonnen we natuurlijk zonder veel moeite...

De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik van het dubbelspel veel meer had verwacht. Wellicht kwam ook de vermoeidheid de bovenhand nemen. We verloren de twee eerste medailleplaatsen, waar we in feite één zeker van hadden moeten winnen. De eerste ploeg Duitse dames waren niet echt hoog niveau en hadden we zeker aangekund. Helaas hebben ze gewonnen en kwamen we nog eens uit tegen een tweede Duitse ploeg. Hierin zat een straffe madam en een minder straffe madam. Ook van hen hebben we helaas verloren en we strandden op een derde plaats, doordat we de andere matchen allemaal hadden gewonnen. Het had een tweede plaats moeten zijn, ik was dus eigenlijk vrij teleurgesteld...

We gingen rechtstreeks van het badminton naar het eten en kregen nadien pas onze medailles. Jammer dat alle atleten alweer gewone kleren aan hadden, wij vonden het leuker onze medailles in sportoutfit te mogen ontvangen. Onze twee medailles kwamen vlak achter elkaar, dus mochten we ineens blijven staan, maar wel een paar trapjes hoger. De eerste en enige gouden medaille voor België liet ik graag en fier rond m'n nek hangen.

's Avonds met een deeltje van de Belgische delegatie iets gaan drinken in het hotel. We gingen al vrij snel naar de kamer om op ons bed neer te ploffen na een hele dag badminton. Gelukkig deed ik al de oefeningen die de kinesiste mij voorschreef en had ik de dag nadien helemaal geen last van spierpijn. (haha) De kinesist heeft inderdaad een heerlijk deugddoende, pijnlijke massage gegeven, maar na een hele dag badminton heb ik echt geen zin meer om mijn oefeningskes te doen, ik dacht alleen maar aan mijn bed... Toch echt leuk en handig dat er voor iedereen kinesisten aanwezig waren!

Competitie Darts

De dag dat ik weigerde zenuwen te hebben was eindelijk aangebroken. De zenuwen waren er stiekem een heel klein beetje. Na eindelijk wat te mogen oefenen was het moment aangebroken dat er een forse Hongaarse langs mij kwam staan en haar voorstelde... Al dadelijk bleek dat ik geen schijn van kans maakte met al haar triple 20's. Al bij al toch nog ok, het was een fijne sport en ik speelde maar voor het plezier voort. In de laatste match kwam ik tegen ons Hanne uit...wééral ja! Het was geen medaille of net nog brons. Aangezien Hanne haar laatste matchen goed op dreef was, was ik er aardig van overtuigd dat ze het ging halen. Ik liep wat achter en Hanne moest enkel nog éénmaal in de 2 gooien, ze gooide al alle spellen constant in de twee en ik wist dan ook zeker dat het bijna afgelopen zou zijn.

Nadat ik al mijn punten had en we al 10 minuten probeerden een 2 of een 7 te mikken, belandde mijn pijltje vlak voor de 7, en bedekte het hele veld van de 7. Na nog twee pijltjes in de hand te hebben vloog mijn pijltje net achter het vorige pijltje en zat het deze keer wél in de 7. Eindelijk!

Ik eindigde zonder enige ervaring derdes en mocht ook vandaag een podium betreden. Als dat er tenminste nog van kwam! De medaille uitreiking werd altijd maar uitgesteld en uitgesteld. Gelukkig konden we in de tussen tijd gaan supporteren voor de zwemmers. En het hielp, we haalden die dag ook brons in de 50 m crawl. Het was eigenlijk de eerste keer dat we op de Spelen naar het zwemmen gingen kijken, normaal hebben we dan badminton (op de andere Spelen) dus we zijn er nog nooit toe gekomen.

Terug naar de Darts voor de medaille uitreiking. Ondertussen was het daar een bierfestival van jewelste. En eigenlijk was ik best geshokkeerd over het feit hoeveel transplanten er rookten of er bier dronken (en dan zeg ik niet een paar pintjes, halve liters a volonté). Ik bedoel hiermee, ge kunt wel eens iets drinken, maar overmatig drinken en roken beschadigt toch je hele lichaam, dus ook je getransplanteerde orgaan. Ik vond het van sommigen dan ook echt ... ondankbaar.

De verslagen zijn af, de foto's moeten nog wat bewerkt worden, maar ik wiljullie niet langer in spanning houden. Daarom een eerste foto van de prachtige medailles van op de Europese Spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden in Würzburg. Het was een hels karwei om ze in de wacht te slepen en ik ben zo trots en fier dat ik er enkele mee naar huis heb kunnen brengen. Bovendien heb ik, als enige Belg een gouden medaille in de wacht kunnen slepen en dat maakt me uiteraard alleen maar gelukkiger...

We vertrekken binnen exact vier uur en van slapen zal er wellicht niet meer heel veel in huis komen... Want hoewel ik ben ingepakt en hoewel het allemaal wel mee valt, blijf ik wakker en geraak ik niet in slaap. We zullen het toch maar op de zenuwen steken.

In mijn hoofd ben ik nog steeds aan het overlopen of ik wel alles mee heb en ook mijn laptop en nintendo DS (je moet iets doen onderweg) moet nog ingepakt worden. Dus ik vrees dat ik dat maar eens ga doen en dan genieten van mijn nachtrust die maar niet komt...

Neen, ik besef het echt nog niet, maar overmorgen sta ik op een groots sportgebeuren voor getransplanteerden en ik besef het nog niet... Er is dan ook nog niets in orde, nog geen zak gepakt. Morgen dan maar! Wat niet wil zeggen dat ik er niet naar uit kijk, want je hebt geen idee!

Nog TIEN dagen en we vertrekken alweer naar de Europese Spelen voor alle getransplanteerden. Hoewel de zenuwen lang weg gebleven zijn, komen ze nu stilaan opzetten. Het komt dan ook weer heel dichtbij...

Het aller aller allerlaatste berichtje over de hele periode van de Spelen. Ze zijn echt gedaan, nu ik thuis ben (sinds enkele uren) besef ik het meer dan ooit. Weer twee jaar lang aftellen, weer twee jaar lang wachten, veel te lang wachten…

Na het galabal zijn we nog iets gaan drinken met de jongeren, inclusief Bob & Bas van Nederland en ook Lasse van Denemarken. Het werd een geslaagde avond met cocktails en veel plezier. ’t Was leuk om nog eens allemaal samen te zijn.

’s Morgens was helaas de meerderheid verdwenen. We zijn met de waalse jongeren nog gezellig gaan mcdonaldsen, heerlijk eens geen deftige opgeklede maaltijd. Nadien ook van hen weer afscheid genomen, het was zalig veel jongeren in de groep te hebben. Dan hebben we de stad bezocht en wat gewinkeld, ook dat was dringend nodig want daar was nog geen tijd voor geweest. We zijn nog naar de organisatie geweest, hen bedankt en dan ook de boom weer bezocht. Hij is zo mooi en staat daar in de vlakke zon te schitteren. De honderden gekleurde lintjes van alle deelnemers hangen mooi te bengelen als een niet te vergeten herinnering. Ik kan uren over de pracht van de boom vertellen, wat ik natuurlijk niet zal doen, ik wil enkel zeggen dat het een symbool is dat ik nooit zal vergeten en dat ik over enkele jaren graag terug naar Vichy wil gaan om onze boom te bezoeken.

Na Vichy gingen we verder naar Parijs, een stad die Steven nog nooit bezocht had en natuurlijk willen we graag dat hij die kans krijgt. Daarom een tochtje langs de belangrijkste monumenten van de prachtig stad. Hij heeft er duidelijk van genoten! Na ons boottochtje stonden we nogmaals voor de Eiffeltoren en die begon opeens volledig te schitteren. Prachtig! Voor we het wisten was het bijna middernacht als we de metro weer opstapten. Moe maar tevreden van onze trip kwamen we toe in ons luxehotel (tov dat van Vichy). Heerlijk genoten van een douchke en gezellig ons bedje in om morgen de laatste dag in te gaan.

Na Parijs mochten we één ding niet vergeten, Disneyland! Een droom van Hanne die uit kwam en natuurlijk vond ook ik dat mooi meegenomen. Voor de verandering nog een keer vroeg uit ons bed, genoten van een heerlijk Frans ontbijt en nadien gepakt en gezakt richting Disneyland. Eens toegekomen bleek er een pak volk te zijn, maar dat was geen probleem met onze speciale pasjes. Hanne was meteen gek van Disneyland, maar nadien bleken ook Steven en Mariëtje het superfijn te vinden. Dat was een hele opluchting! Het werd natuurlijk weer een prachtige dag, met een beestjesjacht voor Hanne (want ik sta al met alles op de foto haha). Na vele parades vloog de dag jammergenoeg om. ’s Avonds de hele periode afgesloten met enkele glaasjes beklonken, de hele periode was in één woord formidabel, wellicht de beste Spelen ooit…

Badminton, ik had er zoveel meer van verwacht, en het eindigde in één grote teleurstelling. Aangezien badminton mijn hoofdsport is wou ik natuurlijk graag een medaille. Dat was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik was moe en had geen kracht om deftig door te gaan. Bovendien was de tegenstand echt zo zwaar… Alles ging fout, buiten slagen, foute opslagen en stomme missers, van de zenuwen, moeheid en de warmte. En natuurlijk heb ik mijn best gedaan, maar het ging bij momenten echt gewoon niet.

En we zijn er weer… De dagen zijn hier gigantisch lang en vermoeiend. Wij staan op tegen half zeven, en gaan zijn tot hiertoe nooit voor 2 uur ons bed in geraakt. Dat maakt het nog geen vijf uur per nacht, maar dat hebben we er graag voor over. Vandaag is het echter anders, op tijd vertrokken van het barbecuefeestje om morgen fris en monter te kunnen badmintonnen. Het is voor mij de belangrijkste sport van de hele week en ik wil dan ook niet moe zijn of een wrak blijken. Ik (en ook Hanne) hebben er keihard voor getraind om hiervoor te gaan. We zijn veel beter dan bij de vorige edities al zeg ik het zelf, maar onze tegenstand zal zwaar zijn. Alweer duimen dus!

Begin al maar te juichen, hang de Belgische vlaggen buiten want verdorie we doen het toch niet slecht hoor! Vandaag de eerste wedstrijd en hoewel we weten tegen wie we moeten spelen is het toch altijd een groot raadsel wie het ook degelijk gaat halen. Daar kwamen de zenuwen! Trillende handen en knikkende knieën. Gelukkig mocht ik in de eerste match tegen ons Hanne spelen. Neen , het is niet leuk om tegen elkaar uit te moeten komen, maar het was wel een soort van rust dat we onze eerste match samen mochten spelen. Nadien volgden nog matchen tegen verschillende landen, oa. Groot Brittanië en Noorwegen. Alle matchen waren even spannend, bij elke match opnieuw ons best gedaan, ook in het dubbelspel

Ik lig eindelijk in mijn bed, te bekomen van een overheerijk viergangen menu en gewoon van een zeer leuke, warme dag. De dag begon vrij rustig, inschrijven, pakketjes ophalen en genieten van het eerste groepsgevoel. Doordat Vichy enkel kleine hotelletjes bevat, is er van het groepsgevoel niet veel sprake. Tot daarstraks, toen we met z’n allen in het vrij volle sportcentrum binnen wandelde was het daar. De spelen zijn nu echt begonnen en ik was zeer tevreden bekende gezichten terug te zien. We kregen van de organisatie een enkele zakken met de nodige info in, daarboven op petten en tshirts en zelfs verzorgingsproducten van Vichy. Ook onze badge zat erbij en dit jaar ben ik nummer 201, hopen dat het geluk brengt.

Twee jaar lang hebben we afgeteld naar deze dag, en nu is het eindelijk zover. De zenuwen waren al gaan liggen en het vertrek verliep rustig. Al onze valiezen geraakten probleemloos in de gloednieuwe beplakte auto. En voor we het wisten reden we goed en wel richting Vichy. De trip verliep vlot, vooral veel gesnoept, veel geslapen en veel te warm gehad. Maar het was leuk!

Eens aangekomen in Vichy werd het rap duidelijk dat het iets heel anders is dan Napels twee jaar geleden. De stad is mooi proper en ik durf erom wedden dat de organisatie ook duizendmaal beter zal verlopen. Dit is de eerste maal dat we niet met alle deelnemers in hetzelfde hotel zitten. Wel jammer, maar toch, we zitten toch constant bij elkaar en onze hotels liggen zeer kort bij een. Enkel ’s morgens het ontbijt delen we niet, al de rest wel, gelukkig. Het geeft toch een groepsgevoel en het is fijn de oude bekenden terug te zien en de nieuwelingen te mogen begroeten.

Vandaag uitgepakt en hotel bekeken. Ja de kamers zijn klein, wat normaal is voor een stad als Vichy, maar we hebben nog heel veel geluk met de ruimte die we gekregen hebben. Onze kamer is vrij groot tov al de rest. Wat het hier wel is, is dat de temperaturen echt hoog zijn, enkele weken geleden was dat een ander verhaal. Dus speciaal voor ons, de zon! ZALIG! In het weekend halen we temperaturen boven de 32 graden, als dat niet mooi is.

Heerlijke gamba’s gegeten op een terrasje in de zon, waar we ook een eerste Nederlander tegen het lijf liepen. Natuurlijk nadien meteen met Bob & Bas contact opgenomen en even later zaten we gezellig tegen elkaar ‘aan te lullen’ (om het op z’n Nederlands te zeggen).

Morgen openingsceremonie, in de stad! Dat is de aller aller allereerste keer dat het in het openbaar gegooid wordt. Normaal is dit in een gesloten zaal en worden de vlaggen één voor één binnengedragen, maar nu gebeurt er iets in de stad. Wat, geen idee! Ik ben alleszins zeer tevreden dat ze hiermee orgaandonatie in een positief daglicht zetten. Het is zo ontzettend belangrijk en dat zal het altijd blijven! Tenslotte staan er hier een duizendtal atleten voor uw neus die allemaal leven dankzij een donorhart- en/of longen. Als dat geen schoon en dankbaar beeld is!

Ik ben benieuwd, heel benieuwd en stiekem al een beetje zenuwachtig voor zondag… tafeltennis.