Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Lang geleden dat er nog een filmverslagje op mijn blog verscheen. Het is dan ook niet gemakkelijk om films te vinden over orgaandonatie.

John Q. Archibald is een hardwerkende arbeider die samen met zijn vrouw Denise en zoontje Mike een hecht gezin vormt. Ondanks hun moeilijke financiële situatie, weten ze het hoofd net boven water te houden. Maar dan wordt hun zoontje Mike ernstig ziek, de enige mogelijk om te overleven is een harttransplantatie. John Q. kan de ingreep echter niet betalen en zijn verzekeringsmaatschappij wil hem ook niet helpen. De ouders zijn ten einde raad en proberen koste wat het kost hun zoon op de wachtlijst te krijgen voor een nieuw hart. Als blijkt dat hun zoon steeds meer achteruit gaat beslist vader John om het heft in eigen handen te nemen en de grove middelen in te schakelen.

Een aangename film om te bekijken, een beetje een aanval op de falende Amerikaanse ziekteverzekering, maar zeker geen overdaad. De film is wat Amerikaans, veel drama, af en toe wat drastisch, maar dat maakt het wel fijn om te kijken. Eigenlijk vond ik het best een 'lieve' film, mede dankzij de prima vertolking van Denzel Washington!

How many lives do we live?

How many times do we die?

They say we all lose 21 grams...

at the exact moment of our death.

Everyone.

And how much fits into 21 grams?

How much is lost?

When do we lose 21 grams?

How much goes with them?

How much is gained?

How much is gained?

Twenty-one grams.

The weight of a stack of five nickels.

The weight of a hummingbird.

A chocolate bar.

How much did 21 grams weigh?

I'm impressed!

De levens van drie mensen komen (letterlijk) tot een pijnlijke botsing, die hen alledrie enkel achterlaat met wanhopige vragen naar de reden van dit alles. Waarom moest iemand sterven om Pauls leven te rekken? Waarom moest Christina alles verliezen wat ze had? Waarom moest Jack, die nog zi z’n best doet om een goed, christelijk leven te leiden, net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn? We zien de personages uit '21 Grams' radeloos op zoek gaan naar antwoorden waar die niet te vinden zijn: in onmogelijke liefde, in een geloof dat plots volslagen betekenisloos lijkt, in wraak die toch nooit zal volstaan, in wanhoop, in drank, in drugs... En niets dat helpt.

Al het voorgaande klinkt behoorlijk deprimerend, en dat is het ook. Het klinkt ook behoorlijk eenvoudig, een rechttoe-rechtaan drama, maar dat is het zeker niet.

De film gaat traag, maar zo komen alle personages en hun leven goed naar voren. De regelmatige flash forwards en backwards laten ons beetje bij beetje zien wat er allemaal gaat gebeuren in de film, maar zoomen soms ook in op de pijnlijkste momenten. Leuk effect, maar soms ook verwarrend, zeker in het begin. Af en toe wat typisch, herkenbaar, 

En tot slot, schitterende acteurs als Sean Penn & zéker ook Naomi Watts!

Wel wat een verrassende film! Helemaal anders dan ik had verwacht, beter dan ik had verwacht en jeej een goede, niet te typische film over orgaandonatie. Origineel!
 

De film begint met de eindscene, waarin een zelfmoord wordt aangekondigd. Op dat moment had ik nog lang niet door wat er allemaal ging gebeuren, gelukkig.

Om zijn verleden dat hem kwelt achter zich te laten besluit Ben Thomas (Will Smith) zeven onbekende mensen een helpende hand toe te steken en zo hun levens drastisch te veranderen. Eén daarvan is Emily Posa (Rosario Dawson), een aantrekkelijke, levenslustige vrouw die kampt met een hartkwaal en een belastingschuld. Terwijl Ben haar helpt met grote en kleine klusjes, ontdooit zijn eigen kille hart. Maar hun ontluikende liefde maakte geen onderdeel uit van zijn grote plan.
Stilaan blijkt dat de anders zo strak in het pak geklede belastingsinspecteur een man is met een psychisch en fysiek trauma dat zijn dagelijkse leven overheerst. Alles staat in het teken van boetedoening en dat zelfs uit een uiterst pijnlijke geschiedenis iets goeds kan voortkomen.

Een mooi & goed verhaal en Will Smith is best goed in een serieuzere rol!

Deze film viel mij meteen op toen ik transplantatie / orgaandonatie films aan het opzoeken was op google. Waarom, omdat dit over niets anders kon gaan dan longtransplantatie! Een van de weinige films over longtransplantatie die ik gevonden heb.

Het verhaal gaat over een gezin waarvan het enige dochtertje wacht op nieuwe longen. Het meisje is echter zo verzwakt dat ze niet meer in aanmerking komt voor een longtransplantatie en de wanhoop in het gezin slaat toe. De ouders doen er alles aan om aan het meisje een tweede kans te geven en gaan via een vriend (die hetzelfde meemaakte) richting Mexico aangezien er daar snel een paar longen beschikbaar zou zijn. De zoektocht naar de geschikte personen in Mexico loopt echter niet van een leien dakje, corruptie en bendes nemen de overhand en even lijkt het of ze steeds weer op niets uitkomen. Tot ze de juiste persoon tegen komen en dan is het echter de vraag hoe ver je gaat om je dochter te redden.

Hoewel het verhaal een beetje typisch is, naar een arm land gaan om er niet echt legaal aan organen te geraken, viel de film op zich wel mee. Niet echt een hoogvlieger, maar ook geen crap waar je amper naar kan kijken. Het einde is uiteraard zo voorspelbaar als je je maar kan inbeelden. En wat ik ook jammer vond is dat alle medicijnen wel de juiste benaming kregen, maar dat het kind eigenlijk geen symptomen van longfalen had, af en toe eens een hoestje, maar verder niets.

Er zouden over orgaandonatie zoveel mooiere films kunnen gemaakt worden dat dit een beetje jammer is.

Na het bekijken van ‘Never let me go’ besefte ik dat er (gelukkig) toch nog goede films waren met als onderwerp orgaandonatie. Niet altijd de kleffe films over hartgetransplanteerden die ‘aangetrokken’ worden tot de geliefden of kinderen van hun donor, waar ik persoonlijk echt niet naar kan kijken. Never let me go daarintegen, die hangt nog steeds ergens in mijn achterhoofd. Verre van een typische film over orgaandonatie en eigenlijk ook niet echt een goede promotie voor orgaandonatie, maar toch,  schitterend gevonden.

En nu wil ik uiteraard meer goede films over orgaandonatie ontdekken, op het lijstje staan momenteel de volgende films (ik heb nog geen enkele gekeken dus mijn excuses als er echt slechte films tussen zitten):

• 21 grams
• Seven pounds
• Awake
• Tell tale
• John Q.

En bij deze ga ik verder op zoek naar goede films omtrent orgaandonatie. Ik hoop uiteraard dat het niet allemaal om organenhandel gaat draaien, maar ik vrees er een beetje voor aangezien dat toch wel een geliefd thema is als het over orgaandonatie gaat.

Als je een goede film kent over orgaandonatie, laat het gerust weten via de comments dan zal ik ze zeker eens bekijken!

Gisterenavond keek ik naar de film 'Never let me go' en die liet een diepe indruk op me na. Een meer dan goede film met een erg goede cast en ondanks de prachtige beelden een moeilijke thematiek, want hoever moet je nu eigenlijk gaan voor het tever is...

Het verhaal begint bij het hoofdpersonage Kathy die terugblikt op haar leven en zo gaan we van een einde terug naar het begin van de film. Ze groeide op in een, op het eerste gezicht, ydillische engelse kostschool, maar al snel merk je dat er meer achter zit. De kinderen worden angstvallig binnen de kostschool gehouden en alle contact met de buitenwereld is verboden. Verder kan ik hier niet op in gaan zonder het hele verhaal te verklappen.

Over deze film kan ik enkel zeggen, lees geen reviews en kijk hem gewoon. Het is een meer dan prachtig liefdesverhaal met helaas een akelig kil kantje. Deze film heeft best een indruk op me nagelaten omdat het thema me zo aanspreekt en ik denk dat ik binnenkort ook maar eens het boek ga aanschaffen (aangezien boeken vaak nog zoveel beter zijn dan de films). Een prachtige vertolking van de hoofdpersonages die helaas een tragisch lot te wachten staat.