Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Na een hectische avond (met dank aan Hanne, haha) was vandaag de atletiek aan de beurt. Het weer was wat frisser, wat ideaal uitkwam voor de atletiek dag. Het weer was eigenlijk net goed. Aangezien er wat ‘accidentjes’ waren vanwege de warmte, vermoeidheid en dit en dat hebben we besloten de atletiek voor het vlaamse team af te schaffen. En dat is een slimme beslissing vind ik zelf. Ik ga niet in detail treden omtrent de gebeurtenissen (er is geen ruzie ofzo) maar we waren allemaal op. Laten we het daarop houden. Geen atletiek voor ons, maar we gingen natuurlijk wel kijken want enkele waalse deelnemers hadden vandaag hun grote dag. Na onze dekens op het grasveld gelegd te hebben konden we meteen wat slaap in halen. Ondertussen ook de Belgen aangemoedigd en veel foto’s genomen. De atletiekdag is wellicht de mooiste dag van de week. Iedereen is aanwezig, want er is niets anders te doen dan atletiekonderdelen. En iedereen supportert voor iedereen van op de goed gevulde tribune of langs de baan.

De 100 en de 400 meter gingen voor Radjendra, Claudine en ook voor Pascal super goed. Ze haalden allebei medailles (welke weet ik niet precies, dat plaats ik hier achteraf wel). Nadien gingen zowel Radjendra als Vincent voor de 4000 meter cross country. Was echt heel mooi om te zien al dat gesupporter om iedereen. Er liepen enkele speciale personen mee, onder andere een man van 82 van Israël, een man die maar liefst 30 jaar hart getransplanteerd is (we hebben z’n transplantatieverjaardag hier gevierd, want het was net binnen de spelen) en ook één stukje van een tweeling. De tweeling bestaat uit twee zussen van in de dertig geloof ik en ze zijn beide longgetransplanteerd, de ene al enkele jaren en de tweede heeft net een re-transplantatie gehad, negen weken geleden. Zij komen speciaal uit Australië en komen de Wereldspelen voor volgend jaar promoten, was echt super! De zus die het langst getransplanteerd is loopt marathons en aan geen van beiden zie je niet dat ze dit hebben meegemaakt, twee superknappe vrouwen! Het groepsgevoel is heel duidelijk aanwezig tijdens de atletiek, en ja dan sta ik daar te kijken en volop te genieten van al dat moois. Iedereen is nog voor de laatste keer hetzelfde en dat is zo gemakkelijk. Niet telkens uitleggen dat dit niet kan of je dat niet mag, gewoon iedereen weet wat er met je gebeurt is en niemand bekijkt je of stelt vragen. Dit is zo’n heerlijk gevoel.

Dat het vandaag de laatste avond is komt hard aan, het is niet voorbij gevlogen maar voorbij gesjeest (om het op z’n mooi vlaams te zeggen haha). Het is echt veel te snel gegaan, we hebben zoveel nieuwe mensen leren kennen. We hebben veel gesport, veel gewonnen, ook wat verloren, maar al bij al blij dat we erbij konden zijn en dat het groepsgevoel en de sfeer binnen de Spelen echt super was. De organisatie was prachtig, het hotel was picobello, de locaties van Vichy waren uitermate sjiek, en zo kan ik uren doorgaan. Voor mij wellicht de meest geslaagde Spelen ooit!

Nadat de disciplines voorbij waren kwam er nog een belangrijk moment, eerst de ereronde en dan een boomplanting ter herdenking aan de Spelen. Niet alleen hierom, maar ook om alle donoren eens hartelijk te bedanken. Er zijn hier honderden mensen aanwezig die het levende bewijs zijn dat orgaandonatie iets prachtig is en dat het zoveel mensenlevens kan redden. Het was een mooi en emotioneel moment. Elke deelnemer mocht er een lintje aan hangen als ereteken aan de donors.

Een uurtje later stonden we gedoucht en uitgedost klaar om aan het galabal te beginnen, het echte einde van de Spelen. Na een geslaagde avond met lekkere kreeftjes en nog meer lekker eten, moesten we helaas afscheid nemen van medespelers, medetransplanten en van vrienden. Wat dat ben je hier snel van elkaar, het is een prachtig evenement en de geschikte plaats om mensen te leren kennen die in hetzelfde schuitje zitten als jij en begrepen worden is zo belangrijk, dat kan nergens beter dan hier.

Met dank aan iedereen die het voor mij hier zo geslaagd heeft gemaakt, met dank aan de zware tegenstanders (het was de moeite waard!), de mede Belgen en natuurlijk dank aan Hanne & Steven voor de meer dan geslaagde tijd!

Ik zeg hiermee niet dat ik niet won, maar dat het echt met de grootste moeite van de wereld badmintonnen was. Na lange en vermoeiende matchen heb ik onverwachts toch een zilveren medaille gehaald. Net als twee jaar geleden haalde ik het niet van de Finse Milla, dit jaar was het echter spannend, dat kon je twee jaar geleden niet zeggen… Na de middag begon het dubbelspel en hoewel we wat hadden kunnen uitrusten ging het weer niet echt naar onze zin, maar kom, we behaalden opnieuw een zilveren medaille en daar zijn we meer dan tevreden mee!

Het was best een leuke namiddag en ik heb er ook echt van genoten, maar ik vind het gewoon jammer dat ik er niet meer heb kunnen uithalen. Ik weet dat we het kunnen dus ja… Ach ja,nog harder trainen en volgende keer beter.

Vandaag was vermoeiend, warm en spannend! Voor de ‘fun’ hadden we ons ingeschreven voor een wedstrijdje petanque. Aangezien dat hier in Frankrijk een echt sport is kon dit niet ontbreken op dit tornooi. Het was toegankelijk voor iedereen (ook de supporters) maar er moest in elk team minstens 1 transplant zijn. Zo kwam ik in één van de 4 Belgische teams terecht. Wat eigenlijk lachend en voor de fun begon werd algauw bittere ernst. Na al onze matchkes gewonnen te hebben bleken we bij de vijf besten te gaan en te kunnen strijden voor een titelplaats. Dankzij een loting mochten we één ronde overslaan, godzijdank! De tegenstanders waren zeer straf, en eerlijk gezegd dacht ik dat we een afgang gingen beleven van hier tot weer thuis. Vooral Frankrijk bleek echt sterk (wat wil je!). We kwamen eerst uit tegen Frankrijk (die stuurden eerst Nederland naar huis).

De afgang werd een zwaarder en zwaarder, 1-10 was de stand (ik moet je wellicht niet vertellen wie er voor stond). En toen gebeurde het, we maakten het ene punt na het andere. Frankrijk was geïrriteerd en begon meer fouten te maken. Wat 1-10 was, werd heel wat later 13-10, we wonnen tegen Frankrijk. Iedereen verbaasd, wij overgelukkig naar de finale tegen Zweden! Ze bleken duidelijk minder goed dan Frankrijk, maar toch bleven ze scoren. Wederom 1-10 en wat je al kan raden werd ook snel de waarheid. We kwamen er weer bovenop en wonnen uiteindelijk de veel te zware petanquewedstrijd! We hebben gespeeld van half negen deze morgen tot 17u deze namiddag, met een uurtje lunchpauze. De zaal was bloedheet, er was gelukkig veel koude drank en ik was blij dat ik in de douche stond, een beker rijker!

Op een kwartiertje mij klaargemaakt voor de barbecue. Het was leuk en gezellig… Nu wil ik eigenlijk gewoon gaan slapen en hopelijk niet te zenuwachtig zijn voor morgen! We kennen onze tegenstanders (en het zijn er veel dit jaar) en we weten zeker dat we tegen twee kunnen winnen (Groot Brittanië en Zweden), in Napels ben ik echter in de finale verloren tegen Finland, maar mits de training moet dit dit jaar wel lukken… In het dubbel gaan we het wellicht iets gemakkelijker hebben denk ik.

Ik wil ons ook nog even excuseren dat er nog geen foto’s op de site staan of toch maar enkele onder de blogs, maar we schrijven deze blogs altijd in de late uurtjes en hebben echt de tijd en de energie niet om nog foto albums aan te maken. Deze komen alsnog tijdens ons verblijf in Vichy, anders als we thuis zijn. Ook wij vinden dit heel jammer!

Na een lange en vooral weer warme (voor)middag (37 graden) was er dan eindelijk de medaille uitreiking. Ik mocht vandaag twee gouden medailles in ontvangst nemen, één voor tafeltennis single en één voor tafeltennis dubbel. Tweemaal Europees kampioen in Vichy, het kon niet mooier starten. Nu hopen dat de rest van de sporten ook zo vlot verloopt!

Buiten de medailles wil ik nog even zeggen dat de organisatie hier subliem goed is. Alles is op tijd en alles is aanwezig. En vanavond mogen we weer een viergangen menu binnen spelen, mij hoor je dus niet klagen! Eerst nog eens verfrissen, want met de 38 graden is het hier vrij tot zeer warm.

De eerste lijsten hingen uit, want natuurlijk begint morgen het evenement echt. We kennen onze tegenstanders en hopen natuurlijk te kunnen winnen. Ik geef eerlijk toe dat ik kom voor het amusement, maar vanaf ik op het veld sta, wil ik enkel nog winnen! De zenuwen zijn al wat meer aanwezig nu dat de wedstrijden eraan komen.

In de namiddag was er dan eindelijk de grote openingsceremonie. Het was in één woord prachtig, dit hadden we nog nooit mee gemaakt. In een groot defilé gingen we door de stad en werd er aandacht gevraagd voor de Spelen en vooral voor orgaandonatie te promoten. Met politie- en haromoniebegeleiding begon onze warme tour door de stad. Op een gegeven moment stond gans Vichy op z’n stoep. Allemaal juichend en applaudiserend, sommigen huilend. Zoveel mensen op de been voor ons evenement, ik vond het op een gegeven moment ontroerend tot en met. Met de vlag fier dragend en helemaal in de Belgische kleuren staan we op 100en foto’s en ondertussen al bekend in China. De tocht was best lang en heel warm, maar het was de moeite waard. Nadien volgde er speechen van allemaal bekende mensen in de transplantatiewereld en werd de twaalfde editie van de Spelen voor hart- en longgetransplanteerden officieel tot geopend verklaard. EINDELIJK!

Een drankje en een babbeltje, en dan vooral een heerlijk douchke, en nette kleren aan voor een nog overheerlijker diner. Viergangen en ja ik geraak nog altijd niet recht. Het was overheerlijk…

Morgen volgt er echt nog meer uitleg en nadien nog meer en veel meer foto’s, maar binnen vijf uur loopt onze wekker af en moeten we uit de veren voor onze eerste wedstrijden. Ik moet dus dringend een dutje placeren.

Tot morgen, en duimen e!

Even kort mijn programma, op zondag speel ik tafeltennis enkelspel en dubbelspel, op dinsdag speel ik badminton enkelspel en dubbelspel en op woensdag doe ik aan atletiek, de 100m :)

Duim voor mij/ons! Dank je wel :)

Vandaag de laatste training voor het vertrek gehad, wel speciaal. Vooral omdat de TV-zender Vitaya aanwezig was om ons te filmen en te interviewen. Dit komt maandag op de digitale televisie van Vitaya, nl. Vitaliteit. Tegen het einde van het jaar komt het ook gewoon op Vitaya. Natuurlijk zal ik het hier zo snel als mogelijk posten. In het interview vroegen ze, hoe oud ik wilde worden, ja wel 100 natuurlijk, maar zo gaat dat niet bij mij… Ik kijk uit naar elke verjaardag en ben elke keer overgelukkig dat ik het toch gehaald heb. Ik geniet zoveel mogelijk en wat ik vandaag kan meepakken wordt niet verschoven naar morgen. Natuurlijk wil ik graag oud worden en zoals iedereen genieten van alleen wonen, kinderen en die dingen. Helaas weet ik dat dat er misschien niet zal in zitten, maar misschien ook wel… Ik sluit niets uit en wil niet pessimistisch nemen, maar mijn leven is al véél langer dan ‘gepland’ en daar ben ik al heel tevreden mee. Het is vanzelfsprekend dat ik hoop dat er nog vele jaren mogen bijkomen, ik doe in ieder geval mijn best!