Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Het lijkt een beetje science fiction, maar er is een nieuw toestel ontwikkeld dat een donorhart langer 'levend' kan houden . In de box blijft het hart gewoon verder kloppen en blijft het ook op temperatuur dankzij vers circulerend bloed.

Tot hiertoe werd een donorhart steeds vervoerd in een frigobox gevuld met ijs om het kwalitatief goed te houden. Met deze methode blijft een donorhart slechts zes uur goed, waardoor het proces van donor tot recipient snel moet gaan. Binnen die zes uren moet het hart van donor tot ontvanger geraken, dat is een relatief korte termijn aangezien er allerlei testen moeten gebeuren op zowel het hart als op de ontvanger. 

Het bedrijf TransMedics ontwierp dit toestel, het zogenaamde Organ Care System (OCS). Het hart wordt geplaatst in het systeem en wordt voorzien van donorbloed zodat het weer gaat kloppen. Het hart blijft op temperatuur en wordt ook voorzien van zuurstof en voedingsstoffen.

Het OCS werktal, het zit nu in de tweede fase van een clinische studie aan UCLA, om er zeker van te zijn dat het minstens even goed of zelfs beter werkt als de met ijs gevulde frigobox. Als alles goed gaat kan dit nog meer betekenen voor de transplantatiewereld, want zo kunnen ze ook aan het werk om dit soort toestellen te maken voor de andere organen. 

Het grootste pluspunt aan dit systeem is dat een donorhart nu meer tijd gaat krijgen van donor tot ontvanger doordat het in leven wordt gehouden. Het orgaan kan nu langere reizen aan naar de perfecte ontvanger.

Primeur in Amerika deze week: voor het eerst kon je live op Twitter een openhartoperatie volgen. In meer dan honderd tweets, foto's en filmpjes was te zien hoe een 57-jarige patiënt een dubbele bypass onderging. 'Een leerrijke kijk binnenin een spectaculaire operatie', vindt cardioloog Pedro Brugada.

Twee weken geleden haalden twee Mexicanen het wereldnieuws toen zij struikelden met een hart dat was opgegeven voor transplantatie. Gelukkig was het hart niet beschadigd geraakt. Gisteren kon de vrouw voor wie het hart bestemd was het ziekenhuis verlaten. Dat meldt de Amerikaanse nieuwswebsite The Huffington Post.
 

Dokter Jaime Saldivar was de chirurg die het hart transplanteerde naar het lichaam van Erika Hernandez. De 28-jarige vrouw werkt als haarstyliste, maar heeft al heel haar leven last van een aangeboren hartafwijking. Twee weken geleden kreeg ze dan eindelijk een nieuw hart van een man die om het leven kwam bij een verkeersongeval. Het vervoer van het orgaan ging echter niet zonder moeilijkheden, zoals in bovenstaande video te zien is.

Een dankbare Hernandez sprak gisteren kort met de verzamelde pers. Ze nam van de gelegenheid gebruik om de familie van de donor te bedanken: "Ik kan met geen woorden uitdrukken hoe blij jullie mij gemaakt hebben". De journalisten mochten echter met geen woord reppen over het incident. Hernandez weet er namelijk nog niets van. Volgens haar dokter is het aan de familie om te beslissen wanneer ze het haar vertellen.

Mijke Smit voelt zich al geruime tijd niet lekker. Toch besluit ze op wintersport te gaan. Daar aangekomen gaat het steeds slechter met haar en belandt ze in het ziekenhuis waar blijkt dat haar gezondheidstoestand een stuk slechter is dan gedacht.

Ernstige hartafwijking

Mijke: ‘In Nederland ben ik meerdere keren naar mijn huisarts gegaan, maar hij had het vermoeden dat mijn klachten met stress te maken hadden. Het zat me niet helemaal lekker, maar ik besloot toch naar Frankrijk te gaan.’ Aangekomen in Frankrijk gaat het nog steeds niet goed. Een Franse arts denkt aan een lage bloedsuikerspiegel en weer wordt Mijke weggestuurd. Omdat haar vriendin het niet vertrouwt, raadpleegt ze de arts opnieuw en wordt Mijke uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis. Na een aantal onderzoeken vermoeden de artsen dat de klachten met Mijke haar hart te maken hebben. Ze wordt overgeplaatst naar een ziekenhuis in Grenoble waar haar ouders en zusje inmiddels ook zijn aangekomen. Daar krijgen ze van de artsen de verschrikkelijke diagnose te horen.

Hart om voor te knokken

Bij Mijke wordt een hartspierziekte vastgesteld. Haar hart is ver uitgerekt, en alleen met een donorhart kan ze nog gered worden. De ouders en zus van Mijke mochten niets zeggen over haar toestand, omdat ze al erg verzwakt was. Eenmaal aangekomen in het UMC ziekenhuis in Utrecht wordt Mijke ingelicht. Helaas op een andere manier als van tevoren bedacht, omdat de arts er vanuit ging dat Mijke al op de hoogte was. Gedurende haar opnamen in het ziekenhuis, gaat het steeds slechter. Nadat ze vijf weken in slaap wordt gehouden, wil het team artsen haar van de wachtlijst voor een donorhart halen omdat de situatie dusdanig slecht is dat ze het waarschijnlijk niet zou overleven. Er was echter één arts die ervoor heeft geknokt om Mijke op de wachtlijst te houden, en met succes, want niet lang daarna ontvangt ze een donorhart. In de uitzending is te zien hoe Mijke en haar familie met de ingrijpende gebeurtenis zijn omgegaan en welke bijzondere relatie Mijke heeft overgehouden aan haar verhaal. 

De hele aflevering kan je hier (her)bekijken en dat is zeker de moeite waard, prachtige reportage!

De dertienjarige Bryce wacht al voor de tweede keer op een donorhart.

Een hele tijd geleden schreef ik een stukje over het boek 'hart gezocht', vandaag mocht schrijver van het boek Pieter van de Rest spreken op TEDxAmsterdam.

Zoals jullie weten ben ik dol op de TEDtalks en wilde ik deze vandaag ook met jullie delen. Pieter vertelt over het krijgen van een donorhart, het wachten op en het leven met zijn nieuwe hart, het belang van orgaandonatie en over de anonimiteit rond orgaandonatie! Hieronder volgt een introtekst en het filmpje met het hele gesprek van Pieter.

Pieter van de Rest received a donor heart, something that has changed his life dramatically. “I received my heart from someone else. I am humbled and grateful for the ultimate demonstration of generosity.”

Van de Rest was 32 when he had a stroke which changed his life completely. Van de Rest lived with the consequences for 10 years, during which he had children. In that time he had several operations including a defibrillator. Every now and then he would go into a coma, living in fear because death was always very close. In 2007, Van de Rest was in the hospital for 9 months, waiting for a new heart.

“I was lucky, very very lucky. It’s a sad thing to know that someone had to die to give me life but I comfort myself in knowing I had nothing to do with her death. The sweetest woman.”

Bron: TEDtalks

Op 13-jarige leeftijd heeft Taylor Paige Storch vijf andere mensen gered en hun een nieuw leven gegeven dankzij orgaandonatie.

Door een tragisch ski-ongeval komt 13-jarige Taylor te overlijden, haar familie stemt in om haar organen af te staan voor orgaandonatie. De missie van de familie is om orgaandonatie te promoten, de stiekeme wens is altijd geweest om Taylors hart nog eens te horen kloppen. In deze prachtige reportage ontmoeten de ontvanger van het hart en de ouders van Taylor elkaar voor het eerst. 

Het aantal harttransplantaties is in ons land met de helft gedaald in twintig jaar tijd. De grootste reden daarvoor is niet dat er minder patiënten een nieuw hart nodig hebben. Integendeel zelfs. De oorzaak moeten we daarentegen zoeken bij het aantal donoren, dat fiks gedaald is.
Twintig jaar geleden waren er in ons land jaarlijks zo'n 130 harttransplantaties. Nu zijn dat er nog zeventig. 'Het zouden er veel meer kunnen zijn, maar we hebben gewoon te weinig beschikbare donorharten', zegt professor Yves Van Belleghem, hartchirurg aan het UZ Gent. 'En het klinkt vreemd, maar eigenlijk is dat te wijten aan een positieve evolutie. Het verkeer is veiliger geworden en we leven langer door betere behandelingen of medicatie. Het gevolg is dat er minder jonge mensen overlijden. Goed nieuws, maar niet voor de donorharten. Want net de jonge harten komen vooral in aanmerking voor transplantatie. Vanaf 35 à 40 jaar is dat veel minder het geval omdat we daar sneller afwijkingen of slijtage vaststellen. Zo is het aantal beschikbare harten in de loop der jaren dus gedaald door betere geneeskunde en minder verkeersongevallen.'

Lange wachtlijsten

Wat intussen wel steeg, is de vraag naar donororganen. 'Eigenlijk om dezelfde reden: de evolutie van de geneeskunde. Mensen hebben nu meer kans om een hartinfarct te overleven. Hierdoor stijgt ook de groep van patiënten die een harttransplantatie nodig hebben. Het kleine aanbod en de grote vraag zorgen ervoor dat de wachtlijsten veel langer geworden zijn. Terwijl je vroeger maar 110 dagen moest wachten, zijn dat er nu 230. Te lang voor sommigen die overlijden nog voor ze geholpen worden. Gelukkig kunnen we intussen met kunstharten al tijdelijke oplossingen bieden.'

Het probleem van lange wachtlijsten stelt zich overigens ook bij andere organen. Eén derde van de 1.300 patiënten die momenteel op een transplantatie wachten, zouden daardoor overlijden. Dat stelt de Franstalige vzw SDO, een vereniging die mensen sensibiliseert om donor te worden. In principe kan iedereen dat in ons land worden. 'Volgens de wet kan iedereen die dat wil tijdens zijn leven naar het gemeentehuis stappen om daar te laten weten of hij al dan niet donor wil zijn. Doe je dat niet, dan moet de familie beslissen eens je overleden bent. En dan wordt er natuurlijk vaak op basis van emoties gekozen en weigeren ze vaak om organen te doneren.'

Er staan op dit moment 1.285 Belgen op de wachtlijst voor een orgaantransplantatie. Dat is acht procent meer dan het jaar voordien en het hoogste cijfer van de afgelopen vijf jaar.

Veruit de meeste mensen wachten op een nier. Voor dat orgaan staan 873 mensen op een wachtlijst, zo blijkt uit cijfers van de federale overheidsdienst Volksgezondheid. 194 Belgen wachten op een donorlever, 108 op een long, 68 op een hart, 42 op een pancreas.

‘De wachtlijst schommelt elk jaar in aantal, maar het aanbod aan donororganen blijft de laatste jaren stabiel', zegt Bruno Desschans, transplantatiecoördinator in het UZ Leuven. ‘De leeftijd van de donoren wordt wel steeds hoger omdat we langer leven. Dat betekent dat er minder bruikbare organen zijn per donor. België maakt voor orgaandonatie trouwens deel uit van Eurotransplant, samen met nog zes andere landen.'

Wie op de lijst staat, weet niet hoeveel ‘wachtenden' er nog voor hem zijn. ‘Voor niertransplantaties werken we met een puntensysteem', zegt Desschans. ‘De donorregio speelt een rol: een Belg zal meer punten krijgen als het om een Belgisch donororgaan gaat. En ook de weefselovereenkomst speelt een grote rol: hoe groter de overeenkomst tussen de donor en de ontvanger, hoe kleiner de kans dat het orgaan afgestoten wordt.'

In België is iedereen een potentieel orgaandonor, tenzij je uitdrukkelijk verzet aantekent. In de praktijk wordt bij overlijden wel altijd overleg gepleegd met de nabestaanden. ‘Op zo'n zeer emotioneel moment zijn er vaak mensen die bezwaar maken en die wens wordt gerespecteerd', zegt Desschans. ‘Sinds 2005 loopt daarom een campagne om de bevolking te vragen om een positieve verklaring voor orgaandonatie in te vullen bij de dienst bevolking van je gemeente. Zo kan je duidelijk aangeven dat je donor wil zijn na je overlijden.'

Op dit moment hebben 120.842 Belgen zo'n verklaring ingevuld.

Lang geleden dat er nog een filmverslagje op mijn blog verscheen. Het is dan ook niet gemakkelijk om films te vinden over orgaandonatie.

John Q. Archibald is een hardwerkende arbeider die samen met zijn vrouw Denise en zoontje Mike een hecht gezin vormt. Ondanks hun moeilijke financiële situatie, weten ze het hoofd net boven water te houden. Maar dan wordt hun zoontje Mike ernstig ziek, de enige mogelijk om te overleven is een harttransplantatie. John Q. kan de ingreep echter niet betalen en zijn verzekeringsmaatschappij wil hem ook niet helpen. De ouders zijn ten einde raad en proberen koste wat het kost hun zoon op de wachtlijst te krijgen voor een nieuw hart. Als blijkt dat hun zoon steeds meer achteruit gaat beslist vader John om het heft in eigen handen te nemen en de grove middelen in te schakelen.

Een aangename film om te bekijken, een beetje een aanval op de falende Amerikaanse ziekteverzekering, maar zeker geen overdaad. De film is wat Amerikaans, veel drama, af en toe wat drastisch, maar dat maakt het wel fijn om te kijken. Eigenlijk vond ik het best een 'lieve' film, mede dankzij de prima vertolking van Denzel Washington!

Oli Wood werd geboren met verschillenden hartdefecten en had daarom een transplantatie nodig op slechts zes maanden. Zijn ouders getuigen over de lijdensweg die de jongen op jonge leeftijd moest doorstaan.

Oli kwam vorig jaar in juli ter wereld, enkele uren na de geboorte ontdekten artsen dat hij hartruis had. De 32-jarige mama Ruth: "Niemand was hierdoor erg bezorgd, want hij zag er goed uit en at normaal. Artsen zeiden dat dit vaak voorkomt bij pasgeboren baby's, dit verdwijnt normaal in 24 uur. Maar na een echografie bleek dat Olie twee gaten in zijn hart had, ook lekte er een klep. Hij bleek met een zeldzame hartaandoening, de ziekte van Ebstein, te kampen waardoor hij een abnormale hartslag had en wat tot hartfalen leidt."

Enige optie
Mama Ruth: "Bij de geboorte was hij roze, maar na enkele dagen werd de jongen grijs. Hij ademde moeilijk en erg snel. Daarom werd hij weer opgenomen in het ziekenhuis. Na een week besloten de artsen een openhartoperatie uit te voeren wanneer hij sterk genoeg was. Daarom kreeg hij eten via een buisje, zodat het rechtstreeks in zijn maag ging. Oli mocht naar huis, maar in vergelijking met leeftijdsgenoten was hij erg zwak. Eten was erg vermoeiend voor hem, waardoor hij erg hongerig was. Artsen wilden de operatie vervroegen, maar als dat niet zou lukken, was een harttransplantatie de enige optie. Toen ik dat hoorde, was dat een enorme schok."

Eerste operatie
De eerste openhartoperatie van Oli vond vorig jaar in oktober plaats, artsen hadden vier uur nodig om zijn hart te herstellen. Alles verliep volgens plan, na drie weken mocht de jongen het ziekenhuis verlaten. Maar nog eens drie weken later werd hij erg passief en weigerde hij te eten, waardoor hij met spoed weer werd opgenomen. Artsen merkten op dat zijn hart gezwollen was. Ruth en haar partner beslissen of ze Oli op de lijst voor een harttransplantatie zouden laten zetten.

"Ik had altijd gedacht dat een donorhart een normaal leven zou verzekeren, maar zo werkt het niet. Zelfs dan zou Oli zijn ganse leven medicatie moeten nemen, er zijn ook geen garanties of zijn nieuwe hart zal blijven werken", aldus Ruth. Toch kozen de wanhopige ouders voor deze optie.

Mechanisch hart
Toen hij zes maanden was, ging het plots slecht met Oli, waardoor hij op de intensive care belandde. Hij liep kans op een harthalen. In afwachting van een donor moesten artsen hem in leven houden met een mechanisch hart. Op een ochtend in februari kreeg Ruth het goede nieuws te horen waar ze al zo lang op wachtte.  De operatie duurde vier uur en toen Oli een bloedklonter kreeg, moesten de artsen snel ingrijpen, maar hij heeft het overleefd.

Dankbaar
Drie maanden na de ingreep mocht hij eindelijk naar huis en nu is het een levendig kind. Papa Ed: "Oli is nog steeds klein voor zijn leeftijd, maar hij gaat snel vooruit. Hij is gezond en gelukkig. Hij moet medicatie nemen om te voorkomen dat zijn lichaam het hart afstoot, maar bij baby's komt dit gelukkig niet zo vaak voor." De gelukkige ouders zijn de familie van de donor erg dankbaar. "Oli leeft enkel en alleen dankzij een tragedie in een andere familie, we zijn hen eeuwig dankbaar voor hun vrijgevigheid." (ep)

Bron: HLN

A schoolgirl who was nicknamed ‘The Little Helper’ has saved the lives of five people after her parents made the brave decision to donate her organs.

Karis May Darling was just 12 years old when she died in April after contracting a bug called Streptococcus A which can develop into meningitis.

Her grieving family decided to donate her heart, liver, kidneys and pancreas, as they knew it was what the kind-hearted youngster would have wanted.

Her devastated father John said: ‘Karis loved helping other people - nothing gave her more pleasure.

‘It means that she has helped five other families not have to go through the pain of losing their loved ones, and if she knew that she would have been so proud.

‘Karis is living on through five other people and that gives us some comfort.’

The family were already battling heartache, as her mother Kerri, 41, a clinical support worker, had been diagnosed with breast cancer in September.

Karis, who loved singing and dancing, had complained of earache one morning in April and Mrs Darling had taken her to the doctors. He said it was an infection and had prescribed her antibiotics.

The earache cleared up but a week later it came back again and the following night she took a turn for the worse, so the following morning Mrs Darling took her to Basildon University Hospital.

Mr Darling said: ‘They pumped her with antibiotics as blood tests had shown that she had an infection in her blood. But we never thought that it was anything that the doctors wouldn’t be able to deal with.

‘She said that she had a headache and she had blood coming from her ear, but she was comfortable and still talking.’

But then within 30 minutes the bleeding suddenly started to worsen.  

The bug had spread to her brain and had caused her brain to swell.

Mr Darling, 44, a project director for an interiors company, said:  

‘She quickly deteriorated before our eyes. The doctors were desperately trying to save her.’

The doctors managed to stabilise her on a life support machine and then she was transferred to Great Ormond Street Hospital.

Neurosurgeons battled to save her at that hospital but her brain had swollen so much it had fatally crushed her brain stem.

Mr Darling said: ‘The doctor took us into a room and told us what had happened. They turned the life support machine off to see if she could breathe on her own, but she couldn’t.

‘She was brain dead and there was nothing that could be done to save her. We were just numb with the shock. Only a few hours ago she had been talking with us, now she was gone.’

The family were asked if they would be prepared to donate Karis’s organs to help people waiting for lifesaving transplants.

Mr Darling said: ‘We didn’t hesitate. Karis didn’t have a bad bone in her body and she was always helping other people. Her gran has dementia and she was always helping her mum look after her, especially after Kerri had been diagnosed with breast cancer.

‘Nothing was too much trouble for Karis. She was a little girl with a big heart. She would have been proud for her organs to help other people.’

Her heart was donated to a teenage girl who had been desperate for a heart and had a rare blood group that matched Karis. Part of her liver went to save a baby girl, and the rest of her liver went to save a young boy. Another girl had her kidney and a man who had been on dialysis for ten years had her other kidney and her pancreas too.

Mr Darling, who also has three other children, Kristi, 15, Johnnie, seven and Emma, 23, said: ‘We have been told that all these transplant operations have been a success, which is such a comfort to us.

‘The little boy who had her liver had been growing steadily weaker over the last few months and it had been his last chance of survival.  

And the others are all out of hospital and have been given their lives back, all thanks to Karis.’

Bron: Daily mail

Weduwe ontmoet vijf mensen die organen kregen van haar man

“Zo blij dat ik zijn hart weer voel kloppen”

Emotionele taferelen en een wereldprimeur: in New York heeft de Amerikaanse Mirtala Garcia vijf mensen ontmoet die in 2010 een orgaan van haar overleden man kregen. In totaal zijn het er 8, maar drie wensen anoniem te blijven. Vooral de kennismaking met de man die het hart kreeg, ontroerde de weduwe. “Mag ik even luisteren? Dit hart heb ik zo vaak horen kloppen toen ik in zijn armen lag.”

Het is een wereldprimeur, omdat de organen van één donor in de VS gemiddeld naar slecht drie mensen gaan. In dit geval zijn het er acht. Doorgaans blijft de donatie ook anoniem, zonder contact tussen de families. Maar deze mensen wilden elkaar zo graag ontmoeten, dat het New York Organ Donor Network een extra inspanning deed. Het nodigde weduwe Mirtala Garcia en haar drie kinderen maandag uit voor een bijzondere namiddag. “Zo tonen we de familie Garcia het leven dat na de dood kwam.”

De Garcia's woonden in Connecticut toen vader Julio (38) in maart 2010 een overwachte hersenbloeding kreeg – allicht door een aangeboren afwijking. De man werd hersendood verklaard, maar zijn organen functioneerden nog, wat hem een zeer goede donorkandidaat maakte. “Ik heb getwijfeld, want ik hoopte nog op een mirakel,” aldus zijn weduwe. “Maar ooit had Julio me gezegd dat hij zeker donor wilde zijn. Bovendien stonden twee mensen uit onze kerkgemeenschap toevallig op de lijst voor een nieuwe nier.”

Tranen

Julio Garcia, een schrijnwerker, was een gezonde, sterke man geweest, zodat acht organen in aanmerking kwamen: twee hoornvliezen 'ogen, het hart, de twee nieren, een long, de alvleesklier en zijn lever, die in twee werd gedeeld: één stuk voor een volwassene en één voor een peuter. Zo kregen acht mensen ene nieuw leven na zijn dood. Vijf van hen wilden Mirtala daar persoonlijk voor bedanken.

In een ruimte van het Donor Network, dat de transplantaties had gecoördineerd, kregen de genodigden een badge opgespeld waarop bijvoorbeeld 'kidney recipient' stond: 'ontvanger van de nier'. Na enkele toespraken van dokters was het aan de patiënten om het woord te nemen. “Hallo, ik ben Thomas Ginz”, sprak een 67 jarige man. “Ik kreeg een long van uw man. Een jaar geleden kon ik geen seconde zonder zuurstof en zat ik vast in mijn rolstoel.” Vervolgens stapte hij kwiek op de weduwe af, om haar lang aan de borst te drukken. Tranen vloeiden.

Daarna was het Sebastiao Lourenco (57) aan de beurt: “De dokters zeiden dat ik niet lang meer zou leven, want mijn hart was vergroot. Maar ik heb dit grote, warme hart gekregen. Ik zal er zorg voor dragen, dat beloof ik. Ik zal ervan houden, zoals u dat deed.” Waarop weduwe Mirtala Garcia even mocht luisteren naar de hartslag die ze naar eigen zeggen heel erg gemist had. Twee vreemden tegenover mekaar, maar toch zo vertrouwd.”

Geschenk

Ook twee ouders kwamen hun dank betuigen: hun peuter kreeg een stuk lever van Julio Garcia. Er was ook de 69-jarige Jo, die leverkanker had en ten dode was opgeschreven zonder transplantatie.

Zo vertelde elk zijn hoopvolle verhaal, al moesten enkele patiënten toegeven dat er ook afstotingverschijnselen waren en hun medische lijdensweg dus nog niet gedaan was. “Dat maakt deze ontmoetingen erg confronterend, voor beide partijen”, aldus Elaine Berg, voorzitster van het Donor Network. “Het gaat over pijn, dood, hoop en wanhoop. Daarom willen we niemand pushen tot zo'n ontmoeting. Maar soms willen mensen meer doen dan een briefje schrijven.”

Enkele getransplanteerden hadden een geschenk bij voor de weduwe, zoals een schilderij. “Maar wat uw man ons gegeven heeft,” benadrukten ze, “dat kunnen we in de verste verte niet benaderen.”

Tussen al het werk door zet ik mij af en toe graag buiten in het zonnetje met een goed boek! Momenteel is dat 'Hart gezocht' van Pieter van de Rest, zoals de titel al doet vermoeden gaat het over een man die wacht op een donorhart. Ik heb al zoveel goede commentaren gelezen dat ik het mij ook heb aangeschaft. Aangezien het de laatste tijd zo druk is heb ik het boek nog niet kunnen verslinden, maar eerder af en toe een pagina gelezen, zoals deze middag.

De achterkant van het boek zegt het volgende:

Pieter van de Rest heeft een flitsende carrière in de reclame en marketing en een gezin met jonge kinderen als hij op zijn 32ste een zwaar hartinfarct krijgt. Zijn leven verandert ingrijpend: fysiek kan hij niet meer doen wat hij wil en na tien jaar van ziekenhuisopnames en operaties is hij er zo slecht aan toe dat alleen een donorhart hem nog kan redden. Pieter en zijn gezin balanceren tussen hoop en vrees. Ieder gaat daar op zijn eigen manier mee om. Pieters wereld wordt in het ziekenhuis en revalidatiecentrum steeds kleiner en hij is alleen nog maar gericht op overleven, zodat hij zijn kinderen op kan zien groeien. Maar het leven thuis draait ondertussen gewoon door, en de agenda van zijn vrouw Carin is met de zorg voor de kinderen, haar baan als rechter en de ritjes naar het ziekenhuis voller dan ooit. Zij moet praktisch en nuchter zien te blijven. En dan komt het verlossende telefoontje. Er is een donorhart beschikbaar. Pieter zal notabene worden geopereerd in het ziekenhuis waar hij 42 jaar eerder werd geboren. In de ambulance die hem naar zijn nieuwe hart zal brengen sms’t hij al zijn vrienden en familie:

‘Het gaat gebeuren, allen duimen, ik hou van jullie, ook met mijn nieuwe hart.’

Hart gezocht is een openhartig dagboek vol emotie, relativering, humor en spiritualiteit. Het laat zien wat jarenlang ziek zijn en wachten op een donor betekent voor een patiënt en zijn gezin.

Moest je geïnteresseerd zijn,
je kan het boek bestellen bij de standaard boekhandel of online vinden op bol.com

Amerikaanse onderzoekers proberen het eerste levende hart te kweken in een laboratorium. Het orgaan zal uiteindelijk in een mens getransplanteerd worden, zo meldt The Sunday Times.

De lichaamseigen cellen van de hartdonoren worden met een soort detergent gewassen. Stamcellen van de donorpatiënt wordt daarna in het hart gebracht zodat die zich kunnen omvormen tot hartcellen.

"De harten groeien en we hopen dat die binnen de week beginnen te kloppen. Er zijn nog veel hindernissen te overwinnen, maar toch hopen we op een dag een volledig orgaan te kweken dat kan worden getransplanteerd", verklaarde specialiste regeneratieve geneeskunde Doris Taylor.

Eerder werden al menselijke stamcellen in dierlijke harten getransplanteerd. Het hart begon te kloppen, maar nog niet snel genoeg. De grootste uitdaging wordt het hart te laten werken in het bloedvatenstelsel. De onderzoekers blijven alvast positief.

Bron: Gazet van Antwerpen

Binnenkort weer persoonlijke updates, beloofd :)

Hier heb ik geen woorden voor.

Misschien kan dit jullie overtuigen om je te laten registreren als orgaandonor.

Download HIER het donor-registratie-formulier