Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

LEUVEN - Stéphanie Keustermans (28) behaalde twee bronzen medailles op de World Transplant Games, de wereldspelen voor getransplanteerden dat dit jaar plaatsvond in Zweden. Ze hoopt met haar verhaal mensen te overhalen orgaandonor te worden. 

Stéphanie haalde brons in het badminton en het tafeltennis. Ook al had ze al 24 medailles in de kast hangen van vorige tornooien, het eremetaal is toch iets bijzonders. 'Want het niveau is best wel hoog. Elk jaar worden er records gebroken', vertelt Stéphanie. 'En veel atleten kunnen ook meedraaien in de gewone competities. Ik ben dus best wel fier op mijn derde plaats op wereldniveau.'

'Vanaf nu maken onze spelen ook officieel deel uit van het Olympisch Comité. Zo kunnen we misschien sneller sponsoring krijgen van bedrijven of de overheid. Momenteel moeten we alles nog zelf bekostigen. Hopelijk helpt het ook om ons bekend te maken bij het grote publiek, want dit verhaal gaat natuurlijk over meer dan sport alleen.'

Stéphanie was pas drie toen het noodlot toesloeg. Een virus verwoestte haar longen en Stéphanie takelde beetje bij beetje af, tot een longtransplantatie onafwendbaar was.

'Het was 2001 toen ik eindelijk de stap durfde te zetten. De dokters legden me alles haarfijn uit en ik kreeg informatie van een 72-jarige dame. Toch bleef ik met vragen zitten. Ik miste de ervaring van leeftijdsgenoten. Daarom richtte ik de vzw Re-Born To Be Alive op.'

De vereniging is niet alleen bedoeld voor mensen die een transplantatie moeten ondergaan of hebben ondergaan. Iedereen die informatie wil, is welkom. Voor Stéphanie is het belangrijk dat mensen bewust worden gemaakt van de problematiek rond orgaandonatie en -transplantatie. 

Pech

'Het jaar na de transplantatie voelde ik me subliem', vertelt de Leuvense atlete. 'Ik kon de wereld aan en ging studeren. Toch voelde ik me na een jaar weer moe worden. We dachten dat dit met de studies te maken had, dus pasten de dokters de medicatie wat aan. Tot ik het van de ene op de andere dag benauwd kreeg. Mijn longfunctie bleek beperkt tot dertig procent. Ik stootte mijn longen af, terwijl ik altijd alles had gedaan wat moest. De dokters vertelden me dat ik pech had.'

Anderhalf jaar later was Sté-phanie terug bij af. Erger nog, ze voelde zich slechter dan voor de transplantatie en was nog een schim van zichzelf. Een tweede transplantatie drong zich op.

'Na vier maanden werd ik plots bovenaan de transplantatielijst geplaatst. Het moest snel gaan, want ik zou het weekeinde niet overleven. Ik woog nog slechts 26 kilogram. Zondag 19 oktober 2003 kreeg ik mijn tweede longen en sindsdien voel ik me goed.'

Stéphanie is jarig op 17 oktober. 'Mijn verjaardag is telkens een rare dag. Enerzijds ben je blij dat je weer een jaar won, anderzijds is ook iemand gestorven voor jou.'

Dromen

'Ik ben die donor ontzettend dankbaar voor mijn leven. Ik neem medicatie tegen afstoting en ik volg een dieet, maar voor de rest leef ik nu als iedereen', besluit Stéphanie. 'Toen ik net getransplanteerd was, keek ik er enorm naar uit om de trap op te lopen. Mettertijd durfde ik dromen van meer. Nu wil ik meer en meer mensen overtuigen om orgaandonor te worden en wil ik anderen helpen met mijn verhaal.'

Word orgaandonor

In België zijn er nog steeds veel te weinig orgaandonoren. Jaarlijks sterven meer dan honderd Belgen door gebrek aan donororganen. De Belgische wet stelt dat iedereen die sterft orgaandonor is, tenzij iemand van de naaste familie zich daartegen verzet. Artsen moeten bij een overlijden snel handelen om de nodige organen te verwijderen voor donatie. Dikwijls weigeren familieleden dit, ze zijn in schok en kunnen het gegeven niet plaatsen of verwerken. Wie zeker wil zijn dat hij na zijn dood nog mensen kan helpen, kan daarvoor een formulier invullen en dat indienen bij de bevolkingsdienst van zijn stad of gemeente. 

Dat donorregistratieformulier en veel meer informatie over orgaantransplantatie kan je terugvinden op www.reborntobealive.be, de website van de vzw die Stéphanie oprichtte. 

Bron: Nieuwsblad

In deze blog beloofde ik jullie nog deftigere foto's van mijn medailles die ik won in Zweden. Vandaag nam ik ze eindelijk! 

En fier dat ik erop ben, na een maand loop ik hier nog te blinken!

Vanmorgen hebben we nog snel wat fotootjes gemaakt met de iPad om jullie toch nog een update te kunnen geven. Zo zien de medailles eruit en de beker die ik gekregen heb. Ik beloof jullie dat ik thuis betere foto's zal maken, maar ik heb nog maar enkele minuutjes internet en ik wilde het toch op de website hebben!

Wij reizen zo dadelijk door naar Noorwegen, een vriendin van mij woont nabij Oslo en we gaan haar en de streek een bezoekje brengen. Ze is hart getransplanteerd en ik ken haar al jaren van op de spelen, ik kijk er echt naar uit om haar eens in het gewone leven te zien.

Wanneer ik weer internet heb, daar heb ik echt geen zicht op, maar hou de website in de gaten want als ik internet heb komt er sowieso een update over onze reis.

Ik kan het nauwelijks geloven, maar mijn 2e WTG zit er alweer op, tijd is nog harder gevlogen dan in het gewone leven. Vanmorgen uitgecheckt in het hotel en onder ons gezegd en gezwegen ik had daar nog uren, dagen & weken in dat bed kunnen liggen. We hadden misschien een klein hotel, maar die bedden, die kregen mij meteen in slaap! En dat is al bij al ook niet onbelangrijk op zo'n WTG want het is echt een vermoeiend gegeven, ik ben gesloopt. Buiten de vermoeidheid voelt mijn lijveke zich gelukkig prima!

Deze late namiddag kwamen we weer toe op de camping en kon ik eindelijk genieten van wat rust, mijn pc'tje en gewoon nagenieten en alles wat overpeinzen. En nu, achteraf, mag ik wel zeggen dat het, voor mij, een méér dan prima WTG was. Ondanks de zware leeftijdscategorie waar ik in thuis hoor en de behoorlijk zware sporten die ik doe heb ik als vrijwel enige longtransplante (met 2 in de badminton, het eerste meisje werd meteen uitgeschakeld) in onze categorie toch maar mooi twee medailles veroverd. En ja het zou gemakkelijker zijn om andere sporten te kiezen, maar dit doe ik graag en zal ik ook altijd blijven doen, hoe zwaar het ook is.

Op de tafeltennis ging dus ook alles prima, de zenuwen werden opgebouwd aangezien ik pas na 14 u moest beginnen spelen. We gingen in de voormiddag nog eerst naar de atletiek kijken en dat ontspande mij gelukkig een beetje. Naarmate de middag vorderde toch echt nerveus en eens in de zaal werd het al helemaal erg toen ik mijn tegenstanders zag. Ik had voor de tweede maal een zware categorie, waaronder in de finale ook twee Iraanse meisjes. En ik zeg het je, Iran is echt één van de slechtste landen waar je tegen kan uitkomen, ze zijn ZO goed. Uiteindelijk toch doorgemogen en stond ik in de finale nogmaals tweemaal tegen Iran en ook tegen USA. Uiteraard won Iran de zilveren en de gouden medaille, maar ik was zo ontzettend blij dat ik voor mezelf er nog een bronzen kon boven op gooien. Een geëvenaard resultaat als in Australië, dus ik ben echt blij!

Het euforie gevoel ga je nog even niet uit mijn lijf krijgen, want ik ben zo apetrots dat ik het als longtransplantje toch maar gehaald heb van al die nieren, levers, beenmerg, ...

Bij de grote WTG beker, met alle namen op van de deelnemers, vlak na mijn overwinning bij de tafeltennis!

Dringend tijd voor een update, ook al is het al laat, het moet gewoon. Wat waren de afgelopen dagen fantastisch! Ik heb de tijd van mijn leven, leer nieuwe mensen kennen want iedereen spreekt mij aan of kent mij precies ergens van en ik zie oude bekenden terug.

Qua sport gingen de afgelopen dagen als een speer, de eerste twee dagen had ik vrijaf en dat maakte dat ik toch wel erg nerveus was de dag voor de badminton competitie. De schrik zat erin, tegenstand was er meer dan genoeg en ik zocht uit wie ze waren, die geduchte tegenstanders. Zo kwam ik op de bowling de prachtige Jessica tegen die twee jaar geleden nieuwe longen kreeg. En dat stelde mij gerust, mijn eerste badminton match op deze spelen zou ik spelen tegen een andere longtransplante. Heerlijk! We waren de enige twee longgetransplanteerde in de categorie. Eens aan de slag ging het vlot, ik won gemakkelijk het eerste partijtje, de tweede verloor ik (maar speelde ik ruim boven mijn gemiddelde) en de derde won ik weer gemakkelijk.

Genoeg om naar de tweede ronde te mogen! En dat op zich was al een grote overwinning, want ik zat immers in de zwaarste poule (Hongarije & Iran). De tweede ronde verliep vlot en ik verloor geen enkele match. Zo kwam ik tot grote verbazing van mezelf en van de rest van het team in de derde ronde terecht. De medaillekansen werden groter, de tegenstand werd zwaarder en zwaarder.

Je moet eerst nog weten, die dag verliep niet alles even vlot. Voor je hier de badmintonzaal binnen kon moest je eerst een berg en een reeks trappen op om U tegen te zeggen, ik kwam de zaal al zwetend binnen. In de zaal zelf zeer weinig lucht en onmenselijk warm. Zo warm dat er 's middags een incident was met een speler, ik was vanuit de tribune zijn match aan het volgen omdat ik tegen hem gespeeld had in Australie in doubles mixed. De match ging vlot, de man wil slaan en zakte echt ineen als een pudding. Niet echt een mooi zicht en er kwam meteen dokters aan te pas om de situatie weer onder controle te krijgen. Het werd vrijwel meteen duidelijk dat het echt niet in orde was, de hartmassage werd ingezet en al de rest dat volgt. Vies om zoiets van dichtbij mee te maken, de matchen werden stil gelegd en de man werd al pompend naar het ziekenhuis gebracht. Geen idee hoe het op dit moment met hem is, hij ligt op de IC hoorde ik laatst. Laten we hopen dat hij snel hersteld. Ik was er even helemaal van onder de indruk en had me voorgenomen om voor mezelf meer rust te nemen en niet te diep proberen te gaan.

Meteen werden er maatregelen genomen en gingen de deuren open, werd er EINDELIJK drank en extra eten gebracht en werd elk uur het spel stil gelegd om 5 minuten de zaal te laten luchten. Maar laten we eerlijk zijn, deze zaal was moordend. Ook de (niet kloppende) tijdschema's en de achterstand was verschrikkelijk (het voorval met de man buiten acht genomen).

Ik heb gespeeld van half 9 's ochtends en mijn laatste wedstrijd was om half 10 's avonds. Ik was niet moe, ik was op, stikop en helemaal erdoor van die hitte. Bij mijn laatste wedstrijden tolde mijn hoofd bij elke draai, bij elke pluim die ik moest oprapen. Zo verschrikkelijk warm. Daardoor liepen mijn twee laatste wedstrijden wat minder, niet slecht, maar ik voelde de vermoeidheid duidelijk doorslaan.

Uiteindelijk heb ik echt heel erg hard moeten knokken, vaak een niveau laten zien dat ik anders niet heb. Mensen waar ik vroeger tegen gespeeld heb kwamen me feliciteren met wat ik allemaal bijgeleerd had en dat deed deugd. En deze hele dag, met veel indrukken, met veel partijen en punten waar ik trots op ben eindigde prachtig. Ik werd derde en mocht mijn allereerste medaille in ontvangst nemen voor badminton op een World Transplant Games. Mijn 2e World Transplant Games kunnen gewoon niet meer stuk, het is méér dan prachtig geweest. En ik ben zo trots op mezelf en mijn prachtige longen! De belangrijkste medaille is binnen, yesssss!

Uitreiking van de medailles om 10 uur 's avonds, nadien moesten we nog gaan avondeten. Dat was gelukkig goed geregeld met het gamescentrum, waar ik echt niet gegeten, maar gevreten heb. Ik moet u wellicht niet vertellen dat ik vanmorgen zo kreupel op stond als een vrouwtje van 150 jaar.

Dringend tijd voor een update, ook al is het al laat, het moet gewoon. Wat waren de afgelopen dagen fantastisch! Ik heb de tijd van mijn leven, leer nieuwe mensen kennen want iedereen spreekt mij aan of kent mij precies ergens van en ik zie oude bekenden terug.

Qua sport gingen de afgelopen dagen als een speer, de eerste twee dagen had ik vrijaf en dat maakte dat ik toch wel erg nerveus was de dag voor de badminton competitie. De schrik zat erin, tegenstand was er meer dan genoeg en ik zocht uit wie ze waren, die geduchte tegenstanders. Zo kwam ik op de bowling de prachtige Jessica tegen die twee jaar geleden nieuwe longen kreeg. En dat stelde mij gerust, mijn eerste badminton match op deze spelen zou ik spelen tegen een andere longtransplante. Heerlijk! We waren de enige twee longgetransplanteerde in de categorie. Eens aan de slag ging het vlot, ik won gemakkelijk het eerste partijtje, de tweede verloor ik (maar speelde ik ruim boven mijn gemiddelde) en de derde won ik weer gemakkelijk.

Genoeg om naar de tweede ronde te mogen! En dat op zich was al een grote overwinning, want ik zat immers in de zwaarste poule (Hongarije & Iran). De tweede ronde verliep vlot en ik verloor geen enkele match. Zo kwam ik tot grote verbazing van mezelf en van de rest van het team in de derde ronde terecht. De medaillekansen werden groter, de tegenstand werd zwaarder en zwaarder.

Je moet eerst nog weten, die dag verliep niet alles even vlot. Voor je hier de badmintonzaal binnen kon moest je eerst een berg en een reeks trappen op om U tegen te zeggen, ik kwam de zaal al zwetend binnen. In de zaal zelf zeer weinig lucht en onmenselijk warm. Zo warm dat er 's middags een incident was met een speler, ik was vanuit de tribune zijn match aan het volgen omdat ik tegen hem gespeeld had in Australie in doubles mixed. De match ging vlot, de man wil slaan en zakte echt ineen als een pudding. Niet echt een mooi zicht en er kwam meteen dokters aan te pas om de situatie weer onder controle te krijgen. Het werd vrijwel meteen duidelijk dat het echt niet in orde was, de hartmassage werd ingezet en al de rest dat volgt. Vies om zoiets van dichtbij mee te maken, de matchen werden stil gelegd en de man werd al pompend naar het ziekenhuis gebracht. Geen idee hoe het op dit moment met hem is, hij ligt op de IC hoorde ik laatst. Laten we hopen dat hij snel hersteld. Ik was er even helemaal van onder de indruk en had me voorgenomen om voor mezelf meer rust te nemen en niet te diep proberen te gaan.

Meteen werden er maatregelen genomen en gingen de deuren open, werd er EINDELIJK drank en extra eten gebracht en werd elk uur het spel stil gelegd om 5 minuten de zaal te laten luchten. Maar laten we eerlijk zijn, deze zaal was moordend. Ook de (niet kloppende) tijdschema's en de achterstand was verschrikkelijk (het voorval met de man buiten acht genomen).

Ik heb gespeeld van half 9 's ochtends en mijn laatste wedstrijd was om half 10 's avonds. Ik was niet moe, ik was op, stikop en helemaal erdoor van die hitte. Bij mijn laatste wedstrijden tolde mijn hoofd bij elke draai, bij elke pluim die ik moest oprapen. Zo verschrikkelijk warm. Daardoor liepen mijn twee laatste wedstrijden wat minder, niet slecht, maar ik voelde de vermoeidheid duidelijk doorslaan.

Uiteindelijk heb ik echt heel erg hard moeten knokken, vaak een niveau laten zien dat ik anders niet heb. Mensen waar ik vroeger tegen gespeeld heb kwamen me feliciteren met wat ik allemaal bijgeleerd had en dat deed deugd. En deze hele dag, met veel indrukken, met veel partijen en punten waar ik trots op ben eindigde prachtig. Ik werd derde en mocht mijn allereerste medaille in ontvangst nemen voor badminton op een World Transplant Games. Mijn 2e World Transplant Games kunnen gewoon niet meer stuk, het is méér dan prachtig geweest. En ik ben zo trots op mezelf en mijn prachtige longen! De belangrijkste medaille is binnen, yesssss!

Uitreiking van de medailles om 10 uur 's avonds, nadien moesten we nog gaan avondeten. Dat was gelukkig goed geregeld met het gamescentrum, waar ik echt niet gegeten, maar gevreten heb. Ik moet u wellicht niet vertellen dat ik vanmorgen zo kreupel op stond als een vrouwtje van 150 jaar.

Vorig jaar waren het de World Transplant Games in Australië en toen werd ik verrast door een hele filmploeg op de luchthaven van Zaventem. Het heeft lang geduurd, maar een kleine drie weken geleden werd het pas uitgezonden en vandaar nu op mijn website. Het was echt een fijne ervaring, al heb ik er niet veel voor moeten doen.

En ze hebben één van mijn favoriete liedjes gebruikt bij mijn reportage, super superfijn!

Stephanie naar Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden

Stephanie Keustermans uit Leuven is vorige week naar de European Hart- and lung transplant games in Zweden vertrokken. Als enige Vlaming zal ze daar tot 10 juli trachten met tennis, tafeltennis en badminton medailles binnen te rijven.

De 27-jarige Stephanie Keustermans onderging reed tweemaal een transplantatie van beide longen. “Als kind kreeg ik het adenovirus, dat is vaak onschuldig, maar niet altijd. Daardoor kreeg ik een zeldzame ziekte die bij slechts drie kinderen in Europa opdook.” Keustermans overleefde als enige van het drietal het virus, maar kende geen gemakkelijke kindertijd. “Als kind bracht ik veel tijd door in het ziekenhuis, kreeg ik zuurstof toegediend en moest ik in een rolstoel zitten. In 2001onderging ik een transplantatie van beide longen.” Daarmee kwam echter nog geen beterschap in haar situatie. “Door chronische afstoting kreeg ik in 2003 opnieuw een transplantatie. Dit betekende stilaan het keerpunt voor Keustermans. “Na de operatie begon een periode van heel hard revalideren. Toevallig ben ik toen in contact gekomen met de mensen van Re-Born to be Alive. Zo is de bal aan het rollen gegaan. In 2004 heb ik deelgenomen aan de spelen in Dublin. “Dat bleek een absolute meevaller: Keustermans keerde terug met vijf medailles onder de arm. Sinsdien neemt de jongedame deel aan zoveel mogelijk tornooien. “Deze zomer zijn het de Europese spelen waar we met een tiental Belgen aan deelnemen.” Zelf is Keustermans de enige Vlaming tijdens het tornooi. De twintig medailles die ze al bij elkaar speelde, kunnen over enkele weken mogelijk in aantal gegroeid zijn. “Dat wordt nog afwachten”, zegt ze zelf. Het wordt sowieso een fijne ervaring. Je zit er in een gezelschap dat zich geen vragen stelt bij wat je hebt meegemaakt: voor hen is dat allemaal normaal.”

Een aandachtige lezer ontdekt wellicht enkele fouten...

Natuurlijk kwam ik niet in contact met Re-Born to be alive vzw, maar richtte ik zelf Re-Born to be Alive op. Ik kwam toen echter wel in contact met mensen die sporten na hun longtransplantatie en wilde ik dit zelf ook eens proberen.

En mijn excuses voor de foto's van het artikel, ik ga het wel eens deftig inscannen als ik niet meer tam ben van deze lekker warme dagen :)

Owkeej, waar zijn we gebleven. Mijn laatste blog is alweer veel te lang geleden, maar het is zooo druk geweest op de spelen. Op zaterdag had ik mijn allerlaatste competitie-dag, nl het tafeltennis. Ik zou zowel enkelspel spelen als dubbelspel met mijn Nederlandse partner, Marcia! Super dat ze zo op het allerlaatste moment wilde meespelen, want samen behaalden we goud!! Ook op het enkelspel kwam er een medaille bij, nl het zilver! Een meer dan geslaagde dag dus, want dit zet mijn teller op 5 medailles voor deze games!!

Gisteren was het de atletiek-dag, een dagje rust voor mij, eindelijk een uurtje langer slapen, een echte luxe want ik was stikop. Het was echt loeiheet in het stadium, gelukkig was er een tribune waar je in de schaduw kon zitten. Ik heb enkel in de voormiddag foto's genomen en heb me meer dan elk uur ingesmeerd en toch ben ik verbrand... De zon geeft hier goed door!

's Avonds was er alweer het sluitingsgala, de week is voorbij gevlogen. Even knipperen en het is alweer voorbij. Zoals ieder jaar volgen er nog speeches, nog medaille uitreikingen en ook de trofee uitreiking. En die werd dit jaar wel speciaal, want in eerste instantie ontving ik de trofee voor beste racketsporter van deze editie van de games. Deze cup heet de zogenaamde 'Geoffrey Finnigan Perpetual Trophy'. Dat was natuurlijk echt superfijn en verrassend, ik had het natuurlijk nooit verwacht. Tot een half uurtje later de organisator naar me kwam en ze me lieten weten dat ze iets over het hoofd gezien hadden bij de regels om deze trofee uit te reiken. Je moet nl 60 + zijn om deze trofee te kunnen ontvangen en dat ben ik natuurlijk helemaal nog niet. Dusss moest de trofee opnieuw uitgereikt worden (alsook de trofee voor de volleybal) en moest ik de wisselbeker terug inleveren. Teleurstellend, want ik had 5 medailles voor de racketsporten en de dame die de trofee nu won had er maar 2, ik vond het dus eigenlijk echt niet eerlijk dat je enkel in aanmerking kon komen als je zo oud was. Maar de regels zijn de regels en ik kon er helemaal niets aan doen. De vergissing werd 'goedgemaakt' met een fles wijn. Weer teleurstellend. Het is maar een wisselbeker, maar het is wel een hele eer om hem te mogen ontvangen. Dat ik hem wellicht nooit zal kunnen ontvangen omdat ik nooit 60 + zal worden is des te kl*t*. Waarom de beker niet gewoon veranderen naar eender welke leeftijd, is toch gewoonlijk eerlijker ?!

Maar vandaag, maandag 5 juli, gebeurde er wel iets heel speciaals. Toen we aan het inpakken waren om morgen richting België te vertrekken werd er op de deur geklopt. Toen ons mama de deur opende herkende ik meteen de stem die we deze week zo vaak gehoord hadden, Victor! Hij vroeg me of de 'beste racketspeler 2010' op haar kamer aanwezig was. En natuurlijk was ik er!! Omdat hij en hele organisatorenteam het zo jammer vonden dat ik de cup verplicht moest afgeven kwam hij me feliciteren met een ander aandenken, opnieuw een gouden medaille voor 'BEST RACQUET SPORTER SWEDEN 2010'! Hij zei dat ik er wel degelijk zo hard met kop en schouders bovenuit stak dat het team vond dat ze iets moesten doen. 5 medailles voor racketsporten is wel bijzonder en dit wilde ze belonen. Ik vond het natuurlijk helemaal super, dan toch een erkenning en een titel erbij !! We hebben natuurlijk enkele foto's gemaakt met Victor en ik wil hen bij deze nogmaals bedanken voor deze prachtige beloning!!

Mijn 4e Europese spelen voor hart- & longgetransplanteerden zit er weer op, maar ze waren meer dan prachtig. Het hele organisatorenteam was fantastisch en heeft echt een uitstekende job verricht, ik heb het nog nooit zo goed geweten. Als ik dan toch een puntje van kritiek mag geven dan is het op het avondeten, het mocht na een dagje sporten wel IETS meer zijn :) De McDonalds heeft gouden zaken gedaan tijdens deze spelen haha!

Maar eerlijk waar fantastisch was het hier, ik ga het echt heel erg missen...

Vandaag hebben we de stad nog verder bezocht en zijn we eindelijk wat wezen shoppen. We hebben verse aardbeien gegeten aan het prachtige meer, genoten van een heerlijk wortel-kaneeltaartje en hebben we genoten van onze laatste dag Växjö!! Morgenvroeg vertrekken we weer richting België, maar stoppen we onderweg geregeld. Zo is het plan o.a nog om in Legoland even halt te houden en verder zien we wel. Vanaf nu is het weer aftellen geblazen!

Nog 33 dagen tot de European transplant & dialyses games in Dublin!!

Toch nog even op de foto met de wisseltrofee, we hebben hem toch in handen gehad :)

Met Victor en de gouden medaille 'best racquet sporter games Sweden 2010'. Overgelukkig en stikop :)

De buit van deze Europese spelen!! De gouden medaille voor beste racketsporter, mijn 2 gouden, 2 zilveren & 1 bronzen medaille en ook de Re-Born to be Alive vzw trofee!

Wat gaat de tijd hier snel zeg, vandaag hadden we al badminton competitie en ik moet toegeven dat de tenniscompetitie nog in mijn lijf zat. De warmte speelt hierin wellicht ook een rol. Maar goed, het beloofde een prachtige dag te worden omdat badminton mijn hoofdsport en lievelingssport is.

En de resultaten mochten er wezen!! Vandaag behaalde ik in het enkelspel badminton Brons en samen met de Poolse Margareth behaalden we GOUD!!! We mogen ons vanaf vandaag 2 jaar lang Europees kampioen noemen in 'ladies badminton doubles'. Een supergevoel en momenteel heb ik de drie kleuren in handen, goud en brons van vandaag en zilver van gisteren!

Vandaag heb ik voor de laatste keer mijn sportzak gemaakt, want morgen speel ik nog 1 maal en dit in het tafeltennis. Ik heb een dubbelpartner gevonden in de Nederlandse Marcia en samen gaan we natuurlijk voor GOUD!! Ik hoop er morgen nog 2 medailles bij te doen, ik ga alleszins mijn uiterste best doen! Duimen jullie nog een laatste keer mee ?

Bedankt!!

Ik ben eigenlijk te moe om nog een blog te schrijven, maar wil toch graag updaten want vandaag was een PRACHTIGE dag! Met knikkende knieën en zenuwen die door mijn lijf gierden kroop ik het tennisveld op, maar dit alles werd beloond, want vandaag haalde ik de 2e plaats, zilver in het tennis enkelspel! Wat een supergevoel, wat een beloning!
 

Ik voel me fantastisch, heb er geen woorden voor en hoop dat morgen, de badminton, ook vlotjes verloopt! Een uitgebreidere update probeer ik morgen te schrijven, maar nu ben ik echt bekaf, ik kan nog nauwelijks mijn ogen open houden!

Bij deze nog enkele foto's van de grote dag!

In actie :)

(het rare ding op mijn rug is mijn flapperende rugnummer!)

Als 2e op het podium, wie had dat gedacht!?

(van links naar rechts) België, Nederland, Zwitserland & Noorwegen

Trotser dan trots!

Morgen speel ik badminton single & dubbel internationaal met Polen, duim gerust mee, we zullen het nodig hebben. Badminton is één van de sporten met het meeste deelnemers!

Na wat uitgerust te zijn, de foto's wat op orde te stellen en gewoon te bekomen van dit avontuur, kan je ze hier in volle glorie bewonderen, mijn 20e medaille en mijn World Transplant Games Trofee!!

Competitie Wielrennen

Vier dagen vroeg opstaan begint zijn tol te eisen, want ook vandaag moesten we weer vroeg uit de veren. Onze favoriete Hollanders moesten vandaag namelijk wielrennen. Na zoeken zoeken zoeken in het slechtste weer dat je je kon voorstellen vonden we in een bosje allemaal schuilende wielrennertjes. Eén voor één hadden ze van die lekker strakke pakjes aan en liepende ze nogal moeizaam door de fietsschoenen. Best een grappig zicht. Na wat aanmoediging voor de drie verkleumde Hollanders (ze stonden al een uur te wachten in de koude en de regen) reden we met de wagen door naar de finish. En daar kwamen ze snel aangespurt, wat veel leuke foto's opleverden... D'r had al meteen een Hollander goud te pakken, mooi om Wim zo gelukkig te zien.

Aangezien de andere koersen werden uitgesteld gingen we met onze verkleumde Hollanders nog even naar het hotel, kropen we met vieren lekker in bed om te luieren en verstreken de uren met tv kijken en even dutten. Heerlijk rustig genieten voor we weer terug in de kou gingen staan.

En daar stonden we dan, onze drie Hollanders aan te moedigen, om nadien een kleine 20 minuten te wachten tot ze weer terug waren... Want daar waren ze, plots en vooral allemaal tesamen. Iedereen greep z'n kodak en ondertussen riepen we maar naar onze Hollanders, niet wetend waar ze zaten. Tot onze grootste verbazing zat Gideon mee in de kop en kwam na een prachtig sprintje als tweede over de meet... Na de teleurstelling van de tijdrit was dit voor hem een hele mooi terugkomst, ook Wim haalde zijn tweede gouden medaille.

Om de prestaties van de drie Hollanders te vieren gingen we 's avonds nog gezellig samen weg, zo kwamen we in Bar Odeon terecht, een hippe loungebar waar de knappe franse dialyse – gast weer vrouwen zat te versieren. En wat later doolden we gewoon door de prachtige straten van Würzburg.

Competitie badminton

De spannendste dag sinds spannende dagen! We waren zo slim geweest om vroeg in ons bed te kruipen, met een beetje spierpijn in de armen van de darts. Jup, inderdaad, spierpijn van darts, hoe kom je er toch bij!?

We zijn het eigenlijk niet gewoon, omdat ze meestal met de 'adults' categorie beginnen maar we moesten wachten, wachten en nog eens wachten. Ze begonnen met de Mixed dubbels, verschrikkelijk lang wachten dus. Met zenuwen die sluimerden en erger werden als er namen werden afgeroepen verliep onze ochtend snel. Tot we eindelijk mochten spelen!

De hoogtepunten van deze matchen waren de dames die hun racketten nog moesten uitpakken. Toen ik het zag lag ik dicht van het lachen, ze hadden nog nooit gespeeld en hier stonden ze dan... Ik moet zeggen dat, omdat het mijn eerste match was, ik haar téveel punten gegund heb. Maar toch... Natuurlijk kwam ik in de halve finale weer bij Hanne terecht, weer zo vervelend om samen te vechten voor Goud. En gevochten hebben we, tegen elkaar, op het veld elkaars vijanden en nadien weer vrienden. Ik won de beide sets en mocht eindelijk eens een ander kleurtje van medaille in ontvangst nemen. Na al die jaren alleen maar zilver te krijgen, vond ik het echt een leuk moment om voor een volle zaal eens goud in ontvangst te nemen! Heel jammer dat de bronzen dame niet aanwezig was voor de medaille uitreiking. Nu staan we op de foto's jammergenoeg zonder haar op het podium...

In de namiddag volgde er weer het ellendig lang wachten. Onze matchen waren gepland om 15u en uiteindelijk zijn we pas om 17u30 beginnen spelen. Gelukkig waren onze twee zeer geliefde Hollanders aanwezig en konden we regelmatig met hen een pluimpje kloppen zodat we toch weer wat training hadden. Van hen wonnen we natuurlijk zonder veel moeite...

De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik van het dubbelspel veel meer had verwacht. Wellicht kwam ook de vermoeidheid de bovenhand nemen. We verloren de twee eerste medailleplaatsen, waar we in feite één zeker van hadden moeten winnen. De eerste ploeg Duitse dames waren niet echt hoog niveau en hadden we zeker aangekund. Helaas hebben ze gewonnen en kwamen we nog eens uit tegen een tweede Duitse ploeg. Hierin zat een straffe madam en een minder straffe madam. Ook van hen hebben we helaas verloren en we strandden op een derde plaats, doordat we de andere matchen allemaal hadden gewonnen. Het had een tweede plaats moeten zijn, ik was dus eigenlijk vrij teleurgesteld...

We gingen rechtstreeks van het badminton naar het eten en kregen nadien pas onze medailles. Jammer dat alle atleten alweer gewone kleren aan hadden, wij vonden het leuker onze medailles in sportoutfit te mogen ontvangen. Onze twee medailles kwamen vlak achter elkaar, dus mochten we ineens blijven staan, maar wel een paar trapjes hoger. De eerste en enige gouden medaille voor België liet ik graag en fier rond m'n nek hangen.

's Avonds met een deeltje van de Belgische delegatie iets gaan drinken in het hotel. We gingen al vrij snel naar de kamer om op ons bed neer te ploffen na een hele dag badminton. Gelukkig deed ik al de oefeningen die de kinesiste mij voorschreef en had ik de dag nadien helemaal geen last van spierpijn. (haha) De kinesist heeft inderdaad een heerlijk deugddoende, pijnlijke massage gegeven, maar na een hele dag badminton heb ik echt geen zin meer om mijn oefeningskes te doen, ik dacht alleen maar aan mijn bed... Toch echt leuk en handig dat er voor iedereen kinesisten aanwezig waren!

Competitie Darts

De dag dat ik weigerde zenuwen te hebben was eindelijk aangebroken. De zenuwen waren er stiekem een heel klein beetje. Na eindelijk wat te mogen oefenen was het moment aangebroken dat er een forse Hongaarse langs mij kwam staan en haar voorstelde... Al dadelijk bleek dat ik geen schijn van kans maakte met al haar triple 20's. Al bij al toch nog ok, het was een fijne sport en ik speelde maar voor het plezier voort. In de laatste match kwam ik tegen ons Hanne uit...wééral ja! Het was geen medaille of net nog brons. Aangezien Hanne haar laatste matchen goed op dreef was, was ik er aardig van overtuigd dat ze het ging halen. Ik liep wat achter en Hanne moest enkel nog éénmaal in de 2 gooien, ze gooide al alle spellen constant in de twee en ik wist dan ook zeker dat het bijna afgelopen zou zijn.

Nadat ik al mijn punten had en we al 10 minuten probeerden een 2 of een 7 te mikken, belandde mijn pijltje vlak voor de 7, en bedekte het hele veld van de 7. Na nog twee pijltjes in de hand te hebben vloog mijn pijltje net achter het vorige pijltje en zat het deze keer wél in de 7. Eindelijk!

Ik eindigde zonder enige ervaring derdes en mocht ook vandaag een podium betreden. Als dat er tenminste nog van kwam! De medaille uitreiking werd altijd maar uitgesteld en uitgesteld. Gelukkig konden we in de tussen tijd gaan supporteren voor de zwemmers. En het hielp, we haalden die dag ook brons in de 50 m crawl. Het was eigenlijk de eerste keer dat we op de Spelen naar het zwemmen gingen kijken, normaal hebben we dan badminton (op de andere Spelen) dus we zijn er nog nooit toe gekomen.

Terug naar de Darts voor de medaille uitreiking. Ondertussen was het daar een bierfestival van jewelste. En eigenlijk was ik best geshokkeerd over het feit hoeveel transplanten er rookten of er bier dronken (en dan zeg ik niet een paar pintjes, halve liters a volonté). Ik bedoel hiermee, ge kunt wel eens iets drinken, maar overmatig drinken en roken beschadigt toch je hele lichaam, dus ook je getransplanteerde orgaan. Ik vond het van sommigen dan ook echt ... ondankbaar.

Competitie Tafeltennis

Als ik zeg dat er de avond op voorhand geen sprake was van zenuwen zou ik liegen. Maar de ochtend van de tafeltennis, was het echt niet meer normaal... Van bibberende handen tot knikkende knieën. En zo begonnen we na niet al te lang wachten aan onze eerste match, België tegen België, het begon al! Hanne en ik spelen niet graag tegen elkaar, want dan moet iemand van ons winnen en iemand verliezen en echt echt waar het is niet leuk om dan te winnen of te verliezen.

De memorabelste match was toch tegen de toptafeltennister van Duitsland. Echt ongelooflijk hoe ze iedereen van tafel klopte. Ik moet toch zeggen dat ik er voor mijn doen deftig tegen gespeeld heb, het kon echt veel erger. Na de match kwam iemand uit de tribune vragen of ik net tegen een man had gespeeld (vrouwen spelen normalieter tegen vrouwen), dus dat zegt misschien al genoeg hoe ze eruit zag, haha. Het was echt echt echt een Duitse vrouw... Oh ja en ook in een categorie hoger dan wij.

De andere matchen waren niet zo spectaculair, ik was gewoon telkens even zenuwachtig, maakte elke keer opnieuw weer domme stomme fouten, maar speelde ook beter dan ik dacht...

Het resulteerde allemaal in mijn eerste medaille, BRONS in het enkelspel tafeltennis. Het was eigenlijk bizar en spannend tegelijk om daar op het podium te klimmen. Aangezien ik echt mezelf had voorgenomen om me niet te focussen op medailles. Ik had het gewoon niet verwacht. Op 1 stond natuurlijk onze Duitse Kampioen en op de tweede plaats de lieve Hongaarse Irma en ik op nummer 3. Het was brons en het was mooi en ontroerend.

Na een overheerlijk lunchpakket (ahum), mochten we alweer aan de slag voor het dubbelspel. Samen met Hanne stoomde ik me klaar om me volledig in te zetten. Hoewel we vrij veel punten maakten tegen Hongarije, verloor Duitsland (met de kampioene daar) van hen. Heel bizar, want Hongarije was naar mijn mening niet zo heel goed. De matchen verliepen goed, We hadden écht goed gespeeld en als we verloren was het niet met dramatisch veel puntenverlies. En eigenlijk vind ik dat toch wel belangrijk. We verloren tegen twee top-ploegen van Groot-Brittanië en Duitsland, tegen al de rest wonnen we, dus ... was er weer een medaille binnen!

Twee medailles op de eerste dag van de sport, dat hadden we nooit verwacht! Maar het was gewoon een zalig gevoel... Onbeschrijfelijk! Nadien namen we gewoon nog een heerlijke plons in ons zwembad en genoten we van een avondje Nederlanders plagen.

Trouwens nog een heel leuk weetje is dat op deze dag, in een andere categorie dan de onze een vrouw in het single een gouden medaille behaalde bij de dialyse patiënten. Niks speciaals denk je dan hé, maar diezelfde avond werd ze opgebeld met het grote nieuws dat er een Donornier voor haar beschikbaar was. Gewoon een prachtig kippenvel moment... Het ideale bewijs dat op deze Europese Spelen niet alleen getransplanteerden thuis horen, maar ook gedialyseerden, zij krijgen immers ook ooit een transplantatie. Ondertussen hebben we aan haar man (mede-organisator van de Spelen) een T-Shirt gegeven van de vzw met een tekst op en onze namen erbij gekribbeld.

De verslagen zijn af, de foto's moeten nog wat bewerkt worden, maar ik wiljullie niet langer in spanning houden. Daarom een eerste foto van de prachtige medailles van op de Europese Spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden in Würzburg. Het was een hels karwei om ze in de wacht te slepen en ik ben zo trots en fier dat ik er enkele mee naar huis heb kunnen brengen. Bovendien heb ik, als enige Belg een gouden medaille in de wacht kunnen slepen en dat maakt me uiteraard alleen maar gelukkiger...

Badminton, ik had er zoveel meer van verwacht, en het eindigde in één grote teleurstelling. Aangezien badminton mijn hoofdsport is wou ik natuurlijk graag een medaille. Dat was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik was moe en had geen kracht om deftig door te gaan. Bovendien was de tegenstand echt zo zwaar… Alles ging fout, buiten slagen, foute opslagen en stomme missers, van de zenuwen, moeheid en de warmte. En natuurlijk heb ik mijn best gedaan, maar het ging bij momenten echt gewoon niet.

En we zijn er weer… De dagen zijn hier gigantisch lang en vermoeiend. Wij staan op tegen half zeven, en gaan zijn tot hiertoe nooit voor 2 uur ons bed in geraakt. Dat maakt het nog geen vijf uur per nacht, maar dat hebben we er graag voor over. Vandaag is het echter anders, op tijd vertrokken van het barbecuefeestje om morgen fris en monter te kunnen badmintonnen. Het is voor mij de belangrijkste sport van de hele week en ik wil dan ook niet moe zijn of een wrak blijken. Ik (en ook Hanne) hebben er keihard voor getraind om hiervoor te gaan. We zijn veel beter dan bij de vorige edities al zeg ik het zelf, maar onze tegenstand zal zwaar zijn. Alweer duimen dus!

Ik lig eindelijk in mijn bed, te bekomen van een overheerijk viergangen menu en gewoon van een zeer leuke, warme dag. De dag begon vrij rustig, inschrijven, pakketjes ophalen en genieten van het eerste groepsgevoel. Doordat Vichy enkel kleine hotelletjes bevat, is er van het groepsgevoel niet veel sprake. Tot daarstraks, toen we met z’n allen in het vrij volle sportcentrum binnen wandelde was het daar. De spelen zijn nu echt begonnen en ik was zeer tevreden bekende gezichten terug te zien. We kregen van de organisatie een enkele zakken met de nodige info in, daarboven op petten en tshirts en zelfs verzorgingsproducten van Vichy. Ook onze badge zat erbij en dit jaar ben ik nummer 201, hopen dat het geluk brengt.