In het najaar van 2010 verloren Wendy en Timo Pot uit Ommen (NL) hun pasgeboren dochter Lianne aan een hersenbloeding. Ze gaven toestemming voor orgaandonatie. En nu leeft een klein meisje verder dankzij het hartje van Lianne. “Dat sterkt ons enorm.”
Wendy: “Ik had een goede zwangerschap. Lianne is thuis geboren en had een Apgar-score van 10-10-10. Een blakend kind. We hebben al een zoon en met een meisje erbij was het compleet.”
Timo: “Toch durfden we niet echt heel blij te zijn. Natuurlijk waren we blij, maar voorzichtig blij. Ons zoontje Stefan had na zijn geboorte ‘stille ondervoeding aan de borst’: hij kreeg niet genoeg borstvoeding binnen, maar dat had niemand door. Hij kwam toen met uitdrogingsverschijnselen in het ziekenhuis, waar hij een week heeft gelegen met sondevoeding. Dat was toen best kritiek. We waren nu dus extra alert bij Lianne. Maar alles leek goed te gaan.”
Wendy: “Op een vrijdagavond, Lianne was drie weken oud, moest ze erg spugen na de borstvoeding. En ze begon hard te krijsen. Zo hard dat ik niet meer wist wat ik met haar aan moest. We hebben haar samen in bed gelegd zodat ze tot rust kon komen. Ze is toen gelukkig weer in slaap gevallen. Zelf ben ik ook meteen gaan slapen, ik was erg moe. Wel heb ik Timo gevraagd of hij een paar keer wilde gaan kijken tijdens de nacht.”
Timo: “Dat heb ik gedaan, en zo op het oog sliep ze lekker. Ze sliep sowieso al hele nachten door. Ze was een avondkindje, dan was ze zich lekker aan het indrinken voor de nacht.”
Wendy: “Rond half zeven ben ik weer gaan kijken. En toen vond ik haar, bewusteloos. Ze keek met haar ogen naar één kant en reageerde bijna niet. Heel apathisch. Ik zag meteen dat het mis was. Ik heb haar nog wel verschoond en ben toen met haar naar Timo gegaan. Ik zei: het is niet goed, er gebeurt ons weer wat.”
Timo: “Toen ik die slappe armpjes een beentjes zag, ging er meteen een knop om. Ik zag ook dat het helemaal niet goed was. Ze reageerde nauwelijks.”
Wendy: “De huisartsenpost heeft meteen een ambulance gestuurd.”
Timo: “Op zo’n moment doe je wat je moet doen. We hebben ons aangekleed en wat spullen bij elkaar gepakt en ik heb Stefan bij de buren gebracht. Hij was toen 2,5 en begreep er niets van. Hij is een paar dagen boos op me geweest.”
Wendy: “De ambulancebroeders hebben Lianne gelijk zuurstof gegeven. Ze zag zo grauw. Door die zuurstof kreeg ze weer wat kleur. Ik ging mee met de ambulance en Timo reed erachteraan. In het ziekenhuis in Hardenberg hebben ze haar direct aan een infuus met antibiotica gelegd. Ze lag in een speciale couveusekamer voor spoedgevallen. Er waren gelukkig twee verpleegkundigen die ik nog kende van de tijd dat Stefan in het ziekenhuis lag. Zij en de kinderarts hebben zich helemaal op Lianne gericht.
Nadat ze haar gestabiliseerd hadden, is een scan gemaakt. Daarop was te zien dat ze bloedingen had in de hersenholtes. Het was zo ernstig dat er een intensivist met een babyambulance uit Groningen moest komen om haar op te halen. Toch keek ze op dat moment weer redelijk uit haar ogen.”
Timo: “Je weet dat het ernstig is, dat merkten we aan iedereen, maar we dachten: misschien komt het toch nog goed. Je blijft altijd hoop houden. Pas later, na de obductie, bleek dat Lianne GBS (groep- B-streptokokken) had met een hersenvliesontsteking en een grote bloeding met kleine bloedinkjes in haar hoofd.’’
Wendy: “We konden niet mee met de ambulance naar Groningen, maar mochten ook niet zelf rijden. Een buurvrouw en haar dochter, allebei verpleegkundigen, hebben ons gebracht. Toen we daar aankwamen, gingen ze Lianne net opereren om de druk in haar hoofdje te verlagen. Na de operatie bleef ze stabiel, maar de drains werkten niet goed. De druk bleef zich opbouwen, dat kon je ook zien, haar hoofdje werd steeds groter en haar ogen puilden uit.”
Timo: “Voor mijn gevoel was er geen teken van verbetering. Ik wist dat we haar kwijt waren. Ik had haar ook niet meer wakker gezien.”
Wendy: “We zeiden tegen de buren dat ze wel weer mochten gaan, maar toen ze Lianne zagen, schrokken ze en bleven ze totdat onze familie er was.”
Timo: “Van zaterdag op zondag hebben we in een hotel geslapen. Ik kwam slecht in slaap, maar uiteindelijk sliep ik toch, we waren kapot. En we wisten dat ze in goede handen was.”
Wendy: “Op zondagochtend vertelden de artsen ons dat Lianne zou komen te overlijden, misschien die dag nog.”
Timo: “We kregen te horen wat we al wisten. Je blijft hoop houden, maar we waren realistisch genoeg om te zien dat het niet meer goed zou komen. We hadden zaterdagavond eigenlijk al afscheid genomen.
Ik zei toen: het is goed meisje, als je gaat, ga dan.”
Wendy: “Het voelde als een horrorfilm die je niet kunt terugspoelen. Maar we waren niet in paniek. Je kunt niet anders dan het over je heen laten komen. We moesten haar in handen geven van de artsen. Dat deden we ook vol vertrouwen.”
Timo: “Je staat in de overlevingsstand. Je bent erbij maar je bent ook afwezig. En je eet omdat het moet.”
Wendy: “Op maandagochtend zeiden de artsen dat Lianne vermoedelijk hersendood was. Ze gingen dat testen. Dat was ook het moment dat ze ons vroegen om alvast na te denken over orgaandonatie. We keken elkaar aan en zeiden: dat doen we.
Het gevoel klopte meteen. De artsen schrokken een beetje van onze snelle reactie. Ze zeiden dat we er nog wel over mochten nadenken.”
Timo: “Maar dat was niet nodig. Orgaandonatie was het laatste wat we konden doen. We waren blij dat ons die kans werd geboden. Lianne was zo aan het vechten, alsof ze in leven bleef om iets te kunnen doorgeven.”
Wendy: “Op maandagavond had ik een gesprek met transplantatiecoördinator Cees. Ik was zo bang dat er geen matches zouden zijn voor Liannes organen. Dat alles voor niets zou zijn geweest. Toen zei Cees: ‘Het hartje is al geaccepteerd, er is een ontvanger voor gevonden.’ Ik was zo opgelucht.”
Timo: “En dan ook nog eens haar hartje, het symbool van leven en liefde.”
Wendy: “We zagen opeens overal hartjes. Mijn zus Jill had van de magneten op het magneetbord een hartje gemaakt, Lianne had een knuffel met een hartje. Alles viel op zijn plek.”
Timo: “De uitnameoperatie was dinsdagnacht. Tot die tijd hebben we maximaal afscheid kunnen nemen van Lianne. We zijn al die dagen bij haar geweest en hebben dat intens beleefd. Alles mocht, we konden bij haar gaan liggen want ze lag in een groot bed.”
Wendy: “Ook hebben we haar laten dopen, dat was op zondag. Het was een mooie dienst, in het ziekenhuis, op haar kamertje. Iedereen was erbij, Stefan, onze familie, vrienden en buren. Dat gaf rust.”
Timo: “Na de tweede fase van de hersendoodtest zeiden ze dat er een fotograaf kon komen van stichting Make a Memory. We wilden graag de fotograaf uit Ommen die onze huwelijksfoto’s had gemaakt. Toevallig bleek hij ook te zijn aangesloten bij die stichting. Hij heeft een prachtig fotoboekje gemaakt van Lianne.”
Wendy: “Na de uitnameoperatie werd Lianne teruggebracht door een verpleegkundige. Ze zei dat we niet moesten schrikken. Ik vroeg: ze zal toch nog wel warm zijn? Maar dat was niet zo. Toch lag ze er heel mooi bij, sereen. Ze leek wel een engeltje.”
Timo: “We schrokken niet, het was al tot ons doorgedrongen dat het echt gebeurd was. Er was rust over haar heen gekomen. Het krampachtige was weg van haar gezichtje. Ze straalde uit dat het goed was zo.”
Wendy: “We hebben haar om de beurt in onze armen gehouden en later hebben we haar mee naar huis genomen en haar daar opgebaard. Stefan ging vaak kijken en haar aaien. En dan speelde hij weer verder.”
Timo: “De uitvaart was ook bijzonder. We hebben haar as hier thuis. Een pottenbakster heeft een urn gemaakt in de vorm van een vogeltje. Net zo’n soort vogeltje als op het geboortekaartje en de rouwkaart stond.”
Timo: “Acht weken later kwam de transplantatiecoördinator langs. We waren heel zenuwachtig.”
Wendy: “Hij zei: Jullie hoeven niet nerveus te zijn, met het hartje gaat het goed. Het hartje is gedoneerd aan een klein meisje in Duitsland.”
Timo: “Dat was een enorme opluchting.”
Wendy: “Ik heb toen een brief geschreven aan onze familie en vrienden en iedereen die bij de zorg voor Lianne was betrokken. Daarin schreef ik dat door dat bericht een last van onze schouders viel.”
Timo: “Ik weet niet wat er is tussen hemel en aarde, maar het lijkt alsof Lianne ons heeft uitkozen om dit verlies te dragen. Ze is drie weken bij ons geweest, maar daarna moest ze verder voor de volgende opdracht. Kun je dat zo zeggen? Zo voelt het voor ons.
En die gedachte sterkt ons enorm.”
Bron: Nabestaandencontact
.jpg){kind=small}
Donate life America
LEUVEN - Stéphanie Keustermans (28) behaalde twee bronzen medailles op de World Transplant Games, de wereldspelen voor getransplanteerden dat dit jaar plaatsvond in Zweden. Ze hoopt met haar verhaal mensen te overhalen orgaandonor te worden. 
.jpg){kind=small}
Bloglovin'.png){kind=small}