Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Ik had een heerlijk sportief weekend. 

Zo sportief dat ik na één uur nat in het zweet stond dankzij een genadeloze, maar oh zo goede trainer. Zo sportief dat ik vroeg er nog een extra uurtje bij te doen. Zo sportief dat ik mijn hart voelde pompen, mijn kaken rood aanlopen en mijn donorlongen voelde werken zonder enige extra moeite.  Zo'n zalig gevoel, dan moet je wel dankbaar zijn, dat kan gewoon niet anders. Het maakt het allemaal nog mooier, dat dit kan na twee longtransplantaties. 

Nog zo'n zalig gevoel vind ik is dat afgepeigerde gevoel dat je voelt als je onder de warme douche staat te ontspannen. Nadien de zetel in ploffen en de eerst volgende uren er niet meer uit komen. 

Toen ik mijn bed in kroop vreesde ik er de volgende dag uit te komen als een kreupele 110-jarige. Buiten een gigantische honger had ik nog zin om te trainen en geen zuchtje spierpijn. 

Afgelopen zaterdag had ik een hele dag training en die dag kende twee grote verrassingen, namelijk twee nieuwe trainers. Altijd leuk om nieuwe gemotiveerde mensen rondom mij te hebben die mij willen helpen om steeds beter te worden.

De trainer voor de tafeltennis kende ik al langer, maar hij heeft tot hiertoe altijd zijn studenten mij laten trainen. Van hen was ik altijd zeer tevreden, maar nu dus 'de master' himself. Hij heeft mij eigenlijk voornamelijk goed geobserveerd en gekeken wat mijn goede en minder goede eigenschappen zijn. Als ik tegen hem speelde merkte ik steeds dat ik getest werd en hoewel de zenuwen dan strak gespannen staan, kon ik er mijn focus goed bij houden en ging het dus wel goed.

Mijn namiddag werd gevuld door badminton training en ook daar een nieuwe trainer die mij niet heeft gespaard. Ze liet mij al rondjes lopen voor we moesten beginnen dus dat werd afzien (ik haat rondjes lopen haha). We hebben afgesproken dat we de vier uur tijd die we hebben verdelen in helft helft intensieve techniek-training en de andere helft matchen. En dat zit prima!
Ik denk dat zij veruit één van de betere trainers is die we in lange tijd gehad hebben kwestie van inzet voor mij qua techniek. Ik heb tijdens de training echt heel erg afgezien, maar nadien er geen spatje last van gehad terwijl we nog drukke dagen voor de boeg hadden. Vriendlief liep krom en ik had nergens last van, zo hoort het!

In deze blog beloofde ik jullie nog deftigere foto's van mijn medailles die ik won in Zweden. Vandaag nam ik ze eindelijk! 

En fier dat ik erop ben, na een maand loop ik hier nog te blinken!

Dringend tijd voor een update, ook al is het al laat, het moet gewoon. Wat waren de afgelopen dagen fantastisch! Ik heb de tijd van mijn leven, leer nieuwe mensen kennen want iedereen spreekt mij aan of kent mij precies ergens van en ik zie oude bekenden terug.

Qua sport gingen de afgelopen dagen als een speer, de eerste twee dagen had ik vrijaf en dat maakte dat ik toch wel erg nerveus was de dag voor de badminton competitie. De schrik zat erin, tegenstand was er meer dan genoeg en ik zocht uit wie ze waren, die geduchte tegenstanders. Zo kwam ik op de bowling de prachtige Jessica tegen die twee jaar geleden nieuwe longen kreeg. En dat stelde mij gerust, mijn eerste badminton match op deze spelen zou ik spelen tegen een andere longtransplante. Heerlijk! We waren de enige twee longgetransplanteerde in de categorie. Eens aan de slag ging het vlot, ik won gemakkelijk het eerste partijtje, de tweede verloor ik (maar speelde ik ruim boven mijn gemiddelde) en de derde won ik weer gemakkelijk.

Genoeg om naar de tweede ronde te mogen! En dat op zich was al een grote overwinning, want ik zat immers in de zwaarste poule (Hongarije & Iran). De tweede ronde verliep vlot en ik verloor geen enkele match. Zo kwam ik tot grote verbazing van mezelf en van de rest van het team in de derde ronde terecht. De medaillekansen werden groter, de tegenstand werd zwaarder en zwaarder.

Je moet eerst nog weten, die dag verliep niet alles even vlot. Voor je hier de badmintonzaal binnen kon moest je eerst een berg en een reeks trappen op om U tegen te zeggen, ik kwam de zaal al zwetend binnen. In de zaal zelf zeer weinig lucht en onmenselijk warm. Zo warm dat er 's middags een incident was met een speler, ik was vanuit de tribune zijn match aan het volgen omdat ik tegen hem gespeeld had in Australie in doubles mixed. De match ging vlot, de man wil slaan en zakte echt ineen als een pudding. Niet echt een mooi zicht en er kwam meteen dokters aan te pas om de situatie weer onder controle te krijgen. Het werd vrijwel meteen duidelijk dat het echt niet in orde was, de hartmassage werd ingezet en al de rest dat volgt. Vies om zoiets van dichtbij mee te maken, de matchen werden stil gelegd en de man werd al pompend naar het ziekenhuis gebracht. Geen idee hoe het op dit moment met hem is, hij ligt op de IC hoorde ik laatst. Laten we hopen dat hij snel hersteld. Ik was er even helemaal van onder de indruk en had me voorgenomen om voor mezelf meer rust te nemen en niet te diep proberen te gaan.

Meteen werden er maatregelen genomen en gingen de deuren open, werd er EINDELIJK drank en extra eten gebracht en werd elk uur het spel stil gelegd om 5 minuten de zaal te laten luchten. Maar laten we eerlijk zijn, deze zaal was moordend. Ook de (niet kloppende) tijdschema's en de achterstand was verschrikkelijk (het voorval met de man buiten acht genomen).

Ik heb gespeeld van half 9 's ochtends en mijn laatste wedstrijd was om half 10 's avonds. Ik was niet moe, ik was op, stikop en helemaal erdoor van die hitte. Bij mijn laatste wedstrijden tolde mijn hoofd bij elke draai, bij elke pluim die ik moest oprapen. Zo verschrikkelijk warm. Daardoor liepen mijn twee laatste wedstrijden wat minder, niet slecht, maar ik voelde de vermoeidheid duidelijk doorslaan.

Uiteindelijk heb ik echt heel erg hard moeten knokken, vaak een niveau laten zien dat ik anders niet heb. Mensen waar ik vroeger tegen gespeeld heb kwamen me feliciteren met wat ik allemaal bijgeleerd had en dat deed deugd. En deze hele dag, met veel indrukken, met veel partijen en punten waar ik trots op ben eindigde prachtig. Ik werd derde en mocht mijn allereerste medaille in ontvangst nemen voor badminton op een World Transplant Games. Mijn 2e World Transplant Games kunnen gewoon niet meer stuk, het is méér dan prachtig geweest. En ik ben zo trots op mezelf en mijn prachtige longen! De belangrijkste medaille is binnen, yesssss!

Uitreiking van de medailles om 10 uur 's avonds, nadien moesten we nog gaan avondeten. Dat was gelukkig goed geregeld met het gamescentrum, waar ik echt niet gegeten, maar gevreten heb. Ik moet u wellicht niet vertellen dat ik vanmorgen zo kreupel op stond als een vrouwtje van 150 jaar.

Dringend tijd voor een update, ook al is het al laat, het moet gewoon. Wat waren de afgelopen dagen fantastisch! Ik heb de tijd van mijn leven, leer nieuwe mensen kennen want iedereen spreekt mij aan of kent mij precies ergens van en ik zie oude bekenden terug.

Qua sport gingen de afgelopen dagen als een speer, de eerste twee dagen had ik vrijaf en dat maakte dat ik toch wel erg nerveus was de dag voor de badminton competitie. De schrik zat erin, tegenstand was er meer dan genoeg en ik zocht uit wie ze waren, die geduchte tegenstanders. Zo kwam ik op de bowling de prachtige Jessica tegen die twee jaar geleden nieuwe longen kreeg. En dat stelde mij gerust, mijn eerste badminton match op deze spelen zou ik spelen tegen een andere longtransplante. Heerlijk! We waren de enige twee longgetransplanteerde in de categorie. Eens aan de slag ging het vlot, ik won gemakkelijk het eerste partijtje, de tweede verloor ik (maar speelde ik ruim boven mijn gemiddelde) en de derde won ik weer gemakkelijk.

Genoeg om naar de tweede ronde te mogen! En dat op zich was al een grote overwinning, want ik zat immers in de zwaarste poule (Hongarije & Iran). De tweede ronde verliep vlot en ik verloor geen enkele match. Zo kwam ik tot grote verbazing van mezelf en van de rest van het team in de derde ronde terecht. De medaillekansen werden groter, de tegenstand werd zwaarder en zwaarder.

Je moet eerst nog weten, die dag verliep niet alles even vlot. Voor je hier de badmintonzaal binnen kon moest je eerst een berg en een reeks trappen op om U tegen te zeggen, ik kwam de zaal al zwetend binnen. In de zaal zelf zeer weinig lucht en onmenselijk warm. Zo warm dat er 's middags een incident was met een speler, ik was vanuit de tribune zijn match aan het volgen omdat ik tegen hem gespeeld had in Australie in doubles mixed. De match ging vlot, de man wil slaan en zakte echt ineen als een pudding. Niet echt een mooi zicht en er kwam meteen dokters aan te pas om de situatie weer onder controle te krijgen. Het werd vrijwel meteen duidelijk dat het echt niet in orde was, de hartmassage werd ingezet en al de rest dat volgt. Vies om zoiets van dichtbij mee te maken, de matchen werden stil gelegd en de man werd al pompend naar het ziekenhuis gebracht. Geen idee hoe het op dit moment met hem is, hij ligt op de IC hoorde ik laatst. Laten we hopen dat hij snel hersteld. Ik was er even helemaal van onder de indruk en had me voorgenomen om voor mezelf meer rust te nemen en niet te diep proberen te gaan.

Meteen werden er maatregelen genomen en gingen de deuren open, werd er EINDELIJK drank en extra eten gebracht en werd elk uur het spel stil gelegd om 5 minuten de zaal te laten luchten. Maar laten we eerlijk zijn, deze zaal was moordend. Ook de (niet kloppende) tijdschema's en de achterstand was verschrikkelijk (het voorval met de man buiten acht genomen).

Ik heb gespeeld van half 9 's ochtends en mijn laatste wedstrijd was om half 10 's avonds. Ik was niet moe, ik was op, stikop en helemaal erdoor van die hitte. Bij mijn laatste wedstrijden tolde mijn hoofd bij elke draai, bij elke pluim die ik moest oprapen. Zo verschrikkelijk warm. Daardoor liepen mijn twee laatste wedstrijden wat minder, niet slecht, maar ik voelde de vermoeidheid duidelijk doorslaan.

Uiteindelijk heb ik echt heel erg hard moeten knokken, vaak een niveau laten zien dat ik anders niet heb. Mensen waar ik vroeger tegen gespeeld heb kwamen me feliciteren met wat ik allemaal bijgeleerd had en dat deed deugd. En deze hele dag, met veel indrukken, met veel partijen en punten waar ik trots op ben eindigde prachtig. Ik werd derde en mocht mijn allereerste medaille in ontvangst nemen voor badminton op een World Transplant Games. Mijn 2e World Transplant Games kunnen gewoon niet meer stuk, het is méér dan prachtig geweest. En ik ben zo trots op mezelf en mijn prachtige longen! De belangrijkste medaille is binnen, yesssss!

Uitreiking van de medailles om 10 uur 's avonds, nadien moesten we nog gaan avondeten. Dat was gelukkig goed geregeld met het gamescentrum, waar ik echt niet gegeten, maar gevreten heb. Ik moet u wellicht niet vertellen dat ik vanmorgen zo kreupel op stond als een vrouwtje van 150 jaar.

Het is zover! Nauwelijks te geloven, maar het is zover! Morgenvroeg vertrekken we met de mobilhome richting Zweden voor mijn tweede deelname aan de World Transplant Games. Na Australië is nu ook Zweden aan de beurt, Göteborg!

Een week lang sporten, een week lang opboksen tegen de betere transplant-atleten en een week lang uitermate hard genieten van mijn prachtige donor! Een week vol dankbaarheid...

Voor de mensen die zich afvragen hoe mijn schema eruit ziet qua sport zal ik het hier even neerpennen. Ik schat dat elke sportdag ongeveer om 8u begint, maar precieze tijdschema's weet ik pas later deze week.

1. Maandag 20 juni 2011 - Badminton singles

2. Dinsdag 21 juni 2011 - Badminton doubles

3. Woensdag 22 juni 2011 - Tafeltennis

Geen tennis dit jaar omdat ik badminton doubles prefereer en dat wil ik gewoon niet missen. Vorig jaar vierde geworden in deze discipline en dat gaan we dit jaar toch minstens proberen te evenaren! 't Lijveke is in vorm en nu hopen dat we 'ne goeie dag' hebben op het moment dat het erop aan komt!

Alleszins boodschap nummer 1 is genieten genieten genieten en dat gaan we dan ook weer eens met volle teugen doen!

Het hoe en het wat van het internet in Zweden kan ik niet inschatten, normaal gezien is er gratis internet aanwezig in het hotel, maar eerst zien en dan geloven! Vanaf ik op internet kan gaan er zeker blogs volgen, maar ik kan dus niet exact beloven wanneer. Mijn facebookpagina zal regelmatig voorzien worden van mobiele berichtjes en dat kunnen dus ook in de gaten houden als jullie willen.

Thumbs up & Tot gauw! Xx

Ps, mijn vriendjelief is de allerbeste, hij kwam mij vanavond nog verrassen met een bezoekje voor ik vertrek! *ooooooh*

Nu de Spelen in zicht zijn komen ook de laatste trainingen eraan, donderdag heb ik nog mijn laatste individuele training, maar afgelopen weekend had ik ook mijn laatste groepstraining met mijn dubbelpartner voor badminton. En dat ging meer dan prima! De trainer liet ons nog een laatste maal alle hoeken van het veld zien en gaf ons nog een laatste keer goede raad en dan was het gedaan.

Tot in Zweden, nu alleen nog rustig kunnen blijven en het onderste uit de kan halen. Ik speel op 21 juni mijn badminton dubbel mixed, dus supporteren he!

Voor een training sta ik graag wat vroeger op, omdat ik, laat ons zeggen, niet echt een ochtendmens ben. Ik heb tijd nodig om wakker te worden en om te beseffen dat ik wakker ben. In dat uurtje heb ik veel tijd en neem ik ook mijn tijd. Vanmorgen gooide ik 3 versgeperste appelsienen in de blender, een appeltje erbij, een halve banaan & een goed handjevol frambozen en gooide het in de ijskast.

Heerlijk om na training gewoon te douchen en zo'n goedje achterover te kappen. Het voelt als lente in een glaasje, ondanks het grijze regenweer vandaag.

Ik heb zoveel spierpijn van het harde trainen, daarmee is helaas alles gezegd voor vandaag. Ik zie er een beetje uit als het derde personage in het filmpje, de gelijkenis is treffend!

Ik had gezegd dat ik dagelijks ging updaten omtrent de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden, maar het is hier zooo hectisch dat dat er nog niet van gekomen is. Mijn excuses.

Wel het voornaamste wat ik jullie wellicht kan vertellen is dat de organisatie hier best goed is, maar dat het reglement op niets trekt, maar dan echt op niets. Zo worden in iedere sport de leeftijdscategoriën opgezegd en worden er telkens bij de vrouwen maar 2 medailles uitgereikt. En dan is de competitie natuurlijk erg erg hard. Ik moet zeggen dat je hier als longgetransplanteerde dit jaar geen enkele kans krijgt. Het niveau is veel veel veel hoger dan op de World Transplant Games. Dit heb ik nooit voorheen gezien.

MIjn eerste dag met de bowling was echt superfijn, lekker relaxed een potje bowlen. Ik wist op voorhand dat ik niet zou op kunnen tegen alle professionals in mijn categorie.

Op de grote dag voor badminton, was het in Dublin ineens enkele graden warmer dan ze hier gewoon zijn en dat was heerlijk. Buiten dan toch. In de zaal liepen algauw de temperaturen hoog op en uiteindelijk werd het gewoon zo heet dat ik in mijn voorlaatste match gewoon uitviel. Geen lucht meer krijgen, veel te warm en veel te intensief gesport kon mijn lijfje precies niet aan. Mijn lichaam zei gewoon stop hiermee en dat heb ik dan ook moeten doen. Had ik door gesport dan was ik zeker in het ziekenhuis beland. Het is echt een nadeel om longgetransplanteerd te zijn in zo'n situaties, het was gewoon teleurstellend om te moeten opgeven. Het maakt het dan ook extra rot omdat ik in de zwaarste categorie zat, Roemenië, Hongarije, Noorwegen... Terwijl de andere categoriën gewoon de klungelaars hebben. Van elke categorie moesten er dan enkele door naar de halve finales en zo verder. Rot rot rot dus, ik heb 2u lang moeten bekomen, moeten uithijgen terwijl ik dit anders nooit nooit heb. Nadien heb ik wel kunnen genieten van een heerlijke massage van de fysio's die hier aanwezig zijn.

Ik probeer de komende dagen nog meer te updaten, maar zoals gezegd het is hier hectisch... Ik kan u alvast vertellen dat ik voor de tafeltennis weer de zwaarste loting had. Jippie ;)

We zijn nu drie dagen in Växjö en hebben de regio al uitgebreid bezocht, maar vandaag was het eindelijk zo ver, de registratie! De organisatie stond rond de middag klaar om ons weg wijs te maken in het hele gebeuren van deze spelen, we kregen een rondleiding door het hotel en onze officiële deelnemersbadge. Traditioneel kregen we ook een gevulde rugzak met allerlei logo artikels, t-shirts, pins, regenjasje en een weekplanning.

Ons hotel is echt prachtig, modern, leuk ingericht en heel heel ruim. Ik denk dat ik een walske kan placeren in mijn douche zonder ter plaatse te moeten trappelen. Ik moet toegeven dat het een luxe is na een tochtje met de mobilhome, maar over de mobilhome hoor je me zeker niet klagen. Het was echt een luxe om te kunnen reizen en terwijl eender wat te doen, zelfs in een bed te liggen slapen.

Morgen is het openingsceremonie en dan trekken alle honderden transplantjes samen door de stad, mooi gesorteerd land per land. Het kan belachelijk klinken, maar dat is altijd zo mooi en leuk om zien, ik hoop alleen dat de toespraken kort blijven en dat we geen uren moeten wachten om te mogen eten. Dat het goed gaat worden weet ik nu al, ik zit in het hoofdhotel en zie dat de organisatie gesmeerd loopt. Alles staat netjes klaar en de mensen die dit organiseren zijn zeer bekwaam.

Om het ook even over Zweden te hebben, het is hier echt heel mooi. Het typische plaatje van Zweden klopt en de kindjes die in de reclamefolder van Ikea staan lopen hier met honderden rond. De huisjes zijn een voor een voorzien van lieve zachte kleuren, prachtig zo'n kleurrijke stad. De lucht is hier altijd hemelsblauw met enkele spierwitte wolken en het is hier een hele groene omgeving. Voor zover ik iets van Zweden gezien heb kan ik zeggen dat het mij hier zeker zeker bevalt :)

Ik ga nu nog eens alles verder verkennen en nog iets eten en voor jullie heb ik enkele foto's! Geniet ervan!

Afgelopen weekend was er weer een groepstraining voor de Europese Spelen voor hart- & longgetransplanteerden in Zweden. De groepstraining is slechts eenmaal per maand, maar ieder traint nog voor zich in eigen sportclubs.

En het ging super, met een nieuwe trainer voor badminton, die erin geslaagd is mij binnen het kwartier te doen zweten en mijn hartslag meteen boven de 200 te krijgen. Maar het ging super, de longen gaan echt supergoed mee en houden mij bij niets tegen. Heerlijk gewoon! In totaal had ik persoonlijk 3 sporten, tafeltennis, tennis & badminton.

En zo komen de Spelen steeds dichterbij! Ik ben benieuwd naar de organisatie en vooral naar Zweden zelf!

Ik kreeg 's avonds gelukkig een héérlijke massage aan mijn benen van vriendjelief! Echt gelukkig, want ik had enorm veel spierpijn van de korte sprintjes op het tennis/badmintonveld. Zelfs de badmintontraining van vandaag ging nog stroef door de spierpijn, heerlijk!

Gisteren was het eindelijk zover, mijn allereerste training sinds de World Transplant Games !! Het werd een fijn weerzien met iedereen die erbij was in Australië. Ook was het fijn om de nieuwe trainer te ontmoeten en hoewel alle andere trainers echt hele leuke gasten waren kan ik nu zeggen dat we eindelijk ne goeie vast hebben!! De tafeltennis begon gelijk met opwarming en nadien met oefeningen. Ik weet zeker dat ik van hem nog superveel kan leren!

Na de tafeltennis-training was het eindelijk zover, ik zou mijn eerste tennisles nemen. Een sport die ik al heel erg lang wil beoefenen en een sport waarvan ik wist dat ik het wel graag zou doen! Samen met vriendlief en Jean-Claude werd het tijd om te tennissen. De grootte van het veld viel op zich wel mee, maar ik was blij dat ik een 2^e persoon naast mij had staan. Op zich verliep het wel goed, hoewel het echt wennen is aan een ander racket, een andere houding en de verschillende snelheden van zo een tennisballetje. Het belangrijkste was dat de ballen over het net gingen en dat ging al bij al best goed. Ik kreeg toch al de complimenten van de trainer, da’s al veel !!

Als allerlaatste tijd voor badminton, en ook hier kan ik weer zeggen dat de trainer eentje is om U tegen te zeggen. De andere trainers konden badmintonnen, bliezen mij soms omver met de snelheid, maar deze is gewoon waw! Een geweldig goede badminton-speler! Ik heb dan ook meteen les gekregen en veel geleerd, allemaal op 1 dag, het leek alsof ik nooit tevoren training had gekregen en eigenlijk is dat ook zo, de vorige trainers gaven geen les, maar deze wel, gelukkig! Ik was echt super super superblij om hem te mogen leren kennen en weet gewoon dat ik nog veel beter ga worden in al mijn sporten!

Uiteindelijk na alle trainingen was het tijd om bij te praten en de medailles en deelname aan de World Transplant te vieren! Ik heb toen de sfeer en Australië op zich echt gemist tijdens de gesprekken en de vele foto’s… De sfeer was zooo goed, de tijd was zo mooi, nu is het uitkijken naar Zweden!! En ja, ik tel al af !!

Ik had na deze training zo een goed gevoel en nog zin om verder te trainen dat vriendjelief en ik het eerste het beste tennisveld opgezocht hebben en we zijn beginnen trainen tot het donker was. Twee uur en half lang, uiteindelijk zwetend in een avondschemering werd onze sportdag afgesloten… Het was super en ik voelde me goed !!

Ik moet zeggen dat ik als een blok in slaap ben gevallen, moeilijk en wat stijf uit mijn bed ben gekropen en meteen weer de kriebels te pakken. Ik ben meteen, jawel, 2 uur gaan tennissen! Heerlijk in zo’n heerlijk nazomerzonnetje !!

We zijn er weer helemaal !!! Ik had niet gedacht om voor Australië mijn site nog in orde te krijgen, maar kijk, helemaal geupgrade en alles weer op z’n plaats. Moest je nog een item tegen komen dat nog niet gelinkt is of waar iets aan scheelt, stuur me gerust een mailtje dat ik dit kan verhelpen!
En hoe zit het ondertussen vragen jullie je wellicht af. Wel…ik vertrek al binnen 4 dagen en de zenuwen zijn ruimschoots aanwezig. Tot vanmorgen was het stress om de site, maar nu die in orde is, komen de zenuwen weer volop. Mijn maag ligt overhoop en ik begin stilaan de drang te voelen om in te pakken. Ik heb mijn kasten al opgeruimd en eruit gehaald wat ik nodig denk te hebben. Ik ben vooral bang om iets te vergeten qua opladers enzo. Kleren is wat minder belangrijk qua vergeten. Met andere woorden, de eerste prutsen liggen klaar en vanavond of morgen zal ik alles qua opladers en fotomateriaal klaar leggen. Zaterdag of zondag ga ik heel de valies maken, aangezien er nog kleren moeten gewassen worden!!

Verder schreef ik ook in een post, die helaas verloren is gegaan, dat dit avontuur al niet meer stuk kan. Maar liefst 2 van mijn dromen komen uit, nl. deelnemen aan de World Transplant Games en naar Australië gaan. Maar af en toe slaagt de angst toe en hoewel ik hard en veel harder getraind heb dan anders ben ik toch bang dat het me helemaal niet gaat lukken. Als ik verlies (vooral in de badminton dan) omdat ik niet genoeg uitgerust ben, of omdat ik me niet goed in mijn vel voel, dan zal ik zeker teleurgesteld zijn. Als ik verlies omdat de rest beter is, dan weten we gewoon wat ons te wachten staat en dan moet ik naar de volgende jaren nog harder trainen. Dan zit er niets anders op. Ik geef eerlijk toe dat ik graag 1 medaille zou willen halen, een 20e medaille halen, op mijn eerste Wereldspelen, geef toe het zou iets extra mooi zijn. Het maakt me dan niet echt uit in welke categorie ook. Ik heb trouwens wat research gedaan naar de World Transplant Games in Bangkok en ik zag dat er in badminton single iemand brons had gehaald waartegen ik altijd al gewonnen heb… Dus wie weet, de hoop is er, da’s al veel ! We zullen wel zien …

Ik ben echt superbenieuwd hoe het gaat zijn, wat er allemaal staat te gebeuren want zo’n games zijn altijd speciaal. Ik ben benieuwd naar welk rugnummer ik zal hebben! En hoe ons hotel zal zijn en de omgeving. Ik weet in ieder geval dat we op voorhand zoveel informatie gekregen en constant op de hoogte zijn gehouden, dat ik wel bijna zeker ben dat de spelen goed georganiseerd zullen zijn.
Mijn komende dagen gaan trouwens voorbij vliegen, dus ik zal een gaatje moeten vinden op mijn koffer deftig in te pakken. Ik ga naar Marktrock en ik ga vooral genieten met het vriendje die ik veel veel veel te lang ga moeten missen…

Verder nog eens mijn excuses voor de technische problemen op de site. Ik heb de site geüpgrade en dat is nu weer voor lange tijd achter de rug! Gelukkig!

• Ps: De comments werken terug !!
• Ps: Ook het gastenboek mag weer gevuld worden, ik ben helaas met de overschakeling alle gastenboekentries van 2009 kwijt!

Hoewel er dezer dagen plaatjes prachtige foto's kunnen gemaakt worden mag het koude weer voor mij nu echt wel stoppen. Het is genoeg geweest en de lente mag met veel plezier z'n intrede doen (al duurt dit nog wel ff helaas). Ik hoop dan ook dat we na deze extreme temperaturen en sneeuw een prachtig lentezonnetje mogen verwachten. Ik blijf de laatste dagen meer binnen, geen zin om door de koude te gaan eigenlijk, solden of niet :). Al geniet ik wel van de landschappen en van de sneeuwlaag in mijn tuin (hier liggen nog wel enkele centimeters). Het binnen blijven heeft één groot voordeel, mijn site wordt steeds meer aangevuld. Ik ben bezig met het item 'over mij' in orde te brengen. Ik zit nu aan de Europese spelen die zo goed als in orde komen na dit weekend. Tot hiertoe hebben de longen zich al aardig door dit koude weer en de smog geslagen, zelfs een snotvalling heeft zich nog niet aangemeld (ik mag dit niet te luid roepen :).

Verder heb ik een probleempje ontdekt op de site. Zoals jullie weten of misschien niet, krijg ik enorm veel mail via mijn site binnen. Nu vond ik dat dat de laatste tijd wat minderde en dacht dat het aan de feestdagen enzo lag. Ik heb echter ontdekt dat er een fout stond in het e-mail adres dat ik gebruik om via mijn site te mailen. Dus moest je geprobeerd hebben me te bereiken via deze website-mail, mijn excuses dat het niet gelukt is. Normalieter is alles nu weer in orde en kan er weer volop gemaild worden. Ik doe trouwens mijn best om zo snel mogelijk te antwoorden.

Ook de trainingen gaan terug van start en dat mag wel, ik merk dat ik in de kerstvakantie heb stil gezeten. Ik weet dat ik voor de Wereldspelen nog veel moet trainen en dat gaan we vanaf nu dan ook doen. Ik heb volgende week enkele afspraken ivm training en ben benieuwd wat dat gaat geven, stiekem ben ik een beetje nerveus. De Wereldspelen komen trouwens al aardig dichtbij, een beetje te snel eigenlijk. Er moet nog zoveel gebeuren voor we vertrekken en dat maakt me al wat zenuwachtig... 7 maanden op voorhand nerveus zijn, ge moet het toch maar kunnen.

De foto's bij deze blog werden genomen door het vriendje en bewerkt door mezelf. We gingen normaal samen naar het natuurpark gaan, maar na het nieuwjaarsfeestje en de koude is het er niet van gekomen. We waren al naar daar gegaan vorige maand en toen was het zalig weer, met een zon op onze snoet. Na de examens gaan we zeker terug :)

Ik ga me verder in de zetel leggen met dekentjes en de "The Gift" kijken.

Na de verslagen van Würzburg nog eens tijd voor een gewoon logje over hoe het hier gaat. Ik woon nu exact vier dagen alleen en ik vind het nog steeds heerlijk. Lekker rustig vooral!

We zijn twee weken geleden gaan fietsen in Nederland ter promotie van orgaandonatie. Dit idee kwam van onze Nederlandse vrienden, Bas, Gideon & Wim en het werd een superleuke dag. Wie me nu nog durft zeggen dat Nederland een 'plat' land is zal ik eens wat anders tonen. Hoewel de route vermoeiend was en de bergen hoog waren was de omgeving wel prachtig. Nadat de dertig kilometers erop zaten hebben we nog genoten van een lekker restaurantje op het Vrijthof in Maastricht.

Vorige week was het alweer training in Louvain La Neuve. Ditmaal was ook Julie weer van de partij, super! Het viel op dat de vlaamse transplanten-groep steeds groeit tov de waalse groep. Leuk!
Iedereen die mee was naar Würzburg was van de partij en het werd een leuk weerzien. Natuurlijk nog eens allemaal met de medailles op de foto om het officieel te maken. De tafeltennis training was vrij saai, maar toch wat opgestoken tegen onze twee kenners. De badmintontraining was aan de andere kant weer super hoewel er misschien nog wat vermoeidheid bij zat van Würzburg.

Verder zitten de interviews er ook weer op, alhoewel... Komende week heb ik er nog een paar. Enkele dagen geleden heb ik een klas mogen ontvangen in mijn nieuwe huisje, die informatie zochten over orgaandonatie en transplantatie. Hoewel ik vrij zenuwachtig was, vond ik het echt leuk. De meiden hebben ons gesprek gefilmd en ik ben benieuwd wat er uit hun project gaat komen.

Ook met de Standaard heb ik een leuk interviewtje gehad, aangezien we de standaardsolidariteitsprijs gewonnen hebben, daar komt binnenkort ook een filmpje van. Ze zijn wat komen filmen en hebben een gigantisch lang interview gehouden op de abdij van Keizersberg.

Nog iets ... niet te vergeten, de updates op de site. De 'over mij' pagina is wat ingedeeld zodat het wat overzichtelijk gaat worden. Er moet nog véél te veel bij en ik moet er echt vaart achter zetten. Maar wederom ... andere dingen krijgen voorrang. Zo moet ik nog paar andere sites afkrijgen, het ledenboekje verder in elkaar knutselen en zo kan ik nog uren doorgaan.