Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Afgelopen zaterdag had ik een hele dag training en die dag kende twee grote verrassingen, namelijk twee nieuwe trainers. Altijd leuk om nieuwe gemotiveerde mensen rondom mij te hebben die mij willen helpen om steeds beter te worden.

De trainer voor de tafeltennis kende ik al langer, maar hij heeft tot hiertoe altijd zijn studenten mij laten trainen. Van hen was ik altijd zeer tevreden, maar nu dus 'de master' himself. Hij heeft mij eigenlijk voornamelijk goed geobserveerd en gekeken wat mijn goede en minder goede eigenschappen zijn. Als ik tegen hem speelde merkte ik steeds dat ik getest werd en hoewel de zenuwen dan strak gespannen staan, kon ik er mijn focus goed bij houden en ging het dus wel goed.

Mijn namiddag werd gevuld door badminton training en ook daar een nieuwe trainer die mij niet heeft gespaard. Ze liet mij al rondjes lopen voor we moesten beginnen dus dat werd afzien (ik haat rondjes lopen haha). We hebben afgesproken dat we de vier uur tijd die we hebben verdelen in helft helft intensieve techniek-training en de andere helft matchen. En dat zit prima!
Ik denk dat zij veruit één van de betere trainers is die we in lange tijd gehad hebben kwestie van inzet voor mij qua techniek. Ik heb tijdens de training echt heel erg afgezien, maar nadien er geen spatje last van gehad terwijl we nog drukke dagen voor de boeg hadden. Vriendlief liep krom en ik had nergens last van, zo hoort het!

LEUVEN - Stéphanie Keustermans (28) behaalde twee bronzen medailles op de World Transplant Games, de wereldspelen voor getransplanteerden dat dit jaar plaatsvond in Zweden. Ze hoopt met haar verhaal mensen te overhalen orgaandonor te worden. 

Stéphanie haalde brons in het badminton en het tafeltennis. Ook al had ze al 24 medailles in de kast hangen van vorige tornooien, het eremetaal is toch iets bijzonders. 'Want het niveau is best wel hoog. Elk jaar worden er records gebroken', vertelt Stéphanie. 'En veel atleten kunnen ook meedraaien in de gewone competities. Ik ben dus best wel fier op mijn derde plaats op wereldniveau.'

'Vanaf nu maken onze spelen ook officieel deel uit van het Olympisch Comité. Zo kunnen we misschien sneller sponsoring krijgen van bedrijven of de overheid. Momenteel moeten we alles nog zelf bekostigen. Hopelijk helpt het ook om ons bekend te maken bij het grote publiek, want dit verhaal gaat natuurlijk over meer dan sport alleen.'

Stéphanie was pas drie toen het noodlot toesloeg. Een virus verwoestte haar longen en Stéphanie takelde beetje bij beetje af, tot een longtransplantatie onafwendbaar was.

'Het was 2001 toen ik eindelijk de stap durfde te zetten. De dokters legden me alles haarfijn uit en ik kreeg informatie van een 72-jarige dame. Toch bleef ik met vragen zitten. Ik miste de ervaring van leeftijdsgenoten. Daarom richtte ik de vzw Re-Born To Be Alive op.'

De vereniging is niet alleen bedoeld voor mensen die een transplantatie moeten ondergaan of hebben ondergaan. Iedereen die informatie wil, is welkom. Voor Stéphanie is het belangrijk dat mensen bewust worden gemaakt van de problematiek rond orgaandonatie en -transplantatie. 

Pech

'Het jaar na de transplantatie voelde ik me subliem', vertelt de Leuvense atlete. 'Ik kon de wereld aan en ging studeren. Toch voelde ik me na een jaar weer moe worden. We dachten dat dit met de studies te maken had, dus pasten de dokters de medicatie wat aan. Tot ik het van de ene op de andere dag benauwd kreeg. Mijn longfunctie bleek beperkt tot dertig procent. Ik stootte mijn longen af, terwijl ik altijd alles had gedaan wat moest. De dokters vertelden me dat ik pech had.'

Anderhalf jaar later was Sté-phanie terug bij af. Erger nog, ze voelde zich slechter dan voor de transplantatie en was nog een schim van zichzelf. Een tweede transplantatie drong zich op.

'Na vier maanden werd ik plots bovenaan de transplantatielijst geplaatst. Het moest snel gaan, want ik zou het weekeinde niet overleven. Ik woog nog slechts 26 kilogram. Zondag 19 oktober 2003 kreeg ik mijn tweede longen en sindsdien voel ik me goed.'

Stéphanie is jarig op 17 oktober. 'Mijn verjaardag is telkens een rare dag. Enerzijds ben je blij dat je weer een jaar won, anderzijds is ook iemand gestorven voor jou.'

Dromen

'Ik ben die donor ontzettend dankbaar voor mijn leven. Ik neem medicatie tegen afstoting en ik volg een dieet, maar voor de rest leef ik nu als iedereen', besluit Stéphanie. 'Toen ik net getransplanteerd was, keek ik er enorm naar uit om de trap op te lopen. Mettertijd durfde ik dromen van meer. Nu wil ik meer en meer mensen overtuigen om orgaandonor te worden en wil ik anderen helpen met mijn verhaal.'

Word orgaandonor

In België zijn er nog steeds veel te weinig orgaandonoren. Jaarlijks sterven meer dan honderd Belgen door gebrek aan donororganen. De Belgische wet stelt dat iedereen die sterft orgaandonor is, tenzij iemand van de naaste familie zich daartegen verzet. Artsen moeten bij een overlijden snel handelen om de nodige organen te verwijderen voor donatie. Dikwijls weigeren familieleden dit, ze zijn in schok en kunnen het gegeven niet plaatsen of verwerken. Wie zeker wil zijn dat hij na zijn dood nog mensen kan helpen, kan daarvoor een formulier invullen en dat indienen bij de bevolkingsdienst van zijn stad of gemeente. 

Dat donorregistratieformulier en veel meer informatie over orgaantransplantatie kan je terugvinden op www.reborntobealive.be, de website van de vzw die Stéphanie oprichtte. 

Bron: Nieuwsblad

Ik kan het nauwelijks geloven, maar mijn 2e WTG zit er alweer op, tijd is nog harder gevlogen dan in het gewone leven. Vanmorgen uitgecheckt in het hotel en onder ons gezegd en gezwegen ik had daar nog uren, dagen & weken in dat bed kunnen liggen. We hadden misschien een klein hotel, maar die bedden, die kregen mij meteen in slaap! En dat is al bij al ook niet onbelangrijk op zo'n WTG want het is echt een vermoeiend gegeven, ik ben gesloopt. Buiten de vermoeidheid voelt mijn lijveke zich gelukkig prima!

Deze late namiddag kwamen we weer toe op de camping en kon ik eindelijk genieten van wat rust, mijn pc'tje en gewoon nagenieten en alles wat overpeinzen. En nu, achteraf, mag ik wel zeggen dat het, voor mij, een méér dan prima WTG was. Ondanks de zware leeftijdscategorie waar ik in thuis hoor en de behoorlijk zware sporten die ik doe heb ik als vrijwel enige longtransplante (met 2 in de badminton, het eerste meisje werd meteen uitgeschakeld) in onze categorie toch maar mooi twee medailles veroverd. En ja het zou gemakkelijker zijn om andere sporten te kiezen, maar dit doe ik graag en zal ik ook altijd blijven doen, hoe zwaar het ook is.

Op de tafeltennis ging dus ook alles prima, de zenuwen werden opgebouwd aangezien ik pas na 14 u moest beginnen spelen. We gingen in de voormiddag nog eerst naar de atletiek kijken en dat ontspande mij gelukkig een beetje. Naarmate de middag vorderde toch echt nerveus en eens in de zaal werd het al helemaal erg toen ik mijn tegenstanders zag. Ik had voor de tweede maal een zware categorie, waaronder in de finale ook twee Iraanse meisjes. En ik zeg het je, Iran is echt één van de slechtste landen waar je tegen kan uitkomen, ze zijn ZO goed. Uiteindelijk toch doorgemogen en stond ik in de finale nogmaals tweemaal tegen Iran en ook tegen USA. Uiteraard won Iran de zilveren en de gouden medaille, maar ik was zo ontzettend blij dat ik voor mezelf er nog een bronzen kon boven op gooien. Een geëvenaard resultaat als in Australië, dus ik ben echt blij!

Het euforie gevoel ga je nog even niet uit mijn lijf krijgen, want ik ben zo apetrots dat ik het als longtransplantje toch maar gehaald heb van al die nieren, levers, beenmerg, ...

Bij de grote WTG beker, met alle namen op van de deelnemers, vlak na mijn overwinning bij de tafeltennis!

Het is zover! Nauwelijks te geloven, maar het is zover! Morgenvroeg vertrekken we met de mobilhome richting Zweden voor mijn tweede deelname aan de World Transplant Games. Na Australië is nu ook Zweden aan de beurt, Göteborg!

Een week lang sporten, een week lang opboksen tegen de betere transplant-atleten en een week lang uitermate hard genieten van mijn prachtige donor! Een week vol dankbaarheid...

Voor de mensen die zich afvragen hoe mijn schema eruit ziet qua sport zal ik het hier even neerpennen. Ik schat dat elke sportdag ongeveer om 8u begint, maar precieze tijdschema's weet ik pas later deze week.

1. Maandag 20 juni 2011 - Badminton singles

2. Dinsdag 21 juni 2011 - Badminton doubles

3. Woensdag 22 juni 2011 - Tafeltennis

Geen tennis dit jaar omdat ik badminton doubles prefereer en dat wil ik gewoon niet missen. Vorig jaar vierde geworden in deze discipline en dat gaan we dit jaar toch minstens proberen te evenaren! 't Lijveke is in vorm en nu hopen dat we 'ne goeie dag' hebben op het moment dat het erop aan komt!

Alleszins boodschap nummer 1 is genieten genieten genieten en dat gaan we dan ook weer eens met volle teugen doen!

Het hoe en het wat van het internet in Zweden kan ik niet inschatten, normaal gezien is er gratis internet aanwezig in het hotel, maar eerst zien en dan geloven! Vanaf ik op internet kan gaan er zeker blogs volgen, maar ik kan dus niet exact beloven wanneer. Mijn facebookpagina zal regelmatig voorzien worden van mobiele berichtjes en dat kunnen dus ook in de gaten houden als jullie willen.

Thumbs up & Tot gauw! Xx

Ps, mijn vriendjelief is de allerbeste, hij kwam mij vanavond nog verrassen met een bezoekje voor ik vertrek! *ooooooh*

Competitie Tafeltennis

Als ik zeg dat er de avond op voorhand geen sprake was van zenuwen zou ik liegen. Maar de ochtend van de tafeltennis, was het echt niet meer normaal... Van bibberende handen tot knikkende knieën. En zo begonnen we na niet al te lang wachten aan onze eerste match, België tegen België, het begon al! Hanne en ik spelen niet graag tegen elkaar, want dan moet iemand van ons winnen en iemand verliezen en echt echt waar het is niet leuk om dan te winnen of te verliezen.

De memorabelste match was toch tegen de toptafeltennister van Duitsland. Echt ongelooflijk hoe ze iedereen van tafel klopte. Ik moet toch zeggen dat ik er voor mijn doen deftig tegen gespeeld heb, het kon echt veel erger. Na de match kwam iemand uit de tribune vragen of ik net tegen een man had gespeeld (vrouwen spelen normalieter tegen vrouwen), dus dat zegt misschien al genoeg hoe ze eruit zag, haha. Het was echt echt echt een Duitse vrouw... Oh ja en ook in een categorie hoger dan wij.

De andere matchen waren niet zo spectaculair, ik was gewoon telkens even zenuwachtig, maakte elke keer opnieuw weer domme stomme fouten, maar speelde ook beter dan ik dacht...

Het resulteerde allemaal in mijn eerste medaille, BRONS in het enkelspel tafeltennis. Het was eigenlijk bizar en spannend tegelijk om daar op het podium te klimmen. Aangezien ik echt mezelf had voorgenomen om me niet te focussen op medailles. Ik had het gewoon niet verwacht. Op 1 stond natuurlijk onze Duitse Kampioen en op de tweede plaats de lieve Hongaarse Irma en ik op nummer 3. Het was brons en het was mooi en ontroerend.

Na een overheerlijk lunchpakket (ahum), mochten we alweer aan de slag voor het dubbelspel. Samen met Hanne stoomde ik me klaar om me volledig in te zetten. Hoewel we vrij veel punten maakten tegen Hongarije, verloor Duitsland (met de kampioene daar) van hen. Heel bizar, want Hongarije was naar mijn mening niet zo heel goed. De matchen verliepen goed, We hadden écht goed gespeeld en als we verloren was het niet met dramatisch veel puntenverlies. En eigenlijk vind ik dat toch wel belangrijk. We verloren tegen twee top-ploegen van Groot-Brittanië en Duitsland, tegen al de rest wonnen we, dus ... was er weer een medaille binnen!

Twee medailles op de eerste dag van de sport, dat hadden we nooit verwacht! Maar het was gewoon een zalig gevoel... Onbeschrijfelijk! Nadien namen we gewoon nog een heerlijke plons in ons zwembad en genoten we van een avondje Nederlanders plagen.

Trouwens nog een heel leuk weetje is dat op deze dag, in een andere categorie dan de onze een vrouw in het single een gouden medaille behaalde bij de dialyse patiënten. Niks speciaals denk je dan hé, maar diezelfde avond werd ze opgebeld met het grote nieuws dat er een Donornier voor haar beschikbaar was. Gewoon een prachtig kippenvel moment... Het ideale bewijs dat op deze Europese Spelen niet alleen getransplanteerden thuis horen, maar ook gedialyseerden, zij krijgen immers ook ooit een transplantatie. Ondertussen hebben we aan haar man (mede-organisator van de Spelen) een T-Shirt gegeven van de vzw met een tekst op en onze namen erbij gekribbeld.

De verslagen zijn af, de foto's moeten nog wat bewerkt worden, maar ik wiljullie niet langer in spanning houden. Daarom een eerste foto van de prachtige medailles van op de Europese Spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden in Würzburg. Het was een hels karwei om ze in de wacht te slepen en ik ben zo trots en fier dat ik er enkele mee naar huis heb kunnen brengen. Bovendien heb ik, als enige Belg een gouden medaille in de wacht kunnen slepen en dat maakt me uiteraard alleen maar gelukkiger...

Begin al maar te juichen, hang de Belgische vlaggen buiten want verdorie we doen het toch niet slecht hoor! Vandaag de eerste wedstrijd en hoewel we weten tegen wie we moeten spelen is het toch altijd een groot raadsel wie het ook degelijk gaat halen. Daar kwamen de zenuwen! Trillende handen en knikkende knieën. Gelukkig mocht ik in de eerste match tegen ons Hanne spelen. Neen , het is niet leuk om tegen elkaar uit te moeten komen, maar het was wel een soort van rust dat we onze eerste match samen mochten spelen. Nadien volgden nog matchen tegen verschillende landen, oa. Groot Brittanië en Noorwegen. Alle matchen waren even spannend, bij elke match opnieuw ons best gedaan, ook in het dubbelspel

Ik lig eindelijk in mijn bed, te bekomen van een overheerijk viergangen menu en gewoon van een zeer leuke, warme dag. De dag begon vrij rustig, inschrijven, pakketjes ophalen en genieten van het eerste groepsgevoel. Doordat Vichy enkel kleine hotelletjes bevat, is er van het groepsgevoel niet veel sprake. Tot daarstraks, toen we met z’n allen in het vrij volle sportcentrum binnen wandelde was het daar. De spelen zijn nu echt begonnen en ik was zeer tevreden bekende gezichten terug te zien. We kregen van de organisatie een enkele zakken met de nodige info in, daarboven op petten en tshirts en zelfs verzorgingsproducten van Vichy. Ook onze badge zat erbij en dit jaar ben ik nummer 201, hopen dat het geluk brengt.