Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Na driemaal deel te nemen aan de “European Games for Heart & Lungtransplants” waren we nu getraind genoeg om naar de “European Transplant & Dialyses Games” te gaan. Het verschil zit hem in het feit dat bij het ene evenement enkel hart- en/of longgetransplanteerden mogen deelnemen en bij het andere alle getransplanteerden, nieren, lever, hart, longen, beenmerg, ...

Toch kwam de onzekerheid snel opzetten, aangezien longgetransplanteerden over het algemeen zwakker zijn en minder kracht hebben (omdat ik bv. van kindsaf ziek ben en nooit heb mogen/kunnen sporten). Als we de tegenstand zagen was dit dan ook vaak even slikken.

Als we alles na gaan en alles was gegaan hoe het moest gaan, dan zou ik moeten gecategoriseerd zijn in de “adults categorie”. Dit was niet het geval en ik heb vaak 1, 2 of zelfs 3 categoriën hoger moeten spelen. Tegen straffe en nog straffere sporters.
Ik heb voor elke medaille opnieuw moeten knokken, soms was de situatie hopeloos (dan denk ik meteen terug aan de tafeltennis-wedstrijd tegen de Duitse Kampioene), maar soms was er ook héél veel euforie, derdes worden bij het tafeltennis was een zalig gevoel.

Want als alles eerlijk was gegaan had ik vijf gouden medailles binnen gehaald, VIJF! Maar dan had ik er helemaal niets aan, want dan had ik bijna nooit veel tegenstand. En wat heb je aan een medaille die je niet verdiend, maar krijgt?! Niets...denk ik dan.

Met veel trots kroop ik telkens weer dat podium op, terug denkend dat het vijf jaar geleden heel anders was. Vijf jaar geleden kreeg ik, in dezelfde periode, experimentele medicatie toegediend, was ik kaal, bedlegerig en vooral terminaal. Hoewel er altijd een heel klein beetje hoop is gebleven was de dood vaker te bespeuren dan het leven. Tot mijn tweede wonder kwam op de dag die mijn laatste ging zijn.

De podiummomenten waren de momenten waar ik toch telkens een krop in de keel kreeg, maar niet alleen toen:

• het applaus tijdens de openingsceremonie

• de vele felicitaties na overwinningen

• de drie prachtige lichtjesballonnen tijdens de openingsceremonie (in combinatie met het lied)

• de toespraak van de vrouw die tijdens deze spelen een nieuwe nier kreeg en vijf dagen later vanuit het ziekenhuis een prachtige tekst voorlas

• het hele plein dat verlicht werd door honderden kaarsjes die aangestoken werden van transplant naar transplant

• het moment dat Wim van het Nederlandse team als jarige het podium mocht beklimmen en er intens van genoot

• de prachtige zonsopgang waarvan we genoten in de heenreis

• de magische verlichting die 's nachts de prachtige kastelen kleurden

• de zovele nieuwe mensen en dan vooral de zalige vriendschappen met het Nederlandse team

En zo kan ik nog uren doorgaan...

Als ik terug kijk naar deze European Transplant Games in Würzburg kan ik alleen maar dankbaar zijn dat ik deze kans nog gekregen heb. Het is gewoon een prachtige week geweest, waarbij ik de hele tijd intens aan mijn Donor gedacht heb, bij elke medaille, bij elke krop in m'n keel, bij elke lach...