Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Hoewel het woord longtransplantatie al vroeg gevallen was, was ik er eigenlijk helemaal niet mee bezig. Ik wist dat ik vaak naar het ziekenhuis moest en dat ik medicijnen moest nemen, maar ik stelde mij er als kind niet al te veel vragen bij. Maar eerlijk, het was niet altijd even leuk. Er waren pijnlijke onderzoeken, enge bronchoscopieën en ellendig veel therapieën.

Toen ik vijftien jaar was kreeg ik voor het eerst zélf de term longtransplantatie voorgeschoteld. En dat was even verschieten. Ik was me er totaal niet van bewust dat het zo slecht ging, dat zo’n ingreep al nodig was. Hoewel ik veel informatie heb gekregen en me bewust was van wat het was, kon ik me niet met het idee verzoenen dat iemand zou moeten sterven om mij te redden. Ik kon niet vatten wat dat in hield en wimpelde het idee maar af. Ik zou zo ook nog wel kunnen doorgaan…

Omdat ik eigenlijk meer en meer in het ziekenhuis lag, kwam het onderwerp ook meer en meer aan bod. Iedereen hield zich ermee bezig en was met mij begaan. Zo heb ik uren met mensen gepraat over dit onderwerp. Meestal kwamen tranen sneller dan woorden.

Toen een vriendin op de wachtlijst kwam, heb ik gezegd dat als het bij haar lukte dat ik er ook voor zou gaan. Hoewel ze twee jaar heeft moeten wachten heb ik het toch op een afstand kunnen meemaken. Ik herinner mij nog de dagen voor haar transplantatie. De valse oproepen, de bezorgdheid en de hele heisa er rond. Toen het eindelijk zover was en ze ook goed herstelde, vond ik het tijd om er ook aan te denken.

Na alle gesprekken, alle onderzoeken kwam ik uiteindelijk ook eindelijk op de wachtlijst. Een enge zaak … die wachtlijst. Bij elk telefoontje kroop ik angstig in een hoekje, zeker ’s avonds, dan sloeg mijn hart een tel of drie over. Ik kreeg een eerste test telefoontje op school en dat was pas echt verschieten, ik kon er eigenlijk niet echt mee lachen. De eerste moment krijg je geen woord gezegd.

De avond dat de oproep echt kwam, was de grootste schrik voorbij. Ik was enkele dagen terug nog naar de prof. geweest en die verzekerde mij dat ik toch nog zeker een half jaar op de lijst zou gaan staan (ik stond er toen een half jaar op). Nadat het maar stilletjes werd aan de telefoon wist ook ik hoe laat het was. We zouden binnen het half uur in het ziekenhuis moeten zijn, maar we mochten het rustig aan doen. Ik heb dat half uur tobbend door het huis gelopen zeggend dat ze de longen aan iemand anders mochten geven, dat ik ze nog niet nodig had. Na alles rustig overlopen te hebben besloot ik er toch voor te gaan en had ik maar 1 wens, die zuurstoftank(en) zouden weg zijn tegen ik terug thuis kwam. Dat moest, want ik zou ze niet meer nodig hebben. Met een heel klein hartje vertrokken we richting ziekenhuis… In de auto nog gebeld naar de verpleging van de kinderafdeling, zij waren toevallig samen uit eten en zijn natuurlijk meteen af gekomen. Voor mij was dat een enorme steun dat zij en enkele vrienden van mij daar aanwezig waren…

De nacht heeft lang geduurd, te lang… Ik was klaar gemaakt en lag steriel, niemand mag nog aan je komen en het wachten kon beginnen. We waren om elf uur in het ziekenhuis en hebben gewacht tot 8 uur ’s morgens. De arts kwam elk uur vertellen dat er nog geen nieuws was en dat we toch rekening moesten houden dat het donororgaan misschien niet geschikt zou zijn. Om acht uur ’s morgens kwam dan eindelijk de prof met het goede nieuws, de transplantatie zou plaatsvinden, het orgaan is goedgekeurd.

Mijn transplantatie verliep niet helemaal vlot, bij een longtransplantatie hanteren ze een speciale manier om de longen in je lichaam te krijgen. Bij mij was dat een probleem aangezien ik een scoliose operatie had ondergaan. Maar uiteindelijk is alles gelukt en kwam ik op de intensieve zorgen terecht.

Ik heb toen één week op intensieve zorgen gelegen, twee weken op de medium care (dat is een afdeling waarbij je nog nauwkeurig bewaakt door machines, maar je hebt geen verpleging meer constant op je kamer) en dan nog twee weken transplantatie afdeling.

 

Bedankt iedereen die er toen voor mij geweest is en natuurlijk bedankt donor...