Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Nooit heb ik gevraagd om ziek te worden, nooit heb ik gebeden om er de beste vrienden aan over te houden en toch heb ik het allebei gekregen.

Hoewel mijn afdeling nu het kinderziekenhuis (E341) heet, kan ik nog steeds geen afscheid nemen van de naam uit mijn tijd, Infectie B.
Ik heb niet bijgehouden hoe vaak ik er gelegen heb, ik zou waarschijnlijk de tel toch kwijt geraakt zijn.

Sinds mijn jonge kinderjaren verbleef ik op deze afdeling, infectie B, mijn tweede thuis …
Ik ken de weg nog uit mijn hoofd, van de kleine kabine waar ik de professor had horen zeggen ‘dat wordt weer een opname.’ Ik kroop het oude grijze, soms verroeste onderzoeksbedje af en werd begeleid door Toos van de consultatie. Vanuit het groene kleine dokterskabientje de bruine gang door, nog kijkend in de andere kabientjes of ik niemand bekend zag. Soms versufd in de rolstoel of soms nog stappend, de lange bruine gangen door. Ze hingen altijd vol met tekeningen. Van de grote gang naar een kleiner, al even bruin gangetje. De lift, wachten… De liftdeur gaat maar traag open, ik was er altijd bang in. Met een schok van de lift die halt hield, kwamen we aan op de afdeling, Infectie B, de gang door en dan naar links. Eerst de pottenwas, dan de verpleging toiletten, dan nog enkele kamers voor de kleinste onder ons. De desk waar iedereen werd aangemeld en daar de zetels waar we vaak gewacht hebben op een kamer of een dokter.

En daar waren ze, de verpleging. Met hen te zien, was ik al voor de helft genezen. Door er veel te liggen leerde ik hen één voor één kennen. Nam afscheid van velen, maar ontmoette weer nieuwe verpleging. In het begin wat terughoudend, naar het einde, tranen als ik weer weg moest.
Het aanprikken van infusen of eender welke niet al te aangename dingen als kind, niets kon maken dat ik hen minder graag had. Van enkelen had ik schrik, later ontdekte ik, dat dat voor niets nodig was geweest. Ik mocht, als het kon, kiezen welke kamer ik wilde, ik lag niet graag net voor hun desk, ze konden zo enorm hard babbelen en koffie drinken ’s morgens bij de wissel van de nachtverpleging naar de dagverpleging. Ik denk dat dit een eigenschap is van verpleging *hehe*. Dus koos ik altijd de eerste kamer daarlangs, ik was dicht bij hen (schuin erover), maar ik werd niet wakker van het lawaai.
’s Morgens kwamen ze met mijn ontbijt binnen, Mia wist als geen ander dat ik bruin brood met choco moest hebben. En Mark, die vond niets leuker dan mijn kaasje plat te duwen, platte kaas dus. Dan kwamen ze mijn medicatie toedienen, stilaan leerde ik het ook zelf toe te dienen, zo moeilijk was het immers niet en dan mocht ik in de verplegingkamer.
Als ik klein was zat ik daar ook, er was altijd wat te beleven. Ik zat steeds op de frigo bij de radio waar ik goed zat en vooral niet in de weg. Ik weet nog dat we op een dag een hakschoen, ik geloof dat die van reinhilde was, dat we die in het plafond hadden gestoken. Het was een groen plafond met kleine gaatjes in en reinhilde droeg vaak hakschoenen. We hebben fruitpap gevecht gehouden, met water naar elkaar gespoten, soundmixshows gepresenteerd & gezongen, puddings over elkaar gesmeten.
En ik weet nog hoe ik Miet durfde plagen door te klagen bij een prik, daar kon ze niet goed tegen en dan durfde ze niet meer prikken, eigenlijk stout van mij, maar ik lag dicht van het lachen. En ja, daar genees je van, ik had altijd veel plezier.

Dan had je ook de kiné, niet mijn favoriete bezigheid, alleen in de periode van Mevr. DeBelva, ik weiger haar Annie te noemen, voor mij blijft zij Mevrouw De Belva. Zij kon mij ZO enorm boeien tijdens de lange tapotages (kloppen op de zij om slijmen los te krijgen) en andere kiné-onderdelen. Ze vertelde mij duizenden verhalen over Quick & Flupke en elke maal waren het andere. Jammer dat ze die verhalen nooit gebundeld heeft, want ik vond ze erg boeiend. Ik mis haar wel, sinds ze weg is, al zie ik ze nog héél af en toe.
Nadien zijn er nog veel kinesisten de revue gepasseerd.

Ik ging er ook naar de ziekenhuisschool, vanaf het lager onderwijs. Ik had altijd Juf. Martine, een schat van een juf. Ik ging niet met tegenzin naar de les daar, ik was verzot, en nog steeds, op de liefheid en de rustige uitstraling van Juf. Martine.
Ik herinner mij nog dat ik veel ‘Wacht efkes hé’ zei en dat ze na een tijdje zelf zij, ik wacht wel even op je antwoord. Ik heb aan haar te danken, dat ik zo goed mijn lager onderwijs ben doorgekomen. En daarvoor wil ik haar hier nog eens bedanken.
Ook de andere leerkrachten van het middelbaar onderwijs waren geweldig, wat aarzelend was ik in het begin omdat de stof moeilijk was, maar ze hielpen mij er wel door. Ook examens doen in het ziekenhuis kon, gelukkig want dan miste ik niet teveel.

Wat ik gewoon allemaal wil zeggen is, dat ik dit allemaal mis. Ik zou nog ZO graag die dingen opnieuw beleven, jammer genoeg is dat een onmogelijke wens.
Graag zou ik jullie allemaal bedanken, één voor één, voor de fantastische, lieve, warme, plezante tweede thuis jullie mij hebben gegeven. Nooit zal ik vergeten wat jullie voor mij hebben gedaan. Hoe je je als piepkleine snotter je thuis kan voelen bij mensen die je totaal niet kent, mensen die je leert kennen. Vriendschappen worden opgebouwd en na alles wat we meegemaakt hebben kan en durf ik wel zeggen dat ik jullie één voor één graag heb en graag zie.
Al gauw was het ziekenhuis voor mij, door jullie een gewoonte geworden, iets waar ik graag naartoe ging, om de mensen terug te zien en even met hen door te brengen. Samen met andere patiënten was er altijd wat te beleven.

Nu ik op een andere afdeling terecht gekomen ben, voelde ik al van in het begin, dit wordt nooit meer zoals vroeger. Verwend nest, noemen ze ons. Ik denk dat verwend worden wel mocht in die tijd, zeker na wat we allemaal meegemaakt hebben. Gelukkig weet ik, dat ook al ben ik nu naar een andere afdeling verhuisd, gelukkig weet ik, dat jullie ook daar er voor mij zullen zijn. Even warm als bij jullie, iets waar ik naar uitkijk en waar ik jullie voor bewonder.
De vriendschap die ik, maar evengoed de steun die mijn familie van jullie kreeg, daarvoor wil ik jullie bedanken. Niets is gemakkelijk, maar het voelt wel goed als je weet dat er iemand achter je staat.